รินรดาผู้เยียวยา

“วางมันลงซะ รินรดา... ก่อนที่ฉันจะควบคุมตัวเองไม่ได้ไปมากกว่านี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ไม่ได้ทำให้รินรดาสะดุ้งสะเทือน หากแต่หญิงสาวกลับก้าวเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนหันหลังให้เธออยู่ท่ามกลางความมืดมิดของห้องทำงาน กลิ่นซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นกายเย็นเยียบของคริสเตียน วอล์คเกอร์ อบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับจะเตือนให้รู้ว่าเขากำลังเผชิญกับพายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่างที่ขวางหน้า บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เอกสารจำนวนมากถูกกวาดลงไปกองกับพื้นอย่างไม่ไยดี ร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวที่คริสเตียนพยายามเก็บกดไว้กำลังเดือดพล่าน รินรดาไม่ตอบคำถาม เธอเพียงแค่วางแก้วบรั่นดีที่เพิ่งรินไว้ลงบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะเคลื่อนกายเข้าไปใกล้แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม ความเงียบในห้องนั้นกดดันจนน่าอึดอัด เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากร่างกายของเขา คริสเตียนกำลังเกร็งแน่นจนกล้ามเนื้อทุกส่วนนูนเด่นผ่านเนื้อผ้าสูทราคาแพง “คุณคริส...” เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา พร้อมกับเอื้อมมือไปแตะที่หัวไหล่หนาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เขากระชากไหล่หนีทันทีราวกับถูกของร้อน ก่อนจะหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความเด็ดขาดที่เคยเป็น แต่มันซ่อนความเจ็บปวดลึกๆ ที่เขาพยายามจะฝังกลบไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา “อย่าทำเหมือนว่าเธอรู้จักฉันดี รินรดา กลับไปที่ห้องของเธอซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไม่ปล่อยให้เธออยู่อย่างสุขสบายแบบนี้” “ถ้าการได้อยู่อย่างสุขสบายแลกมาด้วยการที่ต้องเห็นคุณทำลายตัวเองแบบนี้... ฉันก็ไม่ต้องการมันค่ะ” รินรดาสบตากับเขาตรงๆ เธอไม่ได้หลบสายตาที่ราวกับจะแผดเผาเธอให้เป็นจุลนั้น “คุณบอกว่านี่คือเกมชำระแค้นใช่ไหมคะ? แต่ดูสิ... คนที่ดูเหมือนจะพ่ายแพ้ในเกมนี้ที่สุด กลับเป็นคุณเอง” คริสเตียนแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง “เธอไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับอดีตของตระกูลวอล์คเกอร์... เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ฉันสูญเสียไปมันมากมายแค่ไหน การแก้แค้นคือสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงลมหายใจของฉันมาตลอด” “งั้นลองระบายมันออกมาสิคะ” เธอขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนกายสาวแนบชิดกับแผงอกแกร่ง “ถอดหน้ากากผู้มีอิทธิพลนั่นออก แล้วเหลือเพียงแค่ผู้ชายคนหนึ่ง... ที่กำลังต้องการใครสักคน” คริสเตียนนิ่งงัน มือหนาที่กำหมัดแน่นค่อยๆ คลายออก ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันเริ่มแตกร้าว แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านในใจเขาค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่เขารังเกียจที่จะยอมรับ เขาเชยคางหญิงสาวขึ้นมาอย่างถือดี นิ้วโป้งกร้านไล้ไปตามริมฝีปากนุ่มราวกับจะตรวจสอบว่านี่คือเรื่องจริงหรือภาพลวงตา “เธออาจจะเสียใจที่เลือกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน...” เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงหน้า “เพราะเมื่อไหร่ที่ฉันเปิดเปลือยบาดแผลให้เห็น... เธอจะไม่มีวันได้เดินออกไปจากที่นี่อีกเลย รินรดา” รินรดาไม่ตอบ แต่เธอใช้ความอ่อนหวานเข้าสยบความดุดัน เธอเขย่งเท้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อประทับจูบเบาๆ ลงบนขมับของเขา มันไม่ใช่จูบที่เร่าร้อน แต่เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจและการปลอบประโลม คริสเตียนชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดแน่นราวกับจะฝังเธอลงไปในอก เขาซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ กลิ่นกายอ่อนหวานของเธอคือสิ่งเดียวที่หยุดพายุในใจเขาได้ในขณะนี้ ทว่า... ท่ามกลางความเงียบงันที่แสนเปราะบาง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงานที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย “ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ นะคะ... พี่คริสเตียน” เสียงเยือกเย็นของมารีญ่าดังแทรกเข้ามาในบรรยากาศที่กำลังอ่อนไหว รินรดาผละออกจากอกของคริสเตียนทันทีด้วยความตกใจ ขณะที่คริสเตียนหันขวับไปมองด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความมืดมิดในทันตา “ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาที่นี่!” คริสเตียนคำราม มารีญ่าก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดราตรีสีแดงสดที่ดูราวกับเลือด เธอยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะส่งเอกสารปึกหนึ่งวางลงบนโต๊ะทำงานที่กระจัดกระจาย “ไม่มีใครอนุญาตค่ะ... แต่ถ้าคุณเห็นสิ่งที่อยู่ในนี้ คุณจะขอบคุณที่ฉันเดินเข้ามาขัดจังหวะความสุขชั่วคราวของคุณ... โดยเฉพาะเมื่อคุณรู้ว่ารินรดาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร” คริสเตียนชะงักกึก สายตาของเขามองเอกสารนั้นสลับกับใบหน้าที่ซีดเผือดของรินรดา ความสงสัยและระแวงที่เขาเพิ่งวางมันลงไปกลับพุ่งสูงขึ้นเป็นทวีคูณ ในขณะที่รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า... ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอด กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีนี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามและร่วมลุ้นไปกับรินรดาและคริสเตียนนะคะ หวังว่าทุกคนจะได้รับอรรถรสในความเข้มข้นของตอนนี้ค่ะ แล้วพบกันตอนหน้าด้วยความระทึกใจยิ่งกว่าเดิมนะคะ มิดไนท์คิสค่ะ