ความหวังริบหรี่

“วางมันลงเสีย รินรดา… อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สาม” เสียงทุ้มต่ำของคริสเตียน วอล์คเกอร์ ไม่ได้ตวาด แต่มันกลับดังก้องกังวานราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุมในกรงขัง มือหนาของเขาพาดอยู่บนขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คสีเข้ม สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนจดจ้องมองมายังมือสั่นเทาของรินรดา ที่กำลังกำกระดาษแผ่นสำคัญแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด กระดาษใบนั้น… สัญญาฉบับที่เปลี่ยนชีวิตเธอจากเด็กสาวธรรมดาให้กลายเป็น 'นางบำเรอภายใต้พันธะ' ของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเมือง “คุณคริสเตียน… ถ้าฉันทำลายมันแล้ว ฉันจะเป็นอิสระไหมคะ?” รินรดาถามด้วยเสียงแผ่วพร่า หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนเจ็บหน้าอก เธอไม่ได้ต้องการเงินทองอีกต่อไป แต่สิ่งที่เธอต้องการมากกว่าคือการหลุดพ้นจากวังวนแห่งความมืดมิดที่ชายตรงหน้าสร้างขึ้น โดยเฉพาะเมื่อคืนนี้… ความลับที่เธอเพิ่งล่วงรู้เกี่ยวกับอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน มันทำให้ทุกอย่างที่เขาสร้างมาดูพังทลายลงในความรู้สึกของเธอ คริสเตียนเหยียดยิ้มเย็นชา เขาก้าวเข้ามาหาช้าๆ ท่วงท่าองอาจนั้นกดดันจนเธอแทบหายใจไม่ออก “อิสระ? เธอฝันหวานเกินไปหน่อยรินรดา คนอย่างฉันไม่เคยปล่อยของมีค่าที่อยู่ในกำมือให้หลุดลอยไปง่ายๆ โดยเฉพาะสิ่งที่ฉัน ‘ลงทุน’ ไปกับเธอมากขนาดนี้” รินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับตู้หนังสือขนาดใหญ่ เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาหม่นที่ดูเหมือนหลุมดำลึกที่พร้อมจะดูดกลืนวิญญาณของผู้ที่กล้าท้าทาย “ลงทุนเหรอคะ? หรือแค่ต้องการใครสักคนมาเป็นเหยื่อรองรับอารมณ์ และเป็นเครื่องมือในการปกปิดความผิดที่ทำไว้!” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบราวกับถูกสูบอากาศออกจนหมดสิ้น คริสเตียนหยุดกะทันหัน แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความดุดันที่ยากจะหยั่งถึง เขายื่นมือเข้ามาคว้าต้นแขนเธอไว้แน่นก่อนจะดึงเข้าหาตัวจนร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่ข้างหู “ระวังคำพูดของเธอให้ดีรินรดา ความรู้เท่าไม่ถึงการณ์อาจทำให้คนข้างหลังของเธอต้องเดือดร้อน” เขาขู่เสียงต่ำ แต่มันกลับแฝงไปด้วยความสั่นไหวบางอย่างที่เธอเพิ่งสังเกตเห็น “เธอคิดว่าเธอรู้เรื่องเมื่อสามปีก่อนดีพอแล้วงั้นเหรอ? เธอคิดว่าโลกนี้มีแค่ขาวกับดำหรือไง?” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความหวังที่เคยจุดประกายขึ้นมาในใจเริ่มริบหรี่ลงเรื่อยๆ ราวกับเทียนที่กำลังจะถูกลมพายุพัดดับ เธอทำสัญญาฉบับนี้เพื่อช่วยครอบครัว แต่ตอนนี้ครอบครัวของเธอกลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดให้เธอต้องจำยอมอยู่ในกรงทองแห่งนี้ตลอดไป หากเธอขัดขืน… ชีวิตของคนที่เธอรักจะจบลงด้วยน้ำมือของคนที่เธอเคยคิดว่าเขามีหัวใจ “คุณมันก็แค่ปีศาจ” เธอเค้นเสียงออกมาพร้อมหยาดน้ำตาที่รินไหล “ใช่… และเธอก็คือคนที่เลือกจะขายวิญญาณให้กับปีศาจตนนี้เอง” คริสเตียนเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอสบตา “อย่าพยายามหาทางหนี เพราะยิ่งเธอวิ่งหนีฉันมากเท่าไหร่ ฉันจะยิ่งล่าเธอให้ลึกเข้าไปในความมืดที่เธอไม่มีวันหาทางออกเจอ… จำไว้” เขาสะบัดหน้าเธอออกแล้วเดินไปยังประตูห้องทำงาน ทิ้งให้เธอยืนตัวสั่นเทาอยู่เพียงลำพังในความมืดสลัว ความคิดวนเวียนอยู่ในหัวอย่างบ้าคลั่ง อนาคตของเธอไม่มีเหลืออีกแล้ว การทำตามสัญญานี้ไม่ได้นำมาซึ่งความช่วยเหลือ แต่มันคือนรกที่เธอต้องเดินเข้าไปหาเอง รินรดาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น พลางมองซองเอกสารบนโต๊ะที่ถูกลืมทิ้งไว้ ในนั้นมีหลักฐานที่เธอขโมยมาจากลิ้นชักลับของเขาเมื่อคืน… หลักฐานที่ยืนยันว่าเขาอยู่ ณ จุดเกิดเหตุในคืนนั้นจริง แต่ทว่า… ก่อนที่เธอจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อส่งต่อข้อมูลให้กับใครสักคน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นช้าๆ และหนักแน่น “คุณหนูคะ… มีจดหมายด่วนจากคุณมารีญ่าค่ะ เธอฝากให้มาส่งถึงมือคุณโดยเฉพาะ” แม่บ้านวัยกลางคนก้าวเข้ามาพร้อมยื่นซองจดหมายสีขาวสะอาดให้ แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่ตัวจดหมาย… หากแต่เป็นกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่โชยมากับตัวของแม่บ้านคนนี้ มันเป็นน้ำหอมกลิ่นเดียวกับที่ตกอยู่ในที่เกิดเหตุเมื่อสามปีก่อน… กลิ่นหอมหวานที่เคลือบยาพิษ รินรดาค่อยๆ รับจดหมายมาด้วยมือที่สั่นระริก เธอเปิดมันออกอ่านช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่แสนน่ากลัว ในกระดาษแผ่นนั้นมีเพียงภาพถ่ายใบเดียวที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น… มันเป็นภาพที่เธอกำลังกุมความลับของเขาไว้ แต่มันเป็นภาพที่ถ่ายจากมุมมองที่ไม่มีใครควรจะเห็น และสิ่งที่สลักไว้ใต้ภาพคือประโยคที่เขียนด้วยลายมือบรรจงว่า… *‘ถ้าไม่อยากให้รูปนี้ถึงมือตำรวจ และไม่อยากให้คริสเตียนรู้ว่าใครเป็นคนขโมยหลักฐาน… คืนนี้ ตอนเที่ยงคืน จงมาหาฉันที่สวนกุหลาบหลังคฤหาสน์เพียงลำพัง’* มิดไนท์คิสหวังว่ารี้ดที่รักจะยังคงติดตามและเป็นกำลังใจให้รินรดาผ่านช่วงเวลาที่แสนบีบคั้นนี้ไปด้วยกันนะคะ