สายตาคู่แปลกหน้า

แก้วทรงสูงในมือของคณินแทบจะปริแตกคามือหนา เมื่อสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองผ่านกลุ่มผู้คนในงานเลี้ยงรับรอง ภาพตรงหน้าคือมินตรา—หญิงสาวผู้มีอิทธิพลต่ออัตราการเต้นของหัวใจเขาอย่างประหลาด—กำลังยืนยิ้มรับและพูดคุยอย่างออกรสอยู่กับชายหนุ่มแปลกหน้าคนหนึ่ง รอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่เธอมักจะกั๊กไว้ไม่ยอมมอบให้ใครง่ายๆ กลับถูกแจกจ่ายให้กับไอ้หน้าอ่อนสวมสูทสั่งตัดจากอิตาลีคนนั้นอย่างไม่น่ามอง "เฮ้ย องศาการมองของแกมันทะลุทะลวงจนคนในงานเริ่มซุบซิบแล้วนะเว้ย เฮียณิน" ปริ้นซ์เพื่อนสนิทตัวดีเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง พร้อมกับยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบพลางหัวเราะในลำคออย่างนึกสนุก "ถ้าสายตาคนเรามันเปลี่ยนเป็นไฟลวกได้ ป่านนี้ไอ้หมอนั่นคงกลายเป็นจุลไปแล้วมั้ง" "เงียบไปเลยปริ้นซ์ ถ้าแกไม่มีอะไรทำ ไปยืนตักคานาเป้กินเงียบๆ ซะ" คณินตอบเสียงห้วน ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ชายหนุ่มพยายามบอกตัวเองให้ละสายตา แต่ทำไม่ได้... ขาเจ้ากรรมกลับก้าวออกไปเองโดยอัตโนมัติ ทางด้านมินตราเองก็ไม่ได้โง่ เธอรู้ตัวดีว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของใครบางคน ร่างระหงในชุดเดราเข้ารูปสีดำสนิทเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อหนุ่มหล่อลูกครึ่งที่เพิ่งเข้ามาทักทายเมื่อห้านาทีที่แล้ว ยื่นนามบัตรทองคำเรียบหรูมาให้พร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ "ผมชื่อกรณ์ครับ เป็นตัวแทนจากบริษัทลงทุนข้ามชาติ... จริงๆ ผมสนใจโปรเจกต์ที่คุณมินตราดูแลอยู่ไม่น้อยเลย สนใจไปนั่งคุยรายละเอียดกันต่อที่โซนเลานจ์ด้านนอกไหมครับ บรรยากาศเงียบสงบกว่านี้นะ" กรณ์เอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าสายตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความเจ้าชู้กรุ้มกริ่มที่ผู้ชายด้วยกันดูออก มินตรากำลังจะอ้าปากปฏิเสธตามมารยาท ทว่ายังไม่ทันที่คำพูดใดจะหลุดจากริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำ เอวบางของเธอก็ถูกมือหนาของใครบางคนรวบเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ แรงดึงนั้นหนักแน่นและเฉียบขาดจนเธอเซเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่คุ้นเคยกลิ่นกาย "ขอโทษด้วยนะคุณกรณ์ พอดีโปรเจกต์นี้... ผมจองสิทธิ์ขาดไว้หมดแล้ว และคู่สนทนาของเธอก็มีแค่ผมคนเดียว" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำลงจนน่ากลัวดังขึ้นเหนือศีรษะของมินตรา พร้อมกับอุณหภูมิรอบตัวที่ลดฮวบลงอย่างฉับพลัน กรณ์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับคณิน วิศวกรหนุ่มทายาทมหาเศรษฐีที่แผ่รังสีอำมหิตออกมาแบบไม่คิดจะปิดบัง มินตราสูดลมหายใจเข้าลึก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ เธอเงยหน้าขึ้นมองคนข้างกายที่ตอนนี้ใบหน้าคมคายบึ้งตึงเสียยิ่งกว่าก้นกระทะ "เฮียณิน..." เธอเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญแกมหมั่นไส้เล็กน้อย "ฉันคุยงานอยู่ คุณกรณ์เขามีข้อเสนอที่น่าสนใจนะ" "น่าสนใจตรงไหนวะ หน้าตาหมอนี่มันดูน่ารำคาญมากกว่า" คณินสวนกลับทันควันอย่างไร้ความสุภาพ ดวงตาคมกริบตวัดมองหน้าคู่สนทนาของเธอนิ่งสนิท จนกรณ์ต้องเป็นฝ่ายยิ้มแห้งแล้วขอตัวเดินเลี่ยงหนีไปเพราะไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว เมื่อรอบตัวเหลือกันแค่สองคน คณินก็ไม่อาจเก็บอาการหึงหวงที่สุมอยู่ในอกได้อีกต่อไป เขาจูงข้อมือเรียวของมินตราให้เดินเลี่ยงหลุดจากฝูงชน เข้ามาสู่มุมอับสายตาบริเวณระเบียงกว้างที่ทอดมองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืน "ปล่อยนะเฮีย เจ็บนะ!" มินตราสะบัดข้อมือออกทันทีเมื่อพ้นสายตาคนอื่น เธอยืนลูบข้อมือตัวเองป้อยๆ พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้คนตัวโต "เป็นบ้าอะไรของเฮียเนี่ย อยู่ๆ ก็ลากตัวออกมามารยาทอยู่ที่ไหนห๊ะ" "ฉันต่างหากที่ต้องถามเธอ!" คณินก้าวเข้าไปประชิดตัวจนมินตราต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนกับราวระเบียงกระจก มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นค้ำยันกระจกไว้ เป็นการกักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างสมบูรณ์ "ไปยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ไอ้หน้าอ่อนนั่นทำไม อยากได้นักเหรอนามบัตรนั่นน่ะ" "แล้วมันเรื่องอะไรของเฮียล่ะ?" มินตราเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย เธอเกลียดนักเวลาที่เขาทำตัวเหมือนเจ้าข้าวเจ้าของทั้งที่สถานะระหว่างกันมันคลุมเครือ "เขาเข้ามาคุยธุรกิจ มารยาทสังคมฉันมีพอที่จะไม่เดินหนีลูกค้าหรอกนะ ไม่เหมือนใครบางคน... ปากบอกว่าไม่สนใจ แต่เดินมาลากตัวเขาออกไปหน้าตาเฉย" "ฉันไม่ได้สนใจเธอ!" คณินเถียงเสียงแข็ง ทว่าใบหูสีจัดที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อกลับทรยศคำพูดของเขาอย่างสิ้นเชิง "ฉันแค่กลัวว่าบริษัทจะเสียชื่อเสียงที่มีคนไม่มีรสนิยมมาจีบพนักงานของฉันต่างหาก!" "พนักงาน?" มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างจับผิด "อ๋อเหรอ... คิดว่าฉันเป็นแค่พนักงานสินะ งั้นก็ปล่อยสิ จะมาหวงก้างอะไรนักหนา ไปดูแลคู่หมั้นคนสวยของเฮียโน่นเถียงกันกับฉันทำไม" คำว่า 'คู่หมั้น' ลอยเข้ามากระทบหู ทำให้คณินชะงักไปชั่วขณะ ภาพของพิมพรรณที่พยายามเข้ามาตีสนิทเมื่อช่วงหัวค่ำผุดขึ้นในหัว แต่เขาก็จัดการสะบัดมันทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าการที่มินตราหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด มันกลับทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะมินตรา เธอกำลังทำให้ฉันโมโห" คณินก้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกับเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวชวนใจเต้นแรง "เฮียต่างหากที่หาเรื่องใส่ตัว" มินตราพยายามเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดอันตรายนี้ หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวจนเธอกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "ถอยไปนะ ฉันจะกลับเข้าไปข้างใน" "ไม่ถอย..." คณินเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาคมกริบมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย ปากร้าย ใจแข็ง เอาแต่ใจ... นั่นคือสิ่งที่ใครๆ ก็บอกว่าเขาเป็น แต่ทำไมเวลาที่ผู้หญิงคนนี้ดื้อใส่ หัวใจเขามันถึงได้พองโตจนควบคุมไม่ได้วะ "เฮียณิน!" มินตราส่งเสียงดุเมื่อเขายิ่งขยับเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน คณินไม่ยอมถอย เขาก้มหน้าลงไปกระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงที่เคยเกรี้ยวกราดเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างไม่มีใครคาดคิด "ถ้าเธอยังกล้าไปยิ้มหวานใส่ผู้ชายคนไหนอีก... ฉันจะจูบเธอตรงระเบียงนี่แหละ มินตรา" มินตราเบิกตากว้าง หันขวับกลับมาเพื่อจะต่อว่าคนฉวยโอกาส ทว่าปลายจมูกของทั้งคู่กลับเฉียดกันไปนิดเดียวอย่างไม่ตั้งใจ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นที่ประสานกัน ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงเบื้องล่าง คณินก้มมองริมฝีปากอิ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นลึกล้ำและดุดันขึ้นในเสี้ยววินาที มือหนาเลื่อนจากกระจกมากุมท้ายทอยของหญิงสาวไว้มั่น ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ถอยหนี นิ้วโป้งเรียวเกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนอย่างเผลอตัว มินตรากลั้นหายใจ สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่... "ขอโทษด้วยนะครับ เฮียณิน... พอดีคุณป๋าเรียกตัวข้างใน บอกว่ามีแขกผู้ใหญ่จากต่างประเทศอยากทำความรู้จัก..." เสียงใสของปริ้นซ์ที่จู่ๆ ก็โผล่พรวดพราดออกมาจากประตูระเบียง ทำลายบรรยากาศสีชมพูสลายหายไปในพริบตา พร้อมกับร่างสูงของเพื่อนสนิทที่ชะงักกึก เมื่อเห็นภาพสยิวขวัญที่เพื่อนรักกำลังจะประกบปากจูบพนักงานสาวตัวแสบคาตา คณินสบถออกมาในลำคออย่างหัวเสียสุดขีด ดวงตาคมกริบตวัดมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าคนให้ตายได้ในสามวินาที ขณะที่มินตราใช้จังหวะนั้นผลอกอกเขาเต็มแรงแล้ววิ่งหนีหายเข้าไปในงานทันที ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "เมทริกซ์ซีโร่" เสมอมานะครับ