พันธะสัญญาที่สั่นคลอน

“คุณจะเก็บของพวกนี้ไปไว้ที่ไหนในเมื่อหัวใจคุณยังอยู่ที่นี่ รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนพร่าเลือนดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทำงาน คริสเตียน วอล์คเกอร์ ไม่ได้ขยับกายจากเก้าอี้หนังตัวหรู แต่สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวล่าเหยื่อกลับจับจ้องไปยังร่างบางที่กำลังพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางด้วยมือที่สั่นเทา รินรดาชะงัก เธอไม่ได้หันกลับไปมอง แต่สัมผัสได้ถึงไอความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่ม “มันไม่ใช่เรื่องของหัวใจค่ะคุณคริสเตียน มันคือเรื่องของสัญญาที่ครบกำหนดแล้ว” “สัญญา?” เขาแค่นหัวเราะ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหยันเยียด “คุณเป็นคนนิยามมันเองสินะ ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเรามีแค่ลายเซ็นบนกระดาษเป็นเครื่องค้ำประกัน” คริสเตียนลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเนื้อดีก้าวเข้ามาใกล้จนเงาของเขาทาบทับร่างเล็กจนมิด รินรดารู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในกรงล้อมที่มองไม่เห็น กลิ่นน้ำหอมบุรุษจางๆ ผสานกับกลิ่นซิการ์ราคาแพงทำเอาลมหายใจของเธอติดขัด ความเย็นชาที่เขาเคยใช้เป็นเกราะป้องกันเริ่มแตกร้าว เหลือเพียงความปรารถนาที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ “ถ้ามันเป็นแค่หน้าที่... ทำไมเวลาที่ผมไม่อยู่ คุณถึงต้องยืนรอที่ระเบียงห้องทุกคืน?” เขาถาม พลางเชยคางมนขึ้นให้สบตา “หรือเพราะคุณกลัวว่าผมจะกลับมาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงคนอื่น?” รินรดาสะบัดหน้าหนี แววตาของเธอวูบไหว “ฉันแค่... ฉันแค่เกรงใจคุณแม่บ้านที่ต้องคอยมาเปิดประตูให้ดึกดื่นต่างหากค่ะ” “โกหก” เขากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้ขนอ่อนตามตัวเธอลุกชัน คริสเตียนรวบเอวบางเข้าหาตัวจนไร้ช่องว่าง ความแข็งแกร่งของร่างกายเขาปะทะกับความอ่อนนุ่มของเธออย่างจัง นี่ไม่ใช่สัมผัสของนายจ้างที่มีต่อลูกจ้าง แต่มันคือสัมผัสของบุรุษที่กำลังสูญเสียการควบคุม “รินรดา มองหน้าผม” เสียงของเขาอ่อนลง แต่กลับแฝงด้วยคำสั่งที่ไม่อาจขัดขืน หญิงสาวหันกลับมา ดวงตากลมโตสั่นระริก เธอเห็นอะไรบางอย่างในดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้น มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวอย่างที่เคยเป็น แต่มันคือความสับสน... ความหม่นหมองที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจ เหมือนบาดแผลเก่าที่เขาพยายามรักษามาตลอดชีวิตกำลังถูกเปิดออกด้วยความใกล้ชิดครั้งนี้ “คุณไม่ใช่แค่คนในพันธะสัญญาสำหรับผมอีกต่อไปแล้ว” เขาเอ่ยประโยคที่ทำเอาหัวใจคนฟังแทบหยุดเต้น “คุณกลายเป็น... สิ่งที่ผมไม่เคยอนุญาตให้ใครเข้ามาแตะต้องได้” บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นจังหวะไม่เท่ากัน มือของคริสเตียนที่วางบนเอวเธอค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปสัมผัสพวงแก้มเนียนแผ่วเบา ราวกับเขากำลังสัมผัสของล้ำค่าที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอื้อนเอ่ยอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแรงกระแทกจากประตูก็ดังขัดจังหวะขึ้น “คริสเตียนคะ! ทำไมถึงไม่ยอมรับสายมารีญ่า?” ร่างระหงในชุดสีแดงเพลิงของมารีญ่าก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด สายตาของเธอตวัดมองรินรดาด้วยความเกลียดชังก่อนจะหันกลับมาจ้องคริสเตียนที่ยังคงกอดรินรดาไว้แน่น “ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับคุณ... เรื่องที่ตระกูลวอล์คเกอร์กำลังจะพินาศเพราะความหลงระเริงของคุณ!” มารีญ่าแสยะยิ้มพลางชูเอกสารในมือขึ้น “คุณคงไม่รู้สินะว่าผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังคุณน่ะ เป็นใครกันแน่” คริสเตียนชะงัก ร่างกายของเขากระตุกเล็กน้อยก่อนจะผละออกจากรินรดาอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดั่งน้ำแข็งที่ไม่มีใครเข้าถึงได้อีกครั้ง รินรดารู้สึกเหมือนถูกผลักให้ตกลงสู่เหวลึกเมื่อเห็นสายตาที่เขามองมา... สายตาที่ไม่ใช่ความรัก แต่มันคือความคลางแคลงใจที่แสนจะน่ากลัว “เอกสารอะไรมารีญ่า” คริสเตียนถามเสียงเรียบ “เอกสารที่พิสูจน์ว่าครอบครัวของ 'ยัยเด็กนี่' คือสาเหตุที่ทำให้พ่อของคุณต้องจบชีวิตลงไงล่ะคะ!” สิ้นคำพูดนั้น รินรดาก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมาตรงหน้า เธอหันไปมองคริสเตียนที่บัดนี้แววตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับเพชฌฆาตที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้า ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและเป็นกำลังใจให้มิดไนท์คิสเสมอมานะคะ