ความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น

"เอกสารฉบับนี้... คือสิ่งที่เธอต้องอธิบายให้ฉันฟัง เดี๋ยวนี้ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของคริสเตียนสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้น ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นวาวโรจน์ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนให้จนมุม กระดาษแผ่นสำคัญในมือของเขาสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงบีบ รินรดารู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ขาดห้วง หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ความลับที่เธอพยายามฝังกลบไว้ใต้ซากปรักหักพังของชีวิตกำลังถูกขุดขึ้นมาด้วยมือของผู้ชายที่เธอเพิ่งจะเริ่มเรียนรู้ที่จะ... ไว้ใจ "มันไม่ใช่สิ่งที่คริสคิดนะคะ..." เสียงของเธอแผ่วเบา สั่นเครือ แต่กลับก้องกังวานในความเงียบงันที่แสนอึดอัดภายในห้องทำงานหรู คริสเตียนแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง เขาขยับกายเข้าหาเธอช้าๆ ความกดดันจากร่างกายกำยำบีบล้อมจนรินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง "ไม่ใช่สิ่งที่ฉันคิดงั้นเหรอ? งั้นบอกฉันมาสิ... ว่าทำไมชื่อของเธอถึงไปปรากฏอยู่ในบัญชีรายชื่อผู้สมรู้ร่วมคิดกับฝั่งศัตรูของตระกูลวอล์คเกอร์... ทำไม!" เขาโยนเอกสารปึกนั้นลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังสนั่น รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอในตอนนี้ไม่มีความหวาดกลัวแบบที่เขาเคยเห็น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น "ถ้าฉันบอกว่าฉันทำเพื่อปกป้องคนที่ฉันรัก... คริสจะเชื่อฉันไหมคะ?" เธอถามกลับ น้ำตาคลอหน่วย คริสเตียนชะงัก สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่ซีดเผือดลงทุกขณะ ความสงสัยที่เคยท่วมท้นในใจเริ่มสั่นคลอน เขาเคยผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วนที่เข้ามาหาด้วยความต้องการ ผลประโยชน์ หรือแม้แต่การหลอกลวง แต่กับผู้หญิงคนนี้... ทำไมทุกครั้งที่เขามองเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น เขาถึงสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่แม้แต่ตัวเขาเองยังปฏิเสธไม่ได้ "ความรักของเธอมันมีค่ามากขนาดต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงกับปีศาจอย่างฉันเลยงั้นเหรอ?" เขาเอ่ยถามพลางเชยคางเธอขึ้นมา นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านลูบไล้ริมฝีปากอิ่มอย่างถือสิทธิ์ "เธอรู้ใช่ไหมว่าถ้าฉันลงมือทำลายใครสักคน... แม้แต่พระเจ้าก็ช่วยเขาไม่ได้" "แต่คริสก็ไม่เคยทำลายฉัน..." รินรดาตอบเสียงแผ่ว สัมผัสจากนิ้วของเขาทำเอาเธอขนลุกชัน "แม้ในเวลาที่คริสโกรธที่สุด คริสก็ยังเลือกที่จะเป็นคนเจ็บปวดเองแทนที่จะทำร้ายฉัน... นั่นไม่ใช่เพราะความใจร้ายหรอกค่ะ มันคือสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากนั่นต่างหาก" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป ความดุดันที่เคยคุกรุ่นเบาบางลง เหลือเพียงความตึงเครียดที่เจือด้วยความโหยหา คริสเตียนนิ่งอึ้งไปกับคำพูดนั้น เขาไม่เคยถูกใครอ่านใจได้ทะลุปรุโปร่งขนาดนี้มาก่อน ราวกับว่ารินรดาสามารถมองเห็นบาดแผลที่เขากดทับไว้ลึกสุดหัวใจได้โดยไม่ต้องร้องขอ เขาดึงร่างบางเข้ามาปะทะกับอกกว้าง ก่อนจะกอดเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากคลายมือออก เธอจะเลือนหายไปเหมือนหมอกควัน "อย่าทำให้ฉันต้องเป็นคนร้ายในสายตาเธอเลย ริน... บอกความจริงมาทั้งหมด ฉันจะถือว่าสิ่งที่ฉันเห็นในเอกสารนั่นคือการตัดสินใจที่ผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของเธอ และฉันจะลบมันทิ้งด้วยมือของฉันเอง" รินรดาซบหน้าลงกับแผงอกแข็งแกร่ง กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ จากตัวเขาทำให้เธอสงบลงอย่างประหลาด เธอตัดสินใจแล้ว... ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ความเชื่อใจคือทางออกเดียวที่เหลืออยู่สำหรับคนสองคนที่ยืนอยู่บนเส้นขนานของความลับและอำนาจ "ฉันถูกมารีญ่าขู่ค่ะ..." เธอเริ่มสารภาพ เสียงสั่นแต่หนักแน่น "เธอใช้ชีวิตของน้องชายฉันเป็นตัวประกัน เธอรู้ความลับเรื่องข้อตกลงของเรา และเธอต้องการให้ฉันคอยรายงานความเคลื่อนไหวของคริส... แต่ฉันไม่เคยบอกอะไรที่เป็นอันตรายต่อคริสเลยสักครั้ง สิ่งที่อยู่ในเอกสารนั่นคือคำลวงที่ฉันสร้างขึ้นเพื่อหลอกเธอมาโดยตลอด" คริสเตียนผละตัวออกเล็กน้อย เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอเพื่อหาเศษเสี้ยวของการโกหก แต่เขากลับพบเพียงความจริงที่น่าตกใจ... ความกล้าหาญของผู้หญิงคนนี้มีมากเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด "เธอโง่หรือเปล่า?" เขาพึมพำ แต่ทว่ากอดกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม "ถ้าเธอบอกฉันตั้งแต่วันแรก ฉันคงไม่ต้องสงสัยเธอจนเกือบจะฆ่าเธอด้วยมือตัวเอง" "ฉันกลัว... กลัวว่าคริสจะมองว่าฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่ไร้ค่า" คริสเตียนก้มลงประทับจูบเบาๆ บนหน้าผากมน ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ข้างขมับ ความรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นในใจมาเฟียผู้เย่อหยิ่ง เขาไม่เคยยอมรับผิดต่อหน้าใคร แต่วินาทีนี้เขากลับรู้สึกว่าตัวเองช่างโชคดีเหลือเกินที่มีผู้หญิงคนนี้อยู่ข้างกาย ในขณะที่ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองกำลังก้าวข้ามผ่านกำแพงแห่งความระแวงไปสู่ความมั่นคงที่แสนหวาน เสียงเคาะประตูห้องทำงานอย่างร้อนรนก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ พ่อบ้านคนสนิทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด "นายครับ... คุณมารีญ่าบุกเข้ามาที่คฤหาสน์ เธอมาพร้อมกับหลักฐานบางอย่างที่เธออ้างว่า... มันจะทำลายล้างตระกูลวอล์คเกอร์ให้พินาศภายในคืนนี้ครับ!" คริสเตียนปล่อยรินรดาในทันที นัยน์ตาสีรัตติกาลเปลี่ยนกลับมาดุดันราวกับพายุคลั่ง รินรดารู้สึกใจหายวาบเมื่อเห็นภาพถ่ายในมือของพ่อบ้านที่ยื่นให้คริสเตียนดู... มันเป็นภาพที่เธอและเขากำลังกอดกันในห้องนี้ แต่ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือภาพเบื้องหลังของเธอ ที่กำลังยืนถือปืนจ่อไปที่เงามืดของมารีญ่าในเหตุการณ์เมื่อสัปดาห์ก่อน ความเชื่อใจที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้น กำลังจะถูกทำลายลงอีกครั้งด้วยหลักฐานมัดตัวที่รินรดาไม่มีทางปฏิเสธได้เลย... เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นในแบบที่เธอคาดไม่ถึงเสียแล้ว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้มิดไนท์คิสเสมอมานะคะ