ร้านกาแฟข้างทางกับแผนการลับ

เสียงกระแทกของแก้วเซรามิกหนาหนักกระทบลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำครอ ดัง ‘ปั้ง’ สะท้อนก้องไปทั่วร้านกาแฟขนาดเล็กริมถนนสายรองของเมืองหลวงเซเลสเทียล กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยวนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดเสียจนแทบจะใช้มีดกรีดให้ขาดออกจากกันได้ “นายจะบ้าหรือไง คิรอส!” เสียงหวีดแหลมเจือความไม่พอใจของเรย์น่าดังขึ้น ทำเอาบาริสต้า NPC ที่กำลังเช็ดแก้วอยู่มุมร้านถึงกับชะงักมือ ใบหน้าคมสวยของมาสเตอร์กิลด์สาวบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด ดวงตากลมโตสีเพลิงจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เส้นผมสีเงินยวงที่มักจะถูกรวบไว้อย่างเป็นระเบียบคลายออกเล็กน้อยเนื่องจากเจ้าตัวใช้นิ้วมือขยี้มันซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความหัวเสีย คิรอสไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ อย่างใจเย็น ดวงตาสีอเมทิสต์ภายใต้กรอบแว่นใสปรายตามองแผนผังโครงสร้างกิลด์ที่ถูกกางแผ่หลาอยู่บนโต๊ะ เอกสารแผ่นนั้นเต็มไปด้วยรอยขีดฆ่า ปรับแก้ และตัวเลขต้นทุนที่เขาคำนวณอย่างละเอียดถี่ถ้วนตลอดสามคืนที่ผ่านมา “ฉันไม่ได้บ้าค่ะ เรย์น่า และที่สำคัญ... เสียงดังไป ประเดี๋ยวลูกค้าโต๊ะข้างๆ จะตกใจเอา” คิรอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าราบเรียบและเด็ดขาด เป็นสุ้มเสียงที่มักจะทำให้เรย์น่ารู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งเพราะมันช่างตรงข้ามกับอารมณ์พุ่งพล่านของเธอเสียเหลือเกิน “จะไม่ให้ฉันเสียงดังได้ยังไง! ที่นายเสนอมาเนี่ย มันคือการยุบหน่วยโจมตีแนวหน้าแล้วโยกพวกเด็กๆ ไปทำงานสนับสนุนทั้งหมด แถมยังจะตัดงบประมาณส่วนกลางของกิลด์ลงตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์! ถ้านายทำแบบนั้น พวกเรารบกับกิลด์อื่นไม่ได้แน่!” เรย์น่าโต้กลับทันควัน เอนตัวไปข้างหน้าจนเกือบชิดขอบโต๊ะ มือเรียวบางทุบลงบนแผ่นกระดาษแผนผังดังป้าบ “กิลด์ ‘รุ่งอรุณแห่งความพิโรธ’ ของเราไม่ได้สร้างมาเพื่อให้เด็กๆ มานั่งปอกแอปเปิ้ลนะ!” โลกภายในเกม VRMMO ‘Chronicles of Aethelgard’ แห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความสมจริงและความโหดร้ายของระบบกิลด์ การจะรักษาอันดับกิลด์ระดับแนวหน้าไว้ได้ จำเป็นต้องมีกำลังรบที่ทรงพลังและทรัพยากรที่มหาศาล แต่ปัญหาที่คิรอสในฐานะ ‘พี่เลี้ยง’ และที่ปรึกษาจำเป็นมองเห็น กลับลึกซึ้งกว่าที่มาสเตอร์กิลด์ผู้รักความสะใจจะเข้าใจ คิรอสวางแก้วลงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะประสานมือไว้บนตัก ดวงตาคมกริบมองทะลุผ่านเลนส์แว่นไปยังหญิงสาวตรงหน้า “เรย์น่าคะ... ลองใช้สมองคิดตามฉันทีละนิดนะคะ” คิรอสเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงใจเย็นราวกับกำลังสอนเด็กน้อย “พวกเราเพิ่งแพ้ให้กับกิลด์ ‘อัสนีทมิฬ’ ในศึกชิงดันเจี้ยนระดับ S เมื่อสัปดาห์ก่อน สาเหตุเพราะอะไรคะ? ไม่ใช่เพราะเราขาดพลังโจมตี... แต่เป็นเพราะแนวหลังของเราแตกยับเยואะเนื่องจากไม่มีใครคอยสนับสนุนและจัดการทรัพยากรยามฉุกเฉิน” เรย์น่าชะงักไปเล็กน้อย ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาคู่สวยหลบเลี่ยงสายตาที่วิเคราะห์ทะลุปรุโปร่งของเขาชั่วขณะ “แต่อย่างน้อย... พวกเขาก็เป็นนักสู้!” เรย์น่าเถียงเสียงอ่อยลงเล็กน้อย แต่ก็ยังดื้อดึง “เด็กๆ ในกิลด์ของเราอยากถือดาบออกไปฟาดฟันกับมอนสเตอร์ ไม่ใช่มานั่งร่ายเวทมนตร์สนับสนุนหรือทำหน้าที่แบกสัมภาระนะ!” “ความอยากรู้อยากเห็นและความห้าวหาญเป็นเรื่องดีค่ะ แต่ความดื้อรั้นอย่างไร้เหตุผลจะพาพรรคพวกไปตายหมู่” คิรอสโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่ผสมอยู่ในน้ำยาบำรุงพลังเวทของเขาโชยแตะจมูกเรย์น่า “ฉันไม่ได้จะทำลายกิลด์... แต่ฉันกำลัง ‘สร้าง’ มันขึ้นมาใหม่จากรากฐานที่ผุพังต่างหาก การปรับโครงสร้างครั้งนี้จะเปลี่ยนกิลด์เด็กดื้อของเธอ ให้กลายเป็นเครื่องจักรสงครามที่สมบูรณ์แบบที่สุดในเซิร์ฟเวอร์” “นายมัน... เจ้าเล่ห์เป็นบ้าเลย คิรอส” เรย์น่าพึมพำออกมาด้วยความหมั่นไส้ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีจำยอม แต่ดวงตายังคงฉายแววไม่ไว้วางใจ “แล้วนายคิดว่าพวกเด็กๆ จะยอมทำตามแผนบ้าๆ นี่เหรอ? โดยเฉพาะเจ้าเด็กแสบ ‘ลูคัส’ คนนั้น... ฉันเตือนไว้ก่อนเลยนะว่าหมอนั่นพร้อมจะอาละวาดเผากิลด์ทิ้งได้ทุกเมื่อถ้าไม่ได้ออกไปไล่ล่ามอนสเตอร์” มุมปากของคิรอสยกย่องขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เรย์น่ารู้ดีว่ามันมักจะมาพร้อมกับแผนการร้ายกาจบางอย่าง “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันมีวิธีจัดการกับเด็กดื้อพวกนั้นอยู่แล้ว...” ยังไม่ทันที่คิรอสจะได้เอ่ยแผนการขั้นต่อไป เสียงกระดิ่งลมเหนือประตูร้านกาแฟก็ดังขึ้น ‘กริ๊ง...’ สายลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกเข้ามาในร้านทันที ทั้งที่หน้าต่างและประตูปิดสนิท บรรยากาศภายในร้านที่เคยอบอุ่นด้วยไออุ่นจากกาแฟกลับลดฮวบลงจนอุณหภูมิติดลบในเสี้ยววินาที บาริสต้า NPC ที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์หยุดนิ่งค้างไปราวกับถูกคำสาปหยุดเวลา คิรอสขมวดคิ้วมุ่นในทันที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สัญชาตญาณของอดีตโปรเพลเยอร์เตือนภัยลั่นสีแดงฉาน เรย์น่าเองก็ผุดลุกขึ้นตาม มือเรียวคว้าด้ามดาบสั้นข้างเอวโดยอัตโนมัติ ท่ามกลางเงาสลัวบริเวณทางเข้า ร้านกาแฟที่ควรจะมีเพียงพวกเขา กลับปรากฏร่างของชายสวมผ้าคลุมสีดำสนิท ใบหน้าซีกหนึ่งถูกปกกั้นด้วยหน้ากากโลหะลวดลายประหลาด ดวงตาสีฟ้าเรืองแสงลอดผ่านช่องหน้ากากจ้องตรงมาที่คิรอสราวกับรู้จักกันมานานแสนนาน “ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอท่านที่นี่... ผู้ดูแลระบบนอกรีต” น้ำเสียงแหบพร่าราวกับเสียงบดของหินผาดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของทั้งสองคน คิรอสชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาสีอเมทิสต์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—นี่ไม่ใช่ NPC ปกติ และไม่ใช่ผู้เล่นทั่วไป... ทันใดนั้น หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานนับสิบบานก็ดีดเด้งขึ้นกลางอากาศตรงหน้าคิรอสและเรย์น่า พร้อมกันกับเสียงระบบที่ดังระรัวในโสตประสาท *[คำเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด]* *[ตรวจพบตัวตนปริศนา: ‘ผู้กลืนกินโค้ด’ ระดับภัยคุกคาม SSS ปรากฏตัวในพื้นที่ปลอดภัย]* *[ภารกิจลับบังคับเริ่ม: ‘การทดสอบแห่งเจตจำนง’ - หากท่านล้มเหลว กิลด์ทั้งหมดจะถูกลบออกจากฐานข้อมูลถาวรใน 60 วินาที]* เรย์น่าหันมามองคิรอสด้วยใบหน้าซีดเผือด ขณะที่คิรอสกำลังหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด มือของเขาเอื้อมไปหยิบมีดสั้นเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้ออย่างเงียบเชียบ... เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นของจริงแล้วค่ะ ... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบททดสอบอันตื่นเต้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ!