คำสารภาพที่ยังไปไม่ถึง

“คุณจะให้ฉันพูดอะไรคะ ในเมื่อสายตาของคุณมันพิพากษาฉันไปตั้งแต่ก่อนที่ริมฝีปากจะขยับแล้ว!” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคริสเตียน วอล์คเกอร์ กลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นไม้หอมราคาแพงในห้องนี้ไม่เคยทำให้เธอรู้สึกอึดอัดเท่าครั้งนี้มาก่อน เธอขยำชายกระโปรงเสื้อเชิ้ตตัวบางจนยับยู่ สายตาของเธอจับจ้องไปที่แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนหันหลังให้ เผยให้เห็นไหล่ที่เกร็งแน่นด้วยแรงโทสะที่เขากำลังกดทับเอาไว้ คริสเตียนไม่ได้หันกลับมา ทว่าไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นรุนแรงจนน่าใจหาย เขาหมุนแก้วบรั่นดีในมือช้าๆ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง ‘ปัง’ จนรินรดาสะดุ้งโหยง “ความจริงมันมีแค่หนึ่งเดียว รินรดา” คริสเตียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าทว่าเต็มไปด้วยความเย็นชาที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “ผมให้โอกาสคุณพูดตั้งแต่วินาทีแรกที่เราเหยียบเข้าบ้านหลังนี้ แต่คุณเลือกที่จะปิดปากเงียบ... จนกระทั่งมารีญ่าเอา ‘หลักฐาน’ มาวางตรงหน้าผมถึงที่” “มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด! สิ่งที่เธอให้คุณดู มันคือการตัดต่อ คือการบิดเบือน!” รินรดาก้าวเข้าไปหาเขา แม้ขาทั้งสองข้างจะอ่อนแรงเพียงใด แต่เธอก็ฝืนเดินเข้าไปจนเกือบประชิดตัว “ฉันอาจจะทำผิดที่โกหกเรื่องที่มาของเงินในวันนั้น แต่มันเพื่อครอบครัวของฉัน... คริสเตียน มองตาฉันนะคะ มองให้เห็นว่าสิ่งที่ฉันทำไป ฉันไม่ได้หวังร้ายต่อคุณเลยแม้แต่นิดเดียว” คริสเตียนหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ความสูงของเขาบีบบังคับให้รินรดาต้องแหงนหน้ามอง ดวงตาสีเข้มดุจท้องฟ้าก่อนพายุจะเข้าของเขาในยามนี้มันว่างเปล่าเหลือเกิน ไม่มีร่องรอยของความเสน่หาที่เคยมีให้กันแม้แต่น้อย เขายื่นมือหนาขึ้นมาเชยคางเธอไว้ แรงบีบที่คางนั้นไม่ได้เบามือเลยสักนิด แต่ก็ไม่ได้แรงพอที่จะทำร้ายจนฟกช้ำ มันเป็นความจงใจที่จะกักขังให้เธอต้องรับรู้ถึงอำนาจของเขา “อย่าเอาคำว่าครอบครัวมาอ้างเพื่อกลบเกลื่อนความทรยศ” เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า “ผมเกลียดการถูกหลอกลวงมากที่สุด และคุณ... รินรดา คุณเป็นคนที่ผมไว้วางใจให้เข้ามาอยู่ในพื้นที่ของผมมากที่สุด คุณพังมันลงด้วยมือตัวเอง” “ฉันรักคุณ!” คำสารภาพหลุดออกมาจากปากของเธออย่างรวดเร็วและหนักแน่น หัวใจของรินรดาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอเห็นแววตาของคริสเตียนวูบไหวไปชั่วขณะ ก่อนที่มันจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม ความเสียใจเอ่อล้นจนขอบตาของเธอร้อนผ่าว เธอพยายามจะกอบกุมมือของเขาที่ยังจับคางเธออยู่ แต่มันกลับถูกเขาสะบัดออกราวกับรังเกียจ “ความรัก? คุณพูดคำนี้ออกมาได้หน้าตาเฉยในวันที่คุณกำลังจะทำลายผม?” คริสเตียนแค่นหัวเราะในลำคอ “ความรักของคนอย่างคุณมันมีราคาค่างวดเท่าไหร่กัน? บอกผมมาสิ... ผมจะจ่ายให้ แล้วจากนั้นเราก็จบกัน” “คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง!” รินรดาทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ใกล้ๆ น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินลงมาอาบแก้ม “ที่ผ่านมา... สิ่งที่เรามีด้วยกัน มันไม่มีความหมายเลยเหรอคะ? คืนที่เรากอดกัน คำพูดที่บอกว่าฉันคือคนพิเศษของคุณ... ทุกอย่างมันคือการแสดงหรือยังไง!” คริสเตียนหันหลังกลับไปอีกครั้ง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่านอยู่ในอก เขารู้ดีว่าถ้าเขาหันไปมองน้ำตาของเธออีกเพียงวินาทีเดียว ปราการที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเองจากการถูกทำร้ายอาจจะพังทลายลง “สำหรับคุณ อาจจะเป็นเรื่องจริง... แต่สำหรับผม มันคือความผิดพลาด” เขาพูดเสียงเรียบ “ไปเก็บข้าวของซะ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจไม่ให้คุณไปไหนเลย” รินรดาจ้องมองแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย เธอพยายามจะเปิดใจ พยายามจะบอกความจริงเรื่อง ‘พันธะสัญญา’ ที่เธอเคยทำไว้กับคนของมารีญ่าเพื่อช่วยพ่อ แต่เมื่อเห็นท่าทีที่ปิดกั้นของเขา ความอดทนที่เธอมีก็ดูเหมือนจะหมดลง เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ปาดน้ำตาบนใบหน้าออกอย่างรวดเร็ว ความอ่อนแอในแววตาถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่เขาสอนให้เธอรู้จัก “ถ้าคุณคิดว่าทุกอย่างคือความผิดพลาด... ได้ค่ะ ฉันจะไป” รินรดาเดินไปที่ประตู หยุดชะงักอยู่ที่กรอบประตูนั้น “แต่คริสเตียนคะ สักวันหนึ่งเมื่อคุณรู้ความจริงว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ และใครกันแน่ที่หลอกใช้คุณ... ถึงตอนนั้นอย่าได้มาขอโทษฉัน เพราะฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณอีกแล้ว” เธอเปิดประตูออกไปอย่างเด็ดเดี่ยว ทิ้งให้คริสเตียนยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่แสนทรมาน เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประจำตำแหน่ง มือหนาขยี้ผมตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกผิดพุ่งเข้าเกาะกินใจ ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ตามมาด้วยร่างระหงของมารีญ่าที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น “น่าสงสารนะคะ... แต่เชื่อเถอะคริสเตียน สิ่งที่ฉันให้คุณดูเมื่อกี้ มันเป็นแค่บทนำของโศกนาฏกรรมเท่านั้น” มารีญ่าเดินเข้าไปวางเอกสารอีกฉบับลงบนโต๊ะ “ดูนี่สิคะ... รินรดาไม่ได้แค่โกหกคุณ แต่เธอวางแผนจะพาคุณไปสู่จุดจบตั้งแต่วันแรกที่เธอก้าวเข้ามาในชีวิตคุณแล้ว” คริสเตียนหยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน มือของเขาเริ่มสั่นเมื่อเห็นลายเซ็นที่คุ้นตา... มันคือพันธะสัญญาโอนสินทรัพย์ของวอล์คเกอร์ให้แก่ตระกูลของรินรดา โดยมีลายเซ็นของเธอชัดเจนอยู่ท้ายหน้ากระดาษ หัวใจของเขาเหมือนถูกกระชากออกจากอกด้วยความเคียดแค้นที่ปนเปไปกับความรักที่ยังคงรุมเร้า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและสิเน่หานี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - มิดไนท์คิส