ไข้หวัดกับคนปากแข็ง

เสียงเคาะประตูรัวเร็วดังสนั่นห้องพักในยามวิกาล คือสิ่งเดียวที่ดึงมินตราออกจากห้วงความคิดอันสับสนวุ่นวาย ภาพเงาของพิมพรรณ คู่หมั้นเก่าที่ควรอยู่ไกลถึงซีกโลกหนึ่ง แต่กลับมายืนหยัดอยู่เบื้องล่างคอนโดฯ พร้อมรอยยิ้มเหนือชั้น ยังคงติดตรึงอยู่ในม่านตา ทว่าตอนนี้ เธอกลับไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะเดินไปบิดกลอนประตู ปัง ปัง ปัง! "มินตรา! เปิดประตูให้ผมเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูที่ตะโกนลอดเข้ามา พร้อมกับเสียงสบถเบาๆ ของผู้ชายปากร้ายแต่ใจร้อนรน ทำให้เธอลากสังขารอันหนักอึ้งพ้นจากโซฟา แอด... ประตูห้องเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปรดของคณิน ในชุดสูทสีเข้มที่หลุดลุ่ยเล็กน้อย ใบหน้าคมคายบึ้งตึง ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดระคนร้อนรนจนปิดไม่มิด ทว่าทันทีที่เขาเห็นสภาพของคนตัวเล็กที่ยืนเกาะขอบประตู หน้าซีดเซียวริมฝีปากแห้งผาก ประโยคต่อว่าที่เตรียมมานับร้อยคำก็กลืนหายลงคอไปทันที "นี่เธอ..." คณินชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น "สภาพดูไม่จืดเลยนะมินตรา แกล้งทำเป็นตายเพื่อหนีหน้าผมรึไง" "ถ้าจะมา... เพื่อพูดจาถางถาง... เชิญกลับไปเลยค่ะเฮีย..." เสียงที่เคยหวานใสและดื้อรั้น บัดนี้กลับแหบแห้งและสั่นเทาจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ มินตราพยายามจะยืนให้ตรง แต่วินาทีที่ขยับ ร่างกายกลับเซถลาเหมือนคนไร้กระดูก คณินพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทันตามสัญชาตญาณ ฝ่ามือหนาสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่ทะลุผ่านเนื้อผ้าของเธอออกมา ร่างกายของมินตรากำลังร้อนราวจับไข้ "ให้ตายสิ ดื้อด้านเป็นที่หนึ่ง!" คณินสบถเสียงดังด้วยความหัวเสีย เขาช้อนร่างบางขึ้นในอ้อมแขนอย่างง่ายดายโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้ประท้วง มินตราพยายามจะผลักไสอกกว้าง แต่เรี่ยวแรงที่มีมันน้อยนิดเกินกว่าจะต้านทานแรงของวิศวกรหนุ่มร่างกำยำได้ "ปล่อยนะ... ฉันเดินเองได้..." เธอกัดฟันประท้วง เสียงกระซิบแผ่วเบาไร้พิษสง "หุบปากแล้วอยู่นิ่งๆ เถอะน่า ตัวร้อนเป็นไฟขนาดนี้ยังจะอวดดีอีก" เขาตวาดกลับด้วยน้ำเสียงที่ดุกลบเกลื่อนความร้อนรนในอก คณินวางร่างบางลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างเบามือราวกับกลัวว่าเธอจะบอบช้ำสลายหายไปต่อหน้าต่อตา ชายหนุ่มเดินหายเข้าไปในห้องน้ำครู่เดียว ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับกะละมังใบเล็กและผ้าขนหนูผืนนุ่ม เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทรุดตัวลงนั่งลงที่ขอบเตียง สายตาดุๆ มองสำรวจใบหน้าเนียนที่ตอนนี้แดงก่ำเพราะพิษไข้ "ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก..." เธอยังคงดื้อดึง ป้องปัดมือหนาที่กำลังจะแตะหน้าผาก "ถ้าไม่อยากให้ผมจับแก้ผ้าเช็ดตัวจริงๆ ก็อยู่นิ่งๆ ซะมินตรา" เขาขู่เสียงเข้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองอย่างคาดโทษ แต่มุมปากที่กระตุกนิดๆ กลับฟ้องชัดว่าเขากำลังเป็นห่วงเธอจนแทบคลั่ง มินตราเม้มปากแน่น ยอมจำนนโดยปริยายเมื่อเห็นแววตาจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีปากร้ายนั้น ปลายนิ้วอุ่นและผ้าชุบน้ำหมาดๆ บรรจงเช็ดไล่ไปตามหน้าผาก กรอบหน้า และซอกคออย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับบุคลิกดิบเถื่อนของเขาโดยสิ้นเชิง ทำให้หัวใจดวงน้อยที่เต้นรัวอยู่แล้ว ยิ่งเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องนอนกว้าง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนป่วยและเสียงแอร์เบาๆ คณินนั่งมองใบหน้ายามหลับตาพริ้มของเธอ ความหงุดหงิดเรื่องพิมพรรณที่บุกมาหาเขาที่บริษัทเมื่อหัวค่ำถูกปัดตกไปชั่วขณะ เมื่อนึกถึงแววตาดื้อรั้นคู่นี้ที่วันนี้กลับอ่อนแอลงอย่างน่าใจหาย "ทำไมต้องดื้อขนาดนี้วะ..." เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ วางผ้าลงในกะละมัง ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ถึงอก "ถ้าไม่อดนอนแล้วโหมงานหนักเพื่อโปรเจกต์บ้าๆ นั่น เธอคงไม่ป่วยปางตายแบบนี้หรอก" "เฮีย..." เสียงแหบพร่าดังขึ้น พร้อมกับเปลือกตาบางที่ปรือขึ้นช้าๆ ดวงตากลมโตมองตรงมาที่เขา "เรื่องพิมพรรณ..." คณินชะงัก สีหน้าเรียบตึงขึ้นมาทันที รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาชั่วขณะ "เธอรู้เรื่องนั้นได้ยังไง" "เธอยืนอยู่... หน้าคอนโดนี้... เมื่อกี้..." มินตราพยายามเปล่งเสียงพูดความจริงที่ค้างคาใจออกไป แม้พิษไข้จะทำให้สมองเธอตื้อตันแค่ไหน แต่ภาพผู้หญิงคนนั้นยังคงติดตา "เธอมาทวง... สิทธิ์ของคุณไม่ใช่เหรอคะ..." คณินขบกรามแน่นจนสันนัดนูนขึ้น ดวงตาดุคมวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ ไม่ใช่เพราะโกรธมินตรา แต่โกรธความวุ่นวายที่พิมพรรณจงใจสร้างขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศระหว่างเขากับคนตรงหน้า "มองหน้าผม มินตรา" คณินขยับเข้าไปใกล้ร่างบนเตียงมากขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจนชิด ระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงลมหายใจอุ่นๆ "ผมกับผู้หญิงคนนั้น... จบกันไปนานแล้ว และไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิม จำใส่สมองส่วนไหนของเธอไว้ซะด้วย" มินตราบีบมือตัวเองใต้ผ้าห่ม หัวใจกระตุกวูบกับแววตาจริงจังและคำพูดหนักแน่นนั้น ความซึนเดระของเขาแทบไม่เคยช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้น แต่มันกลับมีอานุภาพรุนแรงพอที่จะทำให้เธอลืมความระแวงทั้งหมดไปเสียสนิท "ปากแข็ง..." เธอพึมพำเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "แล้วไง? ปากแข็งแต่ก็ยอมมานั่งเช็ดตัวให้คุณตีสองหน้าแบบนี้ มีใครใจดีเท่าผมอีกไหมล่ะ" เขาเปลี่ยนโหมดกลับมาทำเสียงดุกลบเกลื่อนความเขินอาย ก่อนจะยื่นมือไปแตะหน้าผากเธออีกครั้งเพื่อเช็กอุณหภูมิ "ไข้ยังไม่ลดเลย ให้ตายสิ..." คณินถอนหายใจยาวเหยียด เขาตัดสินใจขยับขึ้นมานอนทอดร่างลงบนโซฟาตัวยาวปลายเตียงอย่างถือวิสาสะ "นอนซะ เลิกคิดมากเรื่องไม่เป็นเรื่องได้แล้ว ผมอยู่ตรงนี้... ไม่ได้ไปไหนหรอกน่า" มินตรามองแผ่นหลังกว้างของคนที่ประกาศกร้าวว่าจะเฝ้าไข้เธอ ท่าทีปากร้ายแต่การกระทำกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ทำให้ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในอก ท่ามกลางความเงียบสงบยามวิกาล เธอกำลังจะเคลิ้มหลับตามฤทธิ์ยาและไออุ่นจากเขา ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง... แต่คราวนี้มันดังมาจาก *ประตูห้องนอน* ด้านใน ที่เชื่อมต่อกับระเบียงและทางเดินส่วนตัว ซึ่งควรจะถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา! คณินดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟาทันที นัยน์ตาดุคมเปลี่ยนเป็นเฉียบคมดุจใบมีด เขาส่งสัญญาณให้มินตราเงียบเสียง แล้วค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ประตูห้องนอนช้าๆ พร้อมกับบิดลูกบิดเปิดออกเพื่อเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกยามวิกาล... แต่ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า กลับทำให้ลมหายใจของวิศวกรหนุ่มถึงกับสะดุดกึก และทำให้มินตราที่นอนซมอยู่บนเตียง เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนลืมความเจ็บป่วยไปชั่วขณะ! ด้วยความเคารพและปรารถนาดีจาก เมทริกซ์ซีโร่ ครับ