รสชาติของความใส่ใจ

"ถ้ากินไม่หมด ชามนี้จะกลายเป็นหมวกกันน็อกให้คุณใส่เดินกลับคอนโดแทนหมวกกันน็อกจริง ๆ นะครับคุณมินตรา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดนิด ๆ ดังขึ้นพร้อมกับเสียงวางชามเซรามิกกระทบเคาน์เตอร์ครัวดัง *กริ๊ง* คณินยืนกอดอก ใบหน้าคมคายบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเลขแปด แต่ในมือข้างหนึ่งกลับถือช้อนสเตนเลสยื่นมาตรงหน้าผมราวกับมันคืออาวุธสังหาร มินตรากะพริบตาปริบ ๆ มองชามข้าวต้มปลาควันกรุ่นที่ส่งกลิ่นหอมยวนใจจนกระเพาะอาหารส่งเสียงร้องประท้วงเบา ๆ เธอยังจำภาพเหตุการณ์เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนได้ดี ตอนที่เธอมีไข้ตัวร้อนรุม ๆ จนเกือบหมดสติบนโซฟา ผู้ชายปากร้ายคนนี้แหละที่ทำท่าทางเหมือนเธอกำลังจะไปตายบ้านอื่น แล้วก็บ่นกระปอดกระแปดตลอดทางที่เดินเข้าครัว มือหนาที่ปกติจับแต่ปากกาเซ็นเช็คสิบหลักและพวงมาลัยซูเปอร์คาร์ กลับต้องมาวุ่นวายอยู่หน้าเตาแก๊สเพื่อต้มข้าวต้มเละ ๆ ชามนี้ "ปากบอกว่าจะไม่สนใจฉัน แต่ก็ยืนเคี่ยวข้าวต้มจนไฟแทบไหม้ครัวเนี่ยนะเฮีย..." หญิงสาวเอ่ยเสียงแหบพร่า รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปากอย่างนึกขัน แม้พิษไข้จะทำให้ร่างกายอ่อนปวกเปียก แต่ฝีปากเธอยังไม่เคยยอมแพ้ใคร "เป็นห่วงก็บอกตรง ๆ สิ ไม่เห็นต้องทำหน้ายักษ์ใส่เลย" "ใครเป็นห่วงคุณ อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยมินตรา" คณินสวนกลับทันควัน ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่ออย่างรวดเร็ว—ไม่ใช่เพราะพิษไข้ แต่เพราะโดนจี้ใจดำเข้าเต็มรัก ชายหนุ่มรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนอาการพิรุธ ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นเสยผมลวก ๆ อย่างขัดเขิน "ผมแค่รำคาญเสียงหายใจรดต้นคอของคุณตอนนอนซมอยู่บนโซฟาