การเดินทางที่เปลี่ยนไป

“คุณกำลังโกหกผม... รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำของคริสเตียนไม่ได้ดุดันอย่างที่รินรดาคาดไว้ แต่มันกลับแฝงไปด้วยความร้าวรานที่กรีดลึกลงไปในใจคนฟัง มือหนาที่เคยโอบกอดเธอไว้คลายออกราวกับสูญเสียที่ยึดเหนี่ยว ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นสั่นไหวระริก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความกลัวที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากมาเฟียผู้ไร้หัวใจ “ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเรื่องเอกสารนั่น แต่จังหวะมันไม่ได้จริงๆ ค่ะ คริสเตียน” รินรดาพยายามก้าวเข้าไปหา แต่เขากลับถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วระหว่างคนสองคนกลับกลายเป็นเหวที่กว้างใหญ่ไพศาล ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดภายในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของคฤหาสน์ ความเงียบงันทำหน้าที่ของมันอย่างโหดร้าย เสียงลมหายใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ รินรดารู้ดีว่าหากวันนี้ไม่พูดความจริง พันธะที่สร้างขึ้นบนความเปราะบางนี้อาจแตกสลายไปตลอดกาล “คุณไม่ได้แค่ปิดบัง แต่คุณกำลังทรยศความเชื่อใจของผม” เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับว่างเปล่า “ทริปธุรกิจที่ปารีสสัปดาห์หน้า คุณไม่ต้องไปแล้ว เก็บกระเป๋าแล้วกลับไปที่ของคุณเถอะ” “ไม่ค่ะ!” รินรดาโพล่งออกมา ร่างบางก้าวไปคว้าแขนแกร่งไว้แน่น “ถ้าฉันไปแล้ว... เราจะไม่มีวันเข้าใจกันเลยนะคะ คุณกำลังหนีปัญหาด้วยการผลักไสฉัน คริสเตียน... คุณกลัวอะไรกันแน่ กลัวว่าความลับในอดีตของคุณจะถูกเปิดเผย หรือกลัวว่าใจคุณจะเต้นผิดจังหวะเวลาที่อยู่กับฉัน?” คริสเตียนชะงัก กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากกายสาวทำเอาสติสัมปชัญญะของเขาปั่นป่วน เขาตวัดสายตามองใบหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตาของเธอ ก่อนจะก้มลงประทับจูบหนักหน่วงที่ไร้ซึ่งความอ่อนโยน มันคือการลงทัณฑ์ที่เต็มไปด้วยความโหยหา ... สามวันต่อมา ณ มหานครปารีส รินรดานั่งมองทิวทัศน์ริมแม่น้ำแซนผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องสวีทสุดหรู คริสเตียนไม่ได้ไล่เธอไปอย่างที่พูด แต่เขากลับลากเธอมาด้วยโดยไม่พูดอะไรสักคำนับตั้งแต่ก้าวขึ้นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว บรรยากาศระหว่างเขาสองคนเปลี่ยนจากความเย็นชามาเป็นความเงียบงันที่อบอวลด้วยความสิเน่หาที่ยากจะต้านทาน ประตูห้องนอนเปิดออกพร้อมกับร่างสูงที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ หยดน้ำพราวบนแผงอกแกร่งไม่ได้ทำให้หัวใจของเธอเต้นช้าลงเลยแม้แต่น้อย เขาเดินตรงมาหาเธอ หยุดลงด้านหลังแล้วโอบกอดเอวบางไว้แน่น ราวกับว่าเขาจะไม่ยอมให้เธอก้าวเดินไปไหนอีก “รู้อะไรไหมรินรดา...” เสียงกระซิบพร่าข้างใบหูทำเอาขนอ่อนลุกชัน “ที่นี่คือที่ที่ผมเคยคิดว่าจะปิดตายหัวใจตัวเองไปตลอดกาล แต่ตั้งแต่วันที่คุณก้าวเข้ามา... แผนการทุกอย่างของผมมันพังพินาศหมดแล้ว” เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ความนุ่มนวลที่ได้รับทำให้หัวใจของรินรดาหลอมละลาย เธอไม่เคยรู้เลยว่าภายใต้มาดมาเฟียผู้โหดเหี้ยม แท้จริงแล้วเขากลับเป็นเพียงชายหนุ่มที่โหยหาความอบอุ่นที่เขาทำหายไปในวัยเยาว์ “ถ้าการพังพินาศครั้งนี้หมายถึงเราได้เริ่มต้นใหม่... ฉันก็เต็มใจค่ะ” เธอเอียงคอรับสัมผัส มือเรียวลูบไล้ไปตามไรผมหนาของเขา ทว่า... ท่ามกลางความหวานล้ำที่ก่อตัวขึ้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ คริสเตียนชะงัก ร่างหนาผละออกเล็กน้อยด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นดุดันทันทีที่เห็นหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะแสดงข้อความแจ้งเตือนจากบอดี้การ์ดคนสนิท เขากดอ่านข้อความเพียงครู่เดียว ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนกลับกลายเป็นนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง เขาหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เธออ่านไม่ออก “เกิดอะไรขึ้นคะ?” รินรดาถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า สัญชาตญาณเตือนว่าพายุกำลังจะมา คริสเตียนไม่ตอบ แต่เขากลับเดินไปหยิบปืนพกจากลิ้นชักที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะทำงานออกมาตรวจตราก่อนจะเก็บไว้ที่สายคาดเอวอย่างชำนาญ เขาเดินกลับมาคว้ามือเธอแน่น แรงบีบที่ส่งผ่านมือบอกเธอได้ดีว่าสถานการณ์นี้ไม่ปกติ “มารีญ่าอยู่ที่นี่... และเธอไม่ได้มาคนเดียว” ประโยคนั้นทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ เสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากดังมาจากทางเดินด้านหน้าห้องพัก ก่อนที่เสียงเคาะประตูที่รุนแรงจะดังขึ้นตามมา พร้อมกับเสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยในความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดดังแทรกเข้ามา “คริสเตียน... เปิดประตูค่ะ! อย่าให้ฉันต้องทำลายที่ซ่อนรักของคุณพังลงต่อหน้าต่อตาสาวใช้ที่แสนน่าสมเพชคนนั้น!” คริสเตียนหันมามองรินรดา ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววตัดสินใจบางอย่าง “ฟังนะรินรดา... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากเปิดประตูบานนี้ ห้ามปล่อยมือผมเด็ดขาด เข้าใจไหม?” ทว่าก่อนที่เขาจะขยับตัวไปที่ประตู เสียงกระจกหน้าต่างบานใหญ่ด้านหลังห้องพักกลับแตกละเอียดลงด้วยแรงกระแทกจากบุคคลปริศนาที่ห้อยตัวลงมาจากดาดฟ้า พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงที่จ่อตรงมายังคริสเตียนโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว! รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่บนระเบียง... คนที่ควรจะตายไปจากชีวิตของเขาตั้งแต่สิบปีก่อน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความรักที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลของพวกเขานะคะ มิดไนท์คิสจะรีบกลับมาต่อในตอนหน้าให้ไวที่สุดค่ะ!