การดูถูกที่ไม่จำเป็นต้องพูด

เสียงคำรามต่ำทุบสะเทือนผืนป่าศิลาโบราณจนเศษฝุ่นละอองสีทองร่วงกราวลงมาจากเพดานโดม บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยไอสังหารหนักอึ้งชนิดที่ทำให้ผู้เล่นระดับแนวหน้ายังต้องกลืนน้ำลายฝืดคอ ทว่ากลางวงล้อมของความตึงเครียดนั้น กลับมีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นจากมุมหนึ่งของซากปรักหักพัง "ดูสารรูปกิลด์เด็กเล่นนี่สิคะ... พาเด็กๆ มาวิ่งเล่นในดันเจี้ยนระดับสูงแบบนี้ คิดว่ามาทัศนศึกษาโรงเรียนอนุบาลหรือไงกันคะคุณพี่เลี้ยง?" วาเลริก หัวหน้ากิลด์ ‘เหล็กกล้าทมิฬ’ กิลด์ยักษ์ใหญ่ติดอันดับท็อปเท็นของเซิร์ฟเวอร์ ยืนกอดอกพิงเสาศิลาแกะสลักด้วยท่าทีสบายๆ สายตาคมปลาทูมองกราดไปยังสมาชิกกิลด์ 'รุ่งอรุณ' ที่กำลังยืนเรียงแถวหน้ากระดานด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางไกล ด้านหลังของวาเลริกคือกลุ่มผู้เล่นอาชีพแนวหน้าเกือบสามสิบชีวิตที่พร้อมใจกันหัวเราะสมเพช เรย์น่า หัวหน้ากิลด์สาวสวยผู้มีเส้นผมสีเงินยาวสลวยถึงกลางหลัง ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรอยนูน มือเรียวบางภายใต้ถุงมือหนังเวทมนตร์กำด้ามคทาประจำตัวจนสั่นระริก เธอก้าวเท้าจะพุ่งออกไปซัดหน้าคนปากเสียสักที แต่ทว่า... มีมืออุ่นจัดของใครบางคนเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่หัวไหล่เสียก่อน คิรอสขยับแว่นตาไร้กรอบบนสันจมูกเล็กน้อย นัยน์ตาสีชาคู่นั้นยังคงฉายแววสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงใหญ่ ไร้ซึ่งร่องรอยความโกรธเกรี้ยว หรือแม้แต่ความหงุดหงิดระคายเคือง เขาสEบยิ้มบางเบาที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มแบบที่เรย์น่ารู้ดีว่า... มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดสำหรับคนที่กำลังหาเรื่องเขาอยู่ "ใจเย็นก่อนสิคะท่านมาสเตอร์... เด็กๆ ของเรากำลังดูอยู่ อย่าเพิ่งแสดงพฤติกรรมที่ไม่ค่อยน่ารักให้พวกเขาเห็นเป็นตัวอย่างเลยนะคะ" คิรอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบ แต่กลับดังฟังชัดไปทั่วบริเวณที่เงียบสงัด วาเลริกแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "ปากดีนี่หว่า ไอ้พี่เลี้ยงหน้าตัวเมีย! แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ถึงกล้ามาสั่งสอนฉัน? ดันเจี้ยนมหานครโบราณนี่ เป็นเขตอิทธิพลของกิลด์เหล็กกล้าทมิฬ ถ้าไม่อยากตายจนเลเวลลดกราวรูด ก็ไสหัวออกไปซะ หรือถ้าอยากคลานกลับเมืองหลักนัก ฉันก็จะสงเคราะห์ให้ฟรีๆ เลย!" เสียงฮือฮาและเสียงเยาะเย้ยถากถางดังระงมขึ้นจากลูกสมุนของกิลด์เหล็กกล้าทมิฬ พวกเขาชูอาวุธขึ้นฟ้า แสดงแสนยานุภาพข่มขวัญอย่างเต็มที่ ทว่าคิรอสกลับไม่แม้แต่จะชายตากลับไปมองอาวุธเหล่านั้น