คำขอโทษที่เงียบงัน

“ถ้าคุณคิดว่าการเงียบจะทำให้เรื่องทุกอย่างจบลง คุณกำลังคิดผิดอย่างมหันต์เลยค่ะ คุณคริสเตียน” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวรานที่กรีดลึกอยู่ในอก เธอไม่ยอมก้มหน้าหลบสายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของชายหนุ่มตรงหน้าอีกต่อไป แม้ว่าร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับจะยืนตระหง่านอยู่เหนือเธอ ราวกับภูเขาน้ำแข็งที่พร้อมจะถล่มลงมาทับถมให้แหลกคามือก็ตาม คริสเตียน วอล์คเกอร์ ไม่ตอบ เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินแกะสลัก ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องทำงานที่บัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยของความโกลาหล แจกันคริสตัลบนโต๊ะทำงานแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย และเอกสารสำคัญหลายฉบับปลิวว่อนอยู่บนพื้น พยานแห่งอารมณ์ดุดันที่เขาเพิ่งปลดปล่อยออกมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน รอยแผลเป็นจางๆ บนข้อนิ้วนั้นยิ่งดูเด่นชัดเมื่อเขาพยายามกดดันอารมณ์เดือดพล่านให้จมลงสู่ก้นบึ้งของหัวใจ “ออกไป” เสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่า เป็นความเงียบที่ทรงพลังมากกว่าการตะโกนด่าทอ รินรดาแค่นยิ้ม ยิ้มที่ดูน่าเวทนาที่สุดเท่าที่เธอเคยทำมา “นั่นสินะคะ คำพูดเดียวที่ถนัดที่สุดของคุณ... การไล่ให้ฉันไปให้พ้นหน้า แต่ไม่เคยบอกเลยว่าสิ่งที่ฉันทำลงไปมันผิดตรงไหน หรือว่าความจริงแล้ว... คุณแค่ทนไม่ได้ที่เห็นฉันรับมือกับมารีญ่าได้ด้วยตัวเอง” ร่างสูงผงะไปเล็กน้อย ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวรินรดาจนเธอต้องถอยกรูดไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน แววตาของเขาเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความรู้สึกผิดที่เขาพยายามปิดกั้นไว้ด้วยความหยิ่งทระนงที่หนาเตอะ “เธอไม่รู้หรอกว่าเธอกำลังเล่นอยู่กับอะไร” คริสเตียนกัดฟันกรอด นิ้วเรียวยาวของเขากระชากปกคอเสื้อของหญิงสาวเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าว “มารีญ่าไม่ใช่ผู้หญิงที่จะมาเล่นสนุกด้วย ถ้าฉันไม่จัดการ... เธอจะไม่มีวันรอดไปจากเกมนี้ได้เลย เข้าใจไหมรินรดา!” “ที่ทำอยู่ตอนนี้ต่างหากที่เรียกว่าเกม!” รินรดาตวาดกลับ ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความอัดอั้น “เกมที่คุณเป็นคนคุมกฎ แต่คนเจ็บตัวจริงๆ คือฉัน! คุณมองฉันเป็นอะไรคะ? หมากที่ไร้ความรู้สึก? หรือเครื่องมือที่รอวันพังพินาศเพื่อให้แผนการของคุณสมบูรณ์แบบ?” คริสเตียนชะงัก ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปครู่หนึ่ง เขาอยากจะคว้าตัวเธอเข้ามากอด อยากจะบอกว่าที่เขาโกรธจนแทบบ้าเพราะกลัวว่าเธอจะเป็นอันตราย แต่คำพูดเหล่านั้นกลับติดอยู่ที่ลำคอ ความถือดีและบาดแผลในอดีตที่เขาเคยถูกทรยศทำให้เขาไม่อาจเอ่ยคำว่า ‘ห่วงใย’ ออกมาได้ เขาผละมือออกอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน ก่อนจะหมุนตัวกลับหลังให้เธอ แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวน้อยๆ แม้จะเพียงเสี้ยววินาทีแต่มันก็ไม่พ้นสายตาของหญิงสาว “ฉันไม่มีอะไรจะพูด” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามันสั่นพร่ากว่าที่เขาตั้งใจ รินรดามองแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย เธอรู้ดีว่าในใจของเขามีพายุโหมกระหน่ำไม่ต่างจากเธอ แต่มันไร้ประโยชน์หากเขายังคงเลือกที่จะขังตัวเองไว้ในหอคอยงาช้างแห่งความเย่อหยิ่งนี้ “ถ้าเช่นนั้น... ก็นับว่าเราจบกันแค่นี้เถอะค่ะ” รินรดาหมุนตัวเดินตรงไปยังประตูห้องทำงาน เสียงฝีเท้าของเธอแผ่วเบาแต่หนักแน่นในความรู้สึกของคริสเตียน เขาอยากจะหันไปคว้าแขนเธอไว้ อยากจะขอโทษที่ปล่อยให้ความโกรธครอบงำจนเผลอทำร้ายจิตใจเธอ แต่ศักดิ์ศรีของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ทำให้ขาของเขาก้าวไม่ออก ประตูห้องปิดลงพร้อมกับเสียงดังกึกก้องที่ทำให้คริสเตียนทรุดตัวลงบนเก้าอี้หนังราคาแพง เขาซบหน้าลงกับฝ่ามือ ความเงียบงันในห้องนี้มันช่างน่าอึดอัดเสียจนเขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ตามด้วยเสียงที่เขาคุ้นเคยที่สุด... เสียงที่เขากลัวว่าจะได้ยินในเวลานี้ “คริสเตียนคะ... รินรดาเขาเพิ่งออกจากห้องไป ดูท่าทางเธอร้องไห้หนักมากนะคะ” ร่างของมารีญ่าก้าวเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ เธอสวมชุดเดรสรัดรูปสีแดงเพลิงที่ขับเน้นรูปร่างเย้ายวน ทว่าในสายตาของคริสเตียนตอนนี้ มันกลับดูน่ารังเกียจราวกับงูพิษที่รอจังหวะฉกกัด “ใครอนุญาตให้เธอเข้ามา?” คริสเตียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเทาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทด้วยความเกลียดชัง มารีญ่าเดินเข้ามาใกล้ กรีดนิ้วลากผ่านขอบโต๊ะทำงานของเขา “โธ่... อย่าเย็นชาแบบนั้นสิคะ เราสองคนน่ะรู้ไส้รู้พุงกันดีจะตายไป คุณไม่อยากให้รินรดาเจ็บตัวไม่ใช่เหรอ? ถ้าอย่างนั้น... ทำไมไม่ส่งเธอมาให้ฉันจัดการให้เบ็ดเสร็จตั้งแต่ตอนนี้เลยล่ะคะ” เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะแตะกับข้างหูของเขา “เพราะถ้าคุณไม่เลือกฉัน... ฉันเกรงว่าหลักฐานชิ้นสำคัญเรื่องคดีของพ่อเธอ... จะไม่อยู่ในที่ปลอดภัยอีกต่อไปนะคะ” คริสเตียนนิ่งอึ้งไป หัวใจของเขากระตุกวูบเมื่อนึกถึงรอยยิ้มของรินรดาที่เขากำลังจะสูญเสียไป และข้อเสนอที่ดูเหมือนทางออก แต่แท้จริงแล้วมันคือกับดักมรณะที่มารีญ่าขุดไว้รอเขา เขามองเห็นเพียงความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา... หากเขาปกป้องรินรดา เขาจะเสียทุกอย่างไป แต่หากเขายอมจำนนให้กับมารีญ่า เขาก็จะสูญเสียผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ทำให้เขาอยากกลับมาเป็นคนที่ดีขึ้นอีกครั้ง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันของความสัมพันธ์ในครั้งนี้ด้วยนะคะ