แผนล่อเสือออกจากถ้ำ

"แก... ยู...!" เสียงคำรามที่ลอดผ่านไรฟันของชายฉกรรจ์ร่างหนาในชุดเกราะหนังสีเข้มดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินอับชื้นของดันเจี้ยนระดับกลาง 'ซากปรักหักพังแห่งเวลลูเซีย' หยาดเหงื่อกาฬไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดระแวงในเวลาเดียวกัน ปลายดาบยาวในมือสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยอ่อน แต่เป็นเพราะความจริงอันน่าตกใจที่เพิ่งถูกกระชากออกมาจากปากของเป้าหมาย คิรอสยืนพิงเสาหินเก่าแก่ด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างไร้ที่ติ เสื้อคลุมสีชาดของเขาเปรอะเปื้อนฝุ่นผงเล็กน้อยจากการต่อสู้ยืดเยื้อเมื่อครู่ ทว่าดวงตาสองข้างกลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความสำเร็จ รอยยิ้มมุมปากของอดีตโปรเพลเยอร์หนุ่มไม่ได้ซ่อนความเยาะเย้ยไว้เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อเข้ามาในกรงได้สำเร็จตามแผนการทุกกระเบียดนิ้ว "แปลกใจอะไรกันคะ รันดัล" คิรอสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คิดว่าชื่อในตำนานของอดีตกิลด์อันดับหนึ่งจะตายหายไปกับสายลมอย่างไร้ร่องรอยในโลก VRMMO ใบนี้แล้วหรือคะ?" ในฐานะพี่เลี้ยงจำเป็นของเหล่าเด็กดื้อแห่งกิลด์ 'พฤกษาทมิฬ' คิรอสเรียนรู้เร็วยิ่งกว่าใครว่า การจะจัดการกับหนูสกปรกที่หลบซ่อนอยู่ในเงาของระบบเกม การไล่ล่าไปตามรังมีแต่จะทำให้พวกมันแตกตื่น วิธีที่ดีที่สุดและเด็ดขาดที่สุด คือการเปิดโอกาสให้พวกมันวิ่งเข้าหาความตายด้วยความโลภของตนเอง... และเขาก็ยอมลงทุนสวมบทบาทเป็น 'เหยื่ออ้วนพี' ที่ไร้ทางสู้ เพื่อกระชากหน้ากากของหนอนบ่อนไส้ที่คอยส่งข่าวให้กิลด์คู่อริมานานหลายสัปดาห์ รันดัลกัดฟันกรอด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขากวาดสายตามองไปรอบโถงหินที่เงียบสงบผิดปกติ ไม่มีเสียงฝีเท้าของเด็กๆ ในกิลด์ ไม่มีเงาของมาสเตอร์กิลด์สาวจอมเผด็จการ มีเพียงคิรอสที่ยืนอยู่เพียงลำพัง ทว่าความรู้สึกกดดันรอบตัวกลับรุนแรงเสียจนเขาราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น "แก... แกจงใจปล่อยข่าวเรื่องพิกัดไอเทมระดับตำนานสินะ!" รันดัลแผดเสียงด้วยความแค้นเคือง "เรื่องทั้งหมด... ตั้งแต่ห้องสมุดโบราณจนถึงที่นี่ เป็นแผนของแกตลั่งแต่แรก!" "เก่งมากค่ะ ให้คะแนนเต็มสิบเลย" คิรอสขยับตัวเล็กน้อย แขนเสื้อที่ร่นขึ้นเผยให้เห็นอินเทอร์เฟซโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนที่สะท้อนอยู่บนข้อมือ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนอากาศเบาๆ สองครั้งเพื่อเรียกหน้าต่างระบบแสดงสถานะย้อนหลัง "การจะขุดรากถอนโคนพวกสายลับที่ฝังตัวอยู่ในกิลด์เติบโตใหม่แบบพวกเรา การใช้กำลังเข้าหักหาญมีแต่จะทำให้เด็กๆ ตื่นตระหนก วิธีที่ดีที่สุดคือการทำเป็น 'ไม่รู้' แล้วปล่อยให้ปลาตัวใหญ่อย่างคุณคาบเหยื่อปลอมที่ผมป้อนให้ต่างหากล่ะคะ" หน้าจอระบบแสดงเส้นทางการเคลื่อนไหวของรันดัลตลอดสามวันที่ผ่านมา ปรากฏเป็นเส้นสีแดงเด่นชัดบนแผนที่จำลองสามมิติ ข้อมูลการติดต่อสื่อสารที่ถูกเข้ารหัส ถูกถอดรหัสออกมาอย่างหมดเปลือกต่อหน้าต่อตา รันดัลหน้าซีดเผือด เขารู้ตัวแล้วว่าตอนนี้ต่อให้หนีก็ไม่มีทางรอด ระบบเกมในแพทช์นี้มีความสมจริงสูงมาก ค่าสถานะความเหนื่อยล้าและดีบัฟที่คิรอสแอบสะสมไว้ระหว่างทางผ่านสกิลสนับสนุนเงียบๆ ทำให้เขากลายเป็นอัมพาตทางการเคลื่อนไหวไปครึ่งซีกแล้ว "แกไม่มีทางรอดไปได้หรอก ยู...!" รันดัลตัดสินใจครั้งสุดท้ายด้วยความสิ้นหวัง เขาเงื้อดาบพุ่งเข้าใส่คิรอสด้วยเฮือกสุดท้ายแห่งพลังชีวิต "ต่อให้แกฉลาดแค่ไหน กิลด์ของแกก็จะต้องพินาศเพราะความลับที่ฉันส่งออกไปแล้ว...!" *ฉับ!* ไม่ใช่เสียงดาบปะทะกัน แต่เป็นเสียงกิ่งไม้เวทมนตร์สีมรกตที่ตวัดผ่านอากาศด้วยความเร็วสูง ร่างของรันดัลถูกพันธนาการด้วยรากไม้หนาแน่นที่ผุดขึ้นมาจากพื้นดินอย่างฉับพลัน แรงกระชากมหาศาลทำให้เขาล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ทางสู้ ดาบในมือหลุดร่วงกระทบพื้นหินเสียงดังสนั่น คิรอสถอนหายใจเบาๆ ปัดฝุ่นที่หัวไหล่อีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่เพิ่งก้าวเข้ามาจากทางเข้าโถงมืดทึบ เงาร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับลวดลายปักสีทองอร่าม กลิ่นอายเวทมนตร์อันทรงพลังและน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวเย็นลง เรย์น่า มาสเตอร์กิลด์สาวผู้มีเส้นผมสีเงินยาวสลวยและดวงตาสีอัมพันคู่สวย ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้ามั่นคง ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยถือตัว ทว่ามุมปากของเธอกลับซ่อนรอยยิ้มพึงพอใจไว้ไม่มิด "ทำได้ไม่เลวนี่คะ คุณพี่เลี้ยงจำเป็น" เรย์น่าปรายตามองเชลยที่ดิ้นพล่านอยู่บนพื้น ก่อนจะหันมาสบตากับคิรอส รอยยิ้มเจ้าเลื้อยปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยหวาน "ปล่อยให้ฉันนั่งรอตั้งนาน นึกว่าจะจัดการเร็วกว่านี้เสียอีกนะ" "การเก็บหลักฐานให้แน่นหนาต้องใช้เวลาค่ะ อาจารย์เรย์น่า" คิรอสตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวใจ ขยับเข้าไปใกล้ร่างของมาสเตอร์กิลด์สาวอีกนิดจนได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าที่ลอยมากับลมดันเจี้ยน "ถ้าผมจัดการเร็วกว่านี้ คุณก็ไม่มีโอกาสได้โชว์เท่ด้วยเวทมนตร์พันธนาการพฤกษาเมื่อครู่น่ะสิครับ... อ๊ะ ขอโทษค่ะ พูดยุคเก่าไปหน่อย... 'นะคะ'" เรย์น่าหน้าแดงขึ้นเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ เธอใช้ดاوจิ้มเบาๆ ที่อกเสื้อของชายหนุ่ม "ปากดีนักนะ... ทีหลังถ้าจะทำอะไรเสี่ยงๆ แบบนี้อีก ต้องรายงานฉันก่อนเข้าใจไหมคะ? ถึงนายจะเก่งแค่ไหน แต่ระบบเกมช่วงหลังมันคาดเดาไม่ได้ นายก็รู้" "รับทราบค่ะ มาสเตอร์" คิรอสยิ้มรับด้วยความเอ็นดู ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง เสียงเตือนอันคุ้นเคยจากระบบเกมก็ดังขึ้นในหัวของทั้งสองคน พร้อมๆ กับที่หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบถี่รัว บรรยากาศรอบตัวในโถงหินพลันอุณหภูมิลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามผนัง [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับโลก (Global Emergency System Alert)] [ตรวจพบการแทรกแซงข้อมูลจากบุคคลภายนอก: โปรโตคอล 'เอนทิตีไร้ชื่อ' (Unnamed Entity) กำลังถูกปลดผนึก] [คำเตือน: ผู้เล่น 'คิรอส' และ 'เรย์น่า' ได้ก้าวเข้าสู่เขตแดนต้องห้าม 'รอยแยกแห่งกาลเวลา' โดยสมบูรณ์] [ภารกิจลับระดับ SSS: 'เสียงกระซิบจากผู้ถูกลืม' เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการใน... 3... 2... 1...] พื้นหินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางโถงหิน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องมาจากห้วงมิติอันไร้ก้นบึ้ง... และเงาร่างอันบิดเบี้ยวของบางสิ่งที่เคยถูกลบหายไปจากประวัติศาสตร์ของเกมกำลังก้าวเท้าออกมาจากความมืดมิด --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเหล่าเด็กดื้อและพี่เลี้ยงสุดแสบในตอนนี้นะคะ!