ความเชื่อใจที่พังทลาย

“ก้มลง! รินรดา!” เสียงคำรามของคริสเตียนดังแทรกเสียงแก้วแตกละเอียดราวกับเสียงฟ้าผ่า เขาพุ่งตัวเข้าประชิดร่างบางในจังหวะที่แสงเลเซอร์สีแดงจุดนั้นเลื่อนผ่านหน้าผากเธอไปเพียงมิลลิเมตร แรงปะทะจากการกระโจนเข้าใส่ทำให้ทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้นพรมหนา เสียงหอบหายใจของเขาถี่กระชั้น ผสมกับเสียงหัวใจของหญิงสาวที่เต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมห้องทำงานอันโอ่อ่าในวินาทีต่อมา คริสเตียนไม่ได้คลายอ้อมกอดที่รัดแน่นจนเกือบจะบดขยี้กระดูกซี่โครงของเธอ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของมาเฟียหนุ่มกวาดมองไปรอบห้องด้วยสัญชาตญาณนักล่าที่ตื่นเต็มตัว “อย่าขยับ” เขาเค้นเสียงต่ำจนแทบเป็นเสียงคำรามข้างหูเธอ “ถ้าไม่อยากตายไปพร้อมกับความโง่เขลาของตัวเอง” รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง น้ำตาเม็ดโตไหลรินออกมาด้วยความหวาดกลัว แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะเอ่ยปากถามถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่แสนคุ้นเคยก็ดังมาจากมุมมืดหน้าต่างที่บานกระจกถูกทำลายลงจนเหลือเพียงโครงเหล็ก มารีญ่ายืนอยู่ตรงนั้น... ในมือของเธอไม่ได้ถืออาวุธ แต่ถือ ‘รีโมท’ ขนาดเล็กไว้มั่น บนใบหน้าสวยสะพรั่งเปื้อนรอยยิ้มเย็นชาของนางพญาที่มองดูเหยื่อในกรงขัง “ใจเย็นน่า คริสเตียน... ฉันแค่จะทดสอบว่าความรักของเธอมันมีค่าพอที่จะเอาชีวิตไปแลกหรือเปล่า” มารีญ่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับเหตุการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเมื่อครู่เป็นเพียงเกมแก้เบื่อ คริสเตียนยันกายขึ้นลุกเต็มความสูง สายตาที่เขามองมารีญ่าเต็มไปด้วยความโกรธจัดที่พุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ เขาก้าวเดินไปหาอดีตคู่หมั้นด้วยท่าทีที่พร้อมจะฉีกกระชากอีกฝ่ายให้แตกสลาย แต่แล้วเขาก็ชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นว่ารินรดาลุกขึ้นยืนด้วยความสับสนและหวาดหวั่น “เธอ...” คริสเตียนหันกลับมามองรินรดา สายตาของเขามันไม่ใช่สายตาห่วงใยที่เธอเคยได้รับ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง “เธอเป็นคนเปิดหน้าต่างบานนี้เองใช่ไหม? เธอเป็นคนส่งสัญญาณให้พวกมันเข้ามาในเขตหวงห้ามของฉัน!” “คุณพูดอะไรคะ? ฉันไม่ได้ทำ...” รินรดาละล่ำละลัก เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ “ฉันแค่... ฉันแค่จะเข้ามาทำความสะอาดห้องทำงานให้คุณตามหน้าที่ตามปกติ...” “หน้าที่?” คริสเตียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของหญิงสาวราวกับคมมีด “หน้าที่ของเธอคือการเป็นสายลับให้พวกมันสินะ! หึ... นึกว่าฉันจะโง่ไม่รู้ตัวหรือไงว่าทำไมถึงมีคนบุกเข้ามาถึงห้องทำงานชั้นสูงสุดได้ง่ายดายนัก รินรดา! เธอมันก็แค่ผู้หญิงหน้าเงินที่ขายศักดิ์ศรีตัวเองเพื่อเงินไม่กี่บาท!” “คริสเตียน ฟังฉันก่อนนะคะ! ฉันไม่ได้ทำ!” “หุบปาก!” เขาตะคอกจนร่างบางสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะหันไปสั่งบอดี้การ์ดที่เพิ่งวิ่งกรูเข้ามาในห้อง “เอาตัวเธอไปขังไว้ในห้องใต้ดิน! ห้ามใครติดต่อ ห้ามใครเข้าใกล้ จนกว่าฉันจะสอบสวนเสร็จ ถ้าเธอหนีไปได้... พวกแกทุกคนก็เตรียมตัวตาย!” “ไม่! คริสเตียน! คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้!” รินรดากรีดร้องขณะที่มือหนาของลูกน้องคริสเตียนคว้าแขนเธอไว้แน่น เธอพยายามขัดขืน แต่แรงมหาศาลของผู้ชายเหล่านั้นทำให้เธอดูไร้ทางสู้ในทันที เธอมองหน้าเขา มองหาความเมตตา... แต่สิ่งที่พบกลับเป็นเพียงกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมาปิดกั้นความรู้สึกทั้งหมด สายตาที่เขามองเธอตอนนี้ เหมือนมองคนแปลกหน้าที่น่ารังเกียจที่สุดในชีวิต ร่างของรินรดาถูกลากออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ยังอบอวลอยู่กลางอากาศ คริสเตียนยืนนิ่งกำหมัดแน่นจนสั่น เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่บาดลึกในใจ... มันไม่ใช่ความโกรธเพียงอย่างเดียว แต่มันคือความรู้สึกที่ว่า ‘คนที่เขาไว้ใจ’ กลับหักหลังเขาอีกครั้ง “นายพลาดแล้วล่ะคริสเตียน” มารีญ่าเดินเข้ามาใกล้กระซิบข้างหู “ผู้หญิงคนนั้นอาจจะไม่ใช่คนที่นายคิดว่าเป็นก็ได้นะ... หรือจริงๆ แล้ว นายแค่อยากหาข้ออ้างที่จะขังเธอไว้ในกรงทองไปตลอดชีวิตกันแน่?” คริสเตียนไม่ตอบ เขาหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่มองมารีญ่าแม้แต่ปลายตา เขาตรงไปยังห้องใต้ดินที่มืดมิดและเย็นเยียบ ที่นั่น... รินรดานั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนพื้นปูน เสียงสะอื้นของเธอทำให้หัวใจที่เย็นชาของเขาเต้นผิดจังหวะ เขาผลักประตูเข้าไป... แสงไฟสลัวจากด้านนอกสาดส่องลงไปบนร่างบางที่ดูบอบช้ำ รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธแค้น “คุณไม่เคยเชื่อใจฉันเลยสักครั้ง...” เธอเอ่ยเสียงเบา แต่มันกลับก้องกังวานในความรู้สึกของเขา “ความเชื่อใจของคุณมันพังทลายตั้งแต่วันแรกที่ฉันก้าวเข้ามาในชีวิตคุณแล้วคริสเตียน” คริสเตียนหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหาเธอแต่กลับชะงักค้างไว้กลางอากาศ เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อรั้งความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อเขาก็ดังขึ้น เป็นสายจากลูกน้องคนสนิทที่เฝ้าหน้าประตูห้อง “นายครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ! กล้องวงจรปิดในห้องทำงานถูกแฮ็ก... และเราเพิ่งพบว่าคนที่ส่งสัญญาณเลเซอร์ ไม่ใช่จากห้องฝั่งตรงข้าม แต่มันมาจากอุปกรณ์ที่ติดตั้งอยู่ใน 'ห้องนอนของนาย' เองครับ!” คริสเตียนหน้าถอดสีทันที เขาหันกลับมามองรินรดาที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน หากเลเซอร์มาจากห้องนอน... นั่นหมายความว่า ‘คนร้าย’ ยังคงลอยนวลอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ และรินรดาอาจเป็นเพียง ‘เหยื่อ’ ที่ถูกจัดฉากขึ้นมาเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากตัวจริง! แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากขอโทษหรือไขความกระจ่าง ประตูห้องใต้ดินก็ถูกปิดล็อคจากด้านนอกอย่างแรง พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังผ่านลำโพงสื่อสารเข้ามา... เป็นเสียงของมารีญ่าที่ดูจะสะใจที่สุด “ขอบใจนะคริสเตียน ที่ขังเหยื่อกับเหยื่อไว้ด้วยกัน... แต่ลืมบอกไปว่า อากาศในนั้นกำลังจะถูกสูบออกไปทีละน้อยๆ พร้อมกับระเบิดเวลาที่ฉันฝังไว้ใต้พื้นห้องใต้ดิน... นายมีเวลาแค่สิบนาทีเท่านั้นนะว่าจะเลือกช่วยใคร... ระหว่าง ‘ผู้หญิงที่นายรัก’ กับ ‘ความจริงที่นายกลัวที่จะยอมรับ’!” มิดไนท์คิสหวังว่ารี้ดเดอร์จะยังไม่รีบวางหนังสือนะคะ เพราะบทต่อไปความลับจะถูกกระชากออกมาจนสั่นสะเทือนไปทั้งคฤหาสน์แน่นอนค่ะ!