ความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่

“ถ้าเธอยังไม่หยุดสั่น ก็อย่าหวังว่าจะได้ออกไปจากห้องนี้ รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจกดทับลงมากลางห้องนอนกว้าง คริสเตียนไม่ได้ตะคอก แต่ความเย็นชาในดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นกลับน่ากลัวยิ่งกว่าคำสั่งใดๆ รินรดานอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ร่างกายของเธอสั่นสะท้านด้วยพิษไข้ที่รุมเร้าหลังจากเหตุการณ์ระทึกขวัญที่ท่าเรือเมื่อคืนนี้ ความหวาดกลัวที่คนของพ่อเขากำลังตามล่าเธอยังคงวนเวียนอยู่ในสมองไม่ต่างจากฝันร้าย คริสเตียนวางถ้วยยาลงบนโต๊ะข้างเตียงเบาๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเธอแรงกดที่ฟูกนอนทำให้รินรดาเผลอหลับตาแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างเดียวอีกต่อไป แต่เป็นความรู้สึกประหลาดที่เธออธิบายไม่ได้เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา “ฉันไม่ได้กลัว... แค่หนาว” เสียงของเธอแหบพร่าจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ มือหนาหยาบกร้านแต่ทว่าอบอุ่นอย่างน่าประหลาดเอื้อมมาแตะที่หน้าผากของเธอ รินรดาชะงักไป ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วของเขาที่พยายามวัดอุณหภูมิร่างกายทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าช็อต คริสเตียนขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดฉายชัดบนใบหน้าคมสันราวกับรูปสลัก “เธอกำลังเพ้อ รินรดา ตัวร้อนจนจะไหม้อยู่แล้ว” เขาบ่นพึมพำ ก่อนจะหันไปหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำที่เตรียมไว้ข้างเตียง รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่เขากำลังจะทำ มาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่ใครต่อใครต่างหวาดกลัว กำลังบรรจงพับผ้าขนหนูแล้วซับไปที่ซอกคอและใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เขาถ่ายทอดออกมานั้นไร้ซึ่งความรุนแรง มีเพียงความใส่ใจที่ดูเหมือนจะขัดกับนิสัยดิบเถื่อนของเขาโดยสิ้นเชิง “ทำไม...” เธอเอ่ยถาม ลมหายใจติดขัด “ทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้? ในเมื่อคุณบอกว่าฉันเป็นแค่... พันธะ” คริสเตียนหยุดมือลงชั่วขณะ ดวงตาคมกริบคู่นั้นวูบไหวราวกับมีเงาบางอย่างพาดผ่าน ก่อนที่มันจะกลับมาเรียบเฉยตามแบบฉบับของเขา “พันธะที่ยังไม่ตาย ก็ยังไม่มีค่าพอให้ฉันต้องเอาไปทิ้งไว้ข้างทาง หุบปากแล้วพักผ่อนซะ อย่าให้ฉันต้องรำคาญไปมากกว่านี้” เขาไม่ได้ใจดีเพราะความรัก แต่นี่คือความรับผิดชอบที่เขามอบให้เธอ... รินรดาคิดในใจพลางจ้องมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่กำลังตั้งอกตั้งใจเช็ดตัวให้เธออย่างเบามือ ในมุมนี้คริสเตียนดูเหมือนผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่กำลังห่วงใยใครสักคน มากกว่าจะเป็นมัจจุราชที่ครองอำนาจมืดในเมืองนี้ คืนนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสองประสานกัน รินรดาหลับใหลไปในอ้อมกอดที่กึ่งบังคับกึ่งปลอบประโลมของเขา ความอบอุ่นจากร่างกายของคริสเตียนเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยดึงเธอให้พ้นจากห้วงเหวแห่งความหวาดกลัว เช้าวันต่อมา แสงสีเทาหม่นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเพียงเล็กน้อย รินรดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เบาบางลง เธอขยับตัวเล็กน้อยแต่กลับพบว่ามือหนายังคงโอบกอดเอวเธอไว้แน่น คริสเตียนยังคงหลับอยู่ ใบหน้ายามหลับใหลของเขานั้นดูอ่อนโยนและปราศจากการป้องกันตัว เหมือนบาดแผลในอดีตที่เขาซ่อนไว้ได้เลือนหายไปชั่วคราว ทว่าความสงบสุขกลับถูกทำลายลงในเสี้ยววินาทีเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างดุดัน ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถือวิสาสะเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต “คริสเตียนคะ! ฉันรู้ว่าคุณอยู่ในนี้!” เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยทำให้รินรดาใจหล่นวูบ คริสเตียนสะดุ้งตื่นทันที ดวงตาสีน้ำเงินดุจท้องทะเลลึกฉายแวววาวโรจน์ด้วยโทสะที่ถูกขัดจังหวะ เขาผละออกจากรินรดาและลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาจ้องเขม็งไปที่ประตูห้องที่กำลังเปิดอ้าออก เผยให้เห็นร่างระหงของมารีญ่าที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาหยามเหยียด “ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามใครเข้ามารบกวนในเวลานี้ มารีญ่า!” เสียงของคริสเตียนตวาดก้องจนห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน มารีญ่าชะงักไปเล็กน้อย แต่เธอก็ยิ้มเยาะพลางกวาดสายตามองรินรดาที่นั่งตัวสั่นอยู่บนเตียงด้วยความสมเพช “ฉันแค่เอาข่าวสำคัญมาบอกค่ะ คุณคงจะลืมไปแล้วว่าคนของพ่อคุณไม่ได้มาแค่ทวงคนคืน... แต่พวกเขานำ ‘คำสั่งประหาร’ มาด้วย” เธอยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้คริสเตียนด้วยมือที่สั่นน้อยๆ แต่รอยยิ้มกลับกว้างขึ้น “และดูเหมือนว่า รินรดา จะไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่คุณเก็บไว้แก้เหงา... แต่นังนี่คือ ‘กุญแจสำคัญ’ ที่จะทำให้ตระกูลวอล์คเกอร์ล่มสลายภายในคืนนี้ค่ะ คริสเตียน” คริสเตียนกระชากซองเอกสารมาเปิดอ่าน ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ใบหน้าคมสันจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบเฉยที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม รินรดารู้สึกเหมือนอากาศในห้องกำลังจะหมดไป เธอไม่รู้ว่าในเอกสารนั้นมีอะไร แต่เธอมั่นใจว่ามันคือจุดเริ่มต้นของหายนะที่เธอไม่มีวันหลีกเลี่ยงพ้น “รินรดา...” คริสเตียนหันมามองเธอ สายตาคู่นั้นไม่ได้มีความอ่อนโยนเหลืออยู่อีกต่อไป มันคือแววตาของผู้ล่าที่กำลังตัดสินใจว่าจะ ‘ปกป้อง’ หรือ ‘ทำลาย’ ของชิ้นนี้ทิ้ง “เก็บข้าวของของเธอซะ... เพราะนับจากวินาทีนี้ไป เธอไม่ได้อยู่ในความคุ้มครองของฉันอีกแล้ว” ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้มิดไนท์คิสนะคะ