เขาเพียงแค่ก้าวเท้าเดินออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายในชุดคลุมนักเวทสีเทาเข้มขยับตามจังหวะก้าวเดินอย่างมั่นคง "เขตอิทธิพลเหรอคะ? น่าแปลกจัง..." คิรอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด ราวกับกำลังปรึกษากับตัวเองเรื่องดินฟ้าอากาศ "ฉันจำได้ว่าระบบของเกม 'Chronicle Online' ไม่เคยมีฟังก์ชันจดทะเบียนกรรมสิทธิ์พื้นที่ป่าดิบชื้นนะคะ หรือว่าทางกิลด์เหล็กกล้าทมิฬจะซื้อลิขสิทธิ์ผืนแผ่นดินนี้มาจากบริษัทผู้พัฒนาเกมแล้ว? ถ้าอย่างนั้น... คงต้องรบกวนขอเอกสารสิทธิ์มาตรวจสอบสักหน่อยนะคะ ทางเราจะได้ไม่ละเมิดลิขสิทธิ์ทางปัญญาของพวกคุณ" มุมปากของวาเลริกกระตุกวูบ คำพูดเหน็บแนมที่เจือรอยยิ้มสุภาพแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำทำเอาคนฟังหน้าชา "ไอ้...!" "อีกอย่างนะคะ..." คิรอสยกนิ้วขึ้นมานับทีละข้อด้วยท่าทางจริงจัง "การที่คุณบอกว่าพวกเราเป็น 'กิลด์เด็กเล่น' นั้น... ในการประเมินกิลด์ประจำเดือนล่าสุด กิลด์รุ่งอรุณของเรามีอัตราการเติบโตของเลเวลเฉลี่ยเป็นอันดับสามของเซิร์ฟเวอร์ ในขณะที่กิลด์เหล็กกล้าทมิฬของพวกคุณ... ตกอันดับหลุดจากท็อปเท็นไปไกลถึงสิบสองอันดับรวด เพราะทำภารกิจล้มเหลวติดต่อกันสามครั้งซ้อน เนื่องจากหัวหน้ากิลด์ขาดความรอบคอบในการบริหารทรัพยากร... อืม ถ้าจำไม่ผิด ข้อมูลนี้บันทึกอยู่ในบอร์ดประกาศส่วนกลางของระบบนะคะ หรือว่าคุณวาเลริกจะสายตาไม่ค่อยดี ถึงมองไม่เห็นประกาศตัวแดงแจ๋นั่น?" เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นจากด้านหลังของกิลด์รุ่งอรุณ เด็กๆ ในกิลด์เริ่มกระซิบกระซาบและอมยิ้มเมื่อเห็นพี่เลี้ยงสุดเนิร์ดของพวกเขายิงวาทศิลป์สวนกลับได้อย่างเจ็บแสบโดยไม่ต้องใช้กำลังแม้แต่น้อย เรย์น่าแอบลอบยิ้มมุมปาก เธอมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนบังเธอไว้อย่างมิดชิด ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่อยู่... ผู้ชายคนนี้นี่นะ เวลาปกติก็ทำตัวเป็นพี่เลี้ยงจู้จี้จุกจิก แต่พอถึงเวลาจำเป็น กลับพึ่งพาได้เกินร้อยเสียยิ่งกว่าใครในโลก "แก... แกกล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน!" วาเลริกหน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยวจนถึงขีดสุด เขาชักดาบใหญ่เคลือบออร่าสีแดงฉานออกมาชี้หน้าคิรอส "ในเมื่อแกปากดีนัก งั้นก็ลองมารับดาบนี้ดูสักตั้งหน่อยสิเว้ย! มาดูกันว่าปากดีๆ ของแกมันจะยังขยับได้อยู่ไหม หลังจากที่เอ็งนอนราบไปกับพื้นดิน!" วาเลริกพุ่งตัวเข้ามาด้วยทักษะ [พุ่งทะยานโลหิต] ความเร็วระดับผู้เล่นอาชีพสายโจมตีระยะประชิดทำให้ร่างของเขากลายเป็นเงาสสีแดงพุ่งตรงมายังคิรอสในพริบตาเดียว ดาบใหญ่ในมือเงื้อง่าหมายจะฟันผ่าร่างของพี่เลี้ยงปากกล้าให้ขาดเป็นสองท่อนท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของเรย์น่า "คิรอสระวังค่ะ!" ทว่า... คิรอสกลับไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อนหลบหนี เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม นัยน์ตาสีชาสะท้อนภาพคมดาบที่กำลังพุ่งเข้ามาใกล้จนเหลือระยะห่างแค่คืบเดียว *กริ๊ง!* เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว แต่ไม่ใช่เสียงเนื้อที่ถูกเฉือน... วงเวทย์สีฟ้าครามสลักลวดลายซับซ้อนปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของคิรอสในเสี้ยววินาที แรงกระแทกจากการโจมตีระดับท็อปของวาเลริกถูกดูดซับและสะท้อนกลับด้วยเกราะเวทมนตร์อัจฉริยะที่คิรอสตั้งค่าร่ายไว้ล่วงหน้าตั้งแต่วินาทีแรกที่อีกฝ่ายก้าวเท้าเข้ามา! วาเลริกเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก แรงสะท้อนกลับทำให้ร่างของเขาเซถอยหลังไปหลายก้าวอย่างเสียหลัก "การดูถูกคนอื่นโดยปราศจากข้อมูลที่แน่นหนาพอ..." คิรอสเอ่ยเสียงเรียบ พร้อมกับก้าวเท้าเดินเข้าไปใ่าวาเลริกที่กำลังหัวเสียทีละก้าว "นอกจากจะแสดงถึงความไร้รั้นแล้ว มันยังเป็นการประจานความโง่เขลาของตัวเองให้คนอื่นเขาเห็นโดยไม่จำเป็นเลยนะคะ... น่าเสียดายแทนลูกน้องข้างหลังคุณจริงๆ ที่ต้องมีหัวหน้ากิลด์สมองกลวงแบบนี้" "แก...!" ก่อนที่วาเลริกจะได้ตวัดดาบสวนกลับมาอีกครั้ง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาทั้งหมดก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เสียงคำรามกึกก้องที่ดังก้องมาจากใจกลางมหานครโบราณทำให้ท้องฟ้าเหนือหัวเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับเซิร์ฟเวอร์: บอสลับแห่งมหานครโบราณ "การ์เดียนแห่งปฐพี" ได้ตื่นจากการหลับใหลอย่างสมบูรณ์แบบ... และเป้าหมายแรกของมัน คือสิ่งมีชีวิตทุกตัวที่ยืนอยู่ในรัศมีหนึ่งร้อยเมตรนี้!] ร่างมหึมาของโกเลมศิลาโบราณสูงเทียมฟ้า ค่อยๆ ดึงร่างออกจากซากปรักหักพัง ดวงตาสีเพลิงคู่ใหญ่จ้องมองตรงมายังกลุ่มผู้เล่นที่ยืนเผชิญหน้ากันอยู่เบื้องล่าง... และเงาขนาดใหญ่ของมัน ก็ทาบทับลงมาปกคลุมร่างของคิรอสและวาเลริกจนมืดมิด คิรอสชำเลืองมองสัตว์ประหลาดตรงหน้าแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มสุภาพให้วาเลริกที่หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม "ดูเหมือนว่า... เราคงต้องเลิกคุยกันเรื่องมารยาททางสังคมชั่วคราวนะคะ เพราะดูท่าทางแล้ว เจ้าบ้านเขาคงไม่ต้อนรับแขกที่ไร้มารยาทอย่างพวกคุณสักเท่าไหร่เลยล่ะค่ะ" [โปรดติดตามตอนต่อไป... บทที่ 14: ทางรอดเดียวคือความร่วมมือ] --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับกิลด์เด็กดื้อนี้นะคะ!