ทริปเลือกวัสดุสุดป่วน

"ถ้าคุณเลือกกระเบื้องลายหลุมอุกกาบาตนี่มาปูพื้นห้องครัว โปรเจกต์นี้เราคงได้พากันไปกินข้าวต้มรอบดึกที่โรงพยาบาลแทนร้านอาหารหรูนะคะ คุณปกรณ์" เสียงใสติดจะกวนประสาทของกรธัสสร์ดังแหวกลงมากลางโชว์รูมกระเบื้องนำเข้าสุดหรู สถาปนิกหนุ่มในเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ ยืนกอดอกพิงชั้นวางหินอ่อนอิตาลี นัยน์ตาคมกริบมองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดลำลองเนี้ยบกริบที่กำลังใช้ปลายนิ้วเคาะกระเบื้องแผ่นใหญ่ด้วยสีหน้าครุ่นคิดอย่างเคร่งเครียด ปกรณ์ปรายตามองคู่กัดตัวแสบด้วยหางตา ริมฝีปากหยักได้รูปเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาตามแบบฉบับเชฟจอมเนี้ยบ "ดีกว่าให้ลูกค้าเดินสะดุดขอบกระเบื้องราคาถูกที่คุณกรอุตส่าห์ไปสรรหามาจากตลาดนัดปลายแถว แล้วฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจนร้านผมเจ๊งล่ะนะ" "นี่! อันนี้คอลเลกชันพิเศษจากสเปนเลยนะยะ ไม่ใช่เศษกระเบื้องแตกตามที่คุณจินตนาการไปเอง ตาไม่ถึงแล้วยังปากเสียอีก" กรธัสสร์สะบัดหน้าพรืด ก้าวฉับๆ เข้าไปแย่งแผ่นกระเบื้องเฉดสีเทาเข้มมาจากมืออีกฝ่ายหน้าตาเฉย "เอาไปเก็บค่ะ แผ่นนี้ตกมาตรฐานความปลอดภัยที่ฉันตั้งไว้" พนักงานขายหนุ่มที่ยืนอยู่กลางวงถึงกับเหงื่อตกซั่ก เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สลับมองหน้าสถาปนิกหนุ่มไฟแรงกับเชฟเจ้าของร้านอาหารชื่อดังที่เปิดศึกคารมกันตั้งแต่ก้าวขาเข้าร้านราวกับคู่สามีภรรยาที่กำลังหย่าร้างเรื่องแบ่งสินสมรส มากกว่าจะเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจที่มาเลือกวัสดุตกแต่งร้าน บรรยากาศในโซนหินอ่อนนำเข้าตลบอบอวลไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะช็อตทุกคนในรัศมีสามเมตร กรธัสสร์ฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นปกรณ์ขมวดคิ้วมุ่นจนหว่างคิ้วแทบผูกเป็นโบ ยิ่งอีกฝ่ายหงุดหงิด เขากยิ่งสนุกที่ได้ปั่นประสาท "คุณกรธัสสร์..." ปกรณ์กดเสียงต่ำลอดไรฟัน ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวจนสถาปนิกหนุ่มต้องถอยหลังไปชนกับชั้นวางหินอ่อน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางสะอาดสะอ้านผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วอ่อนๆ ลอยแตะจมูกจนกรธัสสร์เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "เราตกลงกันแล้วว่าสไตล์ร้านต้องมีความโมเดิร์นและอบอุ่น แต่กระเบื้องที่คุณถืออยู่มันให้ความรู้สึกเหมือนห้องดับจิตโรงพยาบาลรัฐบาล" "ห้องดับจิตตรงไหนคะ ตาบอดสีหรือเปล่าเนี่ย นี่มันเทาชาร์โคลพรีเมียม ตัดกับเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนสีขาวที่คุณอยากได้ จะตายไป!" กรธัสสร์เถียงเสียงแข็ง แม้แผ่นอกของเขาจะเกือบแนบชิดกับอกแกร่งของอีกฝ่ายจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วกว่าปกติ ดวงตาสีเข้มของปกรณ์ก้มลงมองคนปากเก่งที่เชิดหน้าท้าทาย ปลายจมูกรั้นๆ นั้นอยู่ห่างจากปลายจมูกเขาไม่ถึงคืบ ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัว ทั้งโชว์รูมเหมือนถูกกดปุ่มปิดเสียงเหลือเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่บนผิวแก้ม เชฟหนุ่มชะงักไปนิด แววตาดุดันเมื่อครู่ไหววูบลงชั่วพริบตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำยากจะคาดเดา ปกรณ์ไล่สายมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดหย่อนด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนขึ้นมาในอก... ให้ตายสิ ทำไมเวลาผู้ชายคนนี้เถียงถึงได้น่าจับกดจูบให้ปิดปากนักนะ "เอ่อ... ขอโทษนะครับคุณลูกค้า หินอ่อนล็อตใหม่จากคาราร่าเพิ่งมาส่งถึงโกดังหลังร้าน สนใจจะรับชม..." พนักงานขายเอ่ยแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกได้อย่างถูกจังหวะราวกับจับวาง กรธัสสร์สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว เจ้าตัวรีบผลקอกแกร่งของปกรณ์ออกห่างทันทีแล้วจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ทำทีเป็นสนใจลวดลายหินอ่อนบนผนังกลบเกลื่อนความพิรุธ "ป... ไปดูก็ได้ค่ะ มัวแต่ยืนเก๊กอยู่ได้ เสียเวลาทำมาหากินหมด" กรธัสสร์เอ่ยเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อยก่อนจะสาวเท้าเดินหนีไปยังโซนด้านหลังทันที ปกรณ์ยืนมองแผ่นหลังบางที่เดินจ้ำอハอ้าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ความนิ่งขรึมและมาดเนี้ยบเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงประกายตาพึงพอใจที่ได้แกล้งคนปากเก่งจนไปไม่เป็น เขาส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะเดินตามไปติดๆ ทว่า... ทันทีที่ทั้งคู่ก้าวเท้าเข้าสู่โซนโกดังเก็บหินอ่อน เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังสวนขึ้นมาจากทางประตูด้านหน้า พร้อมกับเสียงทักทายที่ทำเอาเลือดในกายของกรธัสสร์เย็นเฉียบลงฉับพลัน "อ้าว... กรธัสสร์ ไม่คิดว่าจะเจอเด็กฝึกงานตกอับคนนี้ที่นี่นะเนี่ย ดูท่าทางโปรเจกต์คงใหญ่โตสินะ ถึงกล้ามาเดินเลือกหินอ่อนราคาแพงระยับแบบนี้ได้" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูที่แฝงแววเยาะเย้ยถากถางดังขึ้น กรธัสสร์ชะתอฝีเท้า ร่างเพรียวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน หัวใจที่เคยเต้นรัวจากความเขินอายเมื่อครู่ กลับร่วงหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่มในเสี้ยววินาที สถาปนิกหนุ่มค่อยๆ หันกลับไปมองยังต้นเสียง... ชายวัยกลางคนในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงระยับ กำลังก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเหยียดหยามที่มุมปาก แววตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งยโส และที่สำคัญที่สุด... มันคือใบหน้าของคนที่ขโมยหยาดเหงื่อแรงงานและความฝันทั้งชีวิตของเขาไปเมื่อห้าปีก่อนอย่างไร้ความปรานี ดร.นพดล สถาปนิกอาวุโสผู้ทรงอิทธิพลคนนั้น... กำลังก้าวเข้ามาประจันหน้ากับพวกเขาในระยะประชิด! "อ๋อ... นี่คงเป็นลูกค้าสินะครับ ระวังหน่อยล่ะกันครับคุณ เชฟ... สถาปนิกคนนี้มันไม่มีฝีมืออะไรหรอก ผลงานที่เคยได้รางวัลเมื่อห้าปีก่อน... ก็แค่ขโมยงานคนอื่นมาแปะชื่อตัวเองทั้งนั้นแหละ" นพดลยิ้มเหยียด พลางปรายตามองกรธัสสร์ด้วยสายตาสมเพชเวทนา กรธัสสร์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ความโกรธแค้น ความอัดอั้นตันใจ และแผลเป็นในอดีตที่ยังไม่เคยจางหายถูกกระชากให้กลับมาสดใหม่ในพริบตาเดียว แต่ก่อนที่กรธัสสร์จะได้อ้าปากตอกกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือน ปกรณ์ที่ยืนเงียบสังเกตการณ์มาตลอดกลับก้าวขาขึ้นมาบังร่างบางของสถาปนิกหนุ่มไว้ครึ่งตัว ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความเย็นชาและกดดันออกมาอย่างน่ากลัว นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่บังอาจมาล้ำเส้นคนของเขา "คนที่มีมารยาททรามและปากเสียใส่คนอื่นแบบคุณ... น่าจะลองไปเช็กสมองดูหน่อยนะครับ ว่าความจำเสื่อมหรือแค่สันดานเสียจนแก้ไม่หายกันแน่" ปกรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมและบาดลึกจนคนฟังหน้าชา "แล้วก็... กรุณาถอยห่างจากสถาปนิกของผมไปไกลๆ ก่อนที่ผมจะแจ้งข้อหาบุกรุกและหมิ่นประมาทให้คุณได้ไปนอนสำนึกผิดในคุกแทนที่จะมาเดินเลือกหินอ่อนแถวนี้!" นพดลหน้าเสียสีหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำทันทีเมื่อเจอคำพูดตอกกลับแบบไม่ไว้หน้า แต่ยังไม่ทันที่ฝ่ายนั้นจะอ้าปากเถียง ปกรณ์ก็เอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของกรธัสสร์ไว้แน่น ออกแรงดึงให้เดินตามหลังตนเองออกไปจากจุดนั้นทันที ทิ้งให้อดีตอาจารย์จอมปลอมยืนกำหมัดสั่นเทาอยู่เบื้องหลัง และในจังหวะที่ปกรณ์กระชากข้อมือเขาให้เดินเลี้ยวพ้นมุมเสาขนาดใหญ่เพื่อหลบสายตาผู้คน ปกรณ์ก็ผลักร่างของกรธัสสร์ชิดติดผนังห้องเก็บของด้านในอย่างรวดเร็ว กั้นขอบเขตด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้างไม่ให้หนีไปไหน ดวงตาสคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นระริกด้วยความโกรธและตกใจ ปกรณ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของกันและกัน "เล่ามาให้หมด..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก ทรงพลังและดึงดูดใจจนกรธัสสร์แทบหยุดหายใจ "ว่าไอ้สารเลวนั่น... มันทำอะไรคุณไว้เมื่อห้าปีก่อนกันแน่?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุน "หิมะแรกในโตเกียว" เสมอมานะคะ!