รุ่งเช้าของความจริง

"คุณไม่ได้รักฉัน... และเราทั้งคู่ต่างก็รู้ดีว่าเส้นแบ่งระหว่าง 'หน้าที่' กับ 'ความรู้สึก' มันเลือนลางจนน่ากลัว" รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องนอนกว้างขวาง ร่างบางนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียงสีเข้ม แผ่นหลังเปลือยเปล่าสั่นไหวเพียงเล็กน้อยเมื่อเธอหยิบชุดคลุมผ้าไหมขึ้นมาสวมปกปิดร่องรอยแห่งความเร่าร้อนที่ยังคงประทับอยู่ตามผิวเนื้อ เธอยังไม่หันกลับไปมองคนด้านหลัง แม้จะสัมผัสได้ถึงสายตาคมปลาบที่จับจ้องมาจากบนเตียง ราวกับต้องการจะแผดเผาให้เธอกลายเป็นจุลด้วยความนิ่งเฉยของเขา คริสเตียน วอล์คเกอร์ เหยียดกายขึ้นพิงหัวเตียงไม้แกะสลักอย่างใจเย็น นิ้วเรียวยาวของเขาขยับไล้ขอบแก้วคริสตัลที่มีคราบไวน์หลงเหลืออยู่เล็กน้อย ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นั้น "นิยามความรักของคุณคืออะไรหรือรินรดา? สำหรับผม... มันเป็นเรื่องของความต้องการที่ต้องได้รับการตอบสนอง และเมื่อคืนนี้ คุณเองก็ตอบสนองผมได้ดีอย่างที่ผมคาดไม่ถึงเสียด้วย" คำพูดเย็นชาที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจทำให้คนฟังต้องเม้มริมฝีปากแน่น รินรดาหันกลับมาประจันหน้ากับเขา ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความเจ็บปวดที่พยายามซ่อนเร้นไว้ภายใต้ท่าทีเข้มแข็ง เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้คืออสรพิษที่แสนงดงาม แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าพิษร้ายของเขา คือ 'ความคาดหวัง' ที่เธอดันเผลอไผลมอบให้เขาไปโดยไม่รู้ตัว "ถ้าคุณคิดว่ามันเป็นเพียงแค่ความต้องการ... งั้นเราก็คงไม่ต้องมีพันธะอะไรที่ต้องพูดถึงกันอีก" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น "ฉันจะทำตามข้อตกลงจนครบกำหนด แต่หลังจากนั้น... ขอให้เราเป็นแค่คนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันจะดีที่สุดค่ะ" คริสเตียนวางแก้วลงบนโต๊ะข้างเตียงเสียงดังกระทบกันจนเกิดเสียงกังวาน เขาไม่พูดอะไรเพียงแต่ลุกขึ้นก้าวมาประชิดตัวเธอในจังหวะเดียว แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายกำยำบีบให้รินรดาต้องถอยกรูดไปจนชิดผนังห้อง มือหนาข้างหนึ่งยันกำแพงไว้ กักขังเธอไว้ในวงแขนแข็งแกร่ง "คนแปลกหน้าอย่างนั้นหรือ?" เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ "คุณลืมไปแล้วหรือว่าผมเป็นคนเขียนกฎ และในกฎของผม... ไม่มีคำว่าปล่อยให้ใครออกไปจากพันธะของวอล์คเกอร์ได้ง่ายๆ หากผมยังไม่เบื่อ" ดวงตาของเขาวูบไหวราวกับมีความในใจบางอย่างที่เขากำลังปิดซ่อน แต่มันก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็วแทนที่ด้วยความเย็นชาตามแบบฉบับเจ้าพ่อมาเฟียที่ผู้คนต่างหวาดเกรง รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เธอเห็นความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยบาดแผล... บาดแผลที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น "คุณมันเห็นแก่ตัวที่สุด" เธอพึมพำ น้ำตาหยดใสไหลรินผ่านแก้มเนียน คริสเตียนชะงักไปเล็กน้อย นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยไล้น้ำตานั้นอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ขัดกับวาจาแสนร้ายกาจทำให้หัวใจของรินรดากระตุกไหว "จริง... ผมมันเห็นแก่ตัว" เขาโน้มริมฝีปากลงประทับที่ขมับของเธออย่างอ้อยอิ่ง "และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมผมถึงต้องการเก็บคุณไว้ ไม่ว่าคุณจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม" ทว่า ก่อนที่บรรยากาศจะถลำลึกไปกว่านั้น เสียงเคาะประตูห้องนอนก็ดังขึ้นอย่างเสียมารยาท รินรดาผลักอกแกร่งออกทันที คริสเตียนขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่พอใจก่อนจะตะโกนสั่งให้คนข้างนอกเข้ามา ประตูเปิดออกเผยให้เห็นร่างเพรียวระหงของมารีญ่าที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มที่ดูอย่างไรก็แฝงไปด้วยความเสแสร้ง เธอกวาดสายตามองทั้งสองคนที่อยู่ในสภาพดูไม่ออกว่าเพิ่งผ่านอะไรกันมา ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ให้รินรดา แต่สายตานั้นกลับจ้องมองที่คริสเตียนราวกับจะทวงถามสิทธิ์บางอย่าง "คริสคะ... ขอโทษที่รบกวนนะคะ แต่พอดีมารีญ่ามี 'หลักฐาน' สำคัญเกี่ยวกับข้อตกลงเรื่องที่ดินของตระกูลรินรดาที่เธอต้องดูด่วนที่สุด" รินรดาชะงักไปทันที สายตาของมารีญ่าที่เหลือบมามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความสะใจอย่างปิดไม่มิด คริสเตียนปล่อยมือจากรินรดาและหันไปหามารีญ่าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินคำว่า 'หลักฐาน' "บอกมา... คุณมีอะไรอยู่ในมือกันแน่ มารีญ่า?" คริสเตียนเอ่ยน้ำเสียงต่ำกระด้าง มารีญ่าเดินเข้าไปใกล้เขาแล้วกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่ดังพอให้รินรดาได้ยิน "รินรดาไม่ได้บอกคุณใช่ไหมคะว่าพ่อของเธอเอา 'เอกสารสิทธิ์' ทั้งหมดไปจำนองกับใคร... และคนที่ถือครองสัญญาฉบับจริงในตอนนี้ ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากฉันคนนี้" ร่างของรินรดาสั่นสะท้าน เธอหันไปมองคริสเตียนที่ตอนนี้ดวงตากำลังเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดด้วยความโทสะ เธอเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า รุ่งเช้านี้ไม่ใช่แค่การเริ่มต้นของวันใหม่ แต่มันคือการพังทลายของความลับที่เธอกลัวที่สุด... และมันกำลังจะทำลายความสัมพันธ์ที่เธอพยายามจะรักษามันไว้อย่างยากเย็น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซับซ้อนและเปราะบางในทุกตัวอักษรนะคะ มิดไนท์คิสจะตั้งใจถ่ายทอดทุกความรู้สึกให้ถึงใจรีดเดอร์ทุกคนค่ะ