คำเตือนจากเฮีย

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของน้ำหอมแบรนด์ดังเจือจางอยู่ในอากาศภายในห้องโดยสารของรถยุโรปคันหรู แต่บรรยากาศรอบตัวกลับอึมครึมเสียจนแทบหายใจไม่ออก เสียงเครื่องยนต์คำรามเบา ๆ ยามติดไฟแดงตัดกับความเงียบงันที่น่าอึดอัด คณินกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วปูดโปน เส้นเลือดที่ขมับปูดเต้นตุบ ๆ ฟ้องถึงระดับความอดทนที่เดินทางมาถึงขีดจำกัด ปัง! เสียงล็อกประตูรถอัตโนมัติยังดังก้องในความรู้สึก ทันทีที่มินตราเหวี่ยงตัวขึ้นมานั่งบนเบาะข้างคนขับ ปลายทางที่ทั้งคู่กำลังมุ่งหน้าไปคือคอนโดมิเนียมของเธอ แต่ดูท่าว่าระยะทางสั้น ๆ นี้คงยาวนานเสียยิ่งกว่าขับรถข้ามจังหวัด "นั่งเงียบทำไม พูดอะไรออกมาสิ!" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิด คณินตวัดสายตาคมกริบมองหญิงสาวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับไปมองถนนเบื้องหน้า ปากหนาเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงราวกับโลกใบนี้ติดหนี้เขาสามร้อยล้าน มินตราไหวไหล่เบา ๆ เธอไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับท่าทีเกรี้ยวกราดนั้นเลยแม้แต่น้อย กลับหันไปมองวิวข้างทางด้วยท่าทีลอยชาย ราวกับสิ่งที่เฮียณินกำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่เป็นเรื่องไร้สาระสิ้นดี "จะให้พูดอะไรล่ะคะ... อ้อ ไม่ใช่ จะให้พูดอะไรล่ะครับ เฮียอยากฟังเรื่องไหนล่ะ เรื่องที่เฮียหน้ามืดตามัวเดินไปกระชากแขนฉันกลางงาน หรือเรื่องที่เฮียทำตัวเป็นเด็กอนุบาลหวงของเล่นจนเพื่อนแซวกันทั้งงานดีล่ะ" น้ำเสียงหวานใสที่เจือแววเย้าแหย่จงใจยั่วโมโหทำเอาคณินเกือบเหยียบเบรกกะทันหัน เขาหันขวับมามองเธอทันที ดวงตาดุร้ายคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ถูกสุมจนลุกโชน "มินตรา! เธอเล่นสนุกมากใช่ไหมกับการทำตัวสนิทสนมกับไอ้ปริ้นซ์ หรือกับไอ้ผู้ชายหน้าอ่อนโต๊ะริมกระจกนั่น หืม? ยิ้มจนเหงือกแห้งขนาดนั้น อยากได้นามบัตรมันมากนักหรือไง ทำไม ไม่พอใจกับดีลของเราแล้วรึไงถึงต้องออกไปหาตลาดใหม่!" ประโยคหลังกระแทกกระทั้นด้วยความประชดประชัน รังสีความหึงหวงแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มจนอุณหภูมิในรถลดฮวบลง คณินไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะมีอิทธิพลต่อความนิ่งสงบของเขาได้มากขนาดนี้ แค่เห็นเธอยิ้มให้ผู้ชายอื่น หัวใจเขาก็เหมือนมีไฟมาสุม ร้อนรุ่มจนแทบคลั่งตาย แต่มินตรากลับไม่ยี่หระ เธอยกมือขึ้นกอดอก เอียงคอมองชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แสนจะกวนประสาท แววตาดื้อรั้นฉายชัดไม่มีความเกรงกลัวเลยสักนิด "อ้าว เฮียพูดงี้ก็ไม่ถูกนะ ฉันจะยิ้มให้ใคร จะคุยกับใคร มันก็สิทธิของฉันป่ะคะ เราทำสัญญาแค่เรื่องธุรกิจส่วนตัว ไม่ได้เซ็นสัญญาเป็นทาสในเรือนเบี้ยสักหน่อย อีกอย่าง... ผู้ชายโต๊ะนั้นเขาทั้งหล่อ ทั้งสุภาพ แถมเวลาพูดด้วยก็ไม่มีหางเสียงกระโชกโฮกฮากใส่เหมือนใครบางคนด้วยนะ ฟังแล้วเจริญหูเจริญตาดีแท้" กึก! คณินหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าจอดเทียบฟุตบาทหน้าคอนโดมิเนียมของเธออย่างแรงจนล้อเบียดขอบถนนเกิดเสียงดังเอี๊ยด เขาดึงเบรกมือเสียงดังสนั่นแล้วหันมาประจันหน้ากับเธอเต็มตา ร่างสูงใหญ่โน้มเข้ามาใกล้จนมินตราต้องเอนหลังไปชิดติดประตูรถ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีอากาศแทรกผ่าน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต คณินขบกรามแน่น สันจมูกโด่งรั้นอยู่ห่างจากแก้มเนียนเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวหน้าทำให้หัวใจของมินตรากระตุกวูบไปชั่วขณะ แต่เธอก็ยังฝืนทำเป็นใจดีสู้เสือ เชิดหน้าสู้สายตาดุคู่นั้นอย่างไม่ยอมแพ้ "ปากเก่งนักนะ... อยากลองดีกับฉันใช่ไหมมินตรา" คณินเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความกดดัน "เธอคิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรเธอหรือไง ถึงได้กล้าท้าทายอำนาจมืดอย่างฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า" "อำนาจมืดอะไรของเฮีย เลิกEgoสูงแล้วยอมรับความจริงเถอะค่ะว่าเฮียแค่... หึง" คำพูดที่จี้ใจดำโป๊ะเชะทำเอาคณินชะงักกึก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหรี่แคบลง ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงลมหายใจของกันและกันที่ดังชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ มินตราแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อตระหนักว่าตอนนี้ตัวเองเข้าใกล้ 'เขตอันตราย' มากเกินไปแล้ว รังสีความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากร้ายของคณินกำลังแผ่ขยายออกมาราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ "หึงเหรอ..." คณินทวนคำ เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนจนน่ากลัว มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นนิด ๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับเต็มไปด้วยความอันตราย "ใช่... ฉันหึง แล้วไงต่อล่ะ เด็กแสบอย่างเธอจะรับผิดชอบความรู้สึกฉันยังไง หึ?" จังหวะที่หัวใจของมินตรากำลังเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก และเธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่เริ่มตีตื้นขึ้นมา ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะกระจกฝั่งคนขับดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวอย่างกะทันหัน ทำให้ทั้งคณินและมินตราต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟลวก คณินสบถออกมาอย่างหัวเสียสุดขีดด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขากระชากประตูรถเปิดออกด้วยใบหน้าบึ้งตึงหมายจะไล่ตะردไอ้ตัวดีที่กล้ามาขัดเวลาสำคัญ แต่ทว่า... เมื่อดวงตาคมกริบกวาดมองไปยังบุคคลที่ยืนยันตัวอยู่ข้างรถ ร่างสูงก็ชะงักกึก สีหน้าที่เคยเกรี้ยวกราดแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงระคนตกใจในเสี้ยววินาที รอยยิ้มหวานหยดที่คุ้นเคยพร้อมกับเสียงทักทายที่ดังขึ้นทำเอาเลือดในกายของคณินเย็นเฉียบ "อ้าว, พี่ณินคะ... บังเอิญจังเลย ไม่คิดว่าจะเจอพี่ที่นี่" มินตราที่ขยับตัวกลับมานั่งตรง ชะโงกหน้ามองผ่านไหล่กว้างของชายหนุ่มออกไป และเมื่อเธอเห็นใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ชัดเจน ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจไม่แพ้กัน พิมพรรณ... คู่หมั้นเก่าที่ควรจะอยู่ต่างประเทศ กลับมายืนยันตัวตนอยู่ตรงหน้าคอนโดของเธอในยามวิกาลนี้ได้อย่างไร! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามความสนุกมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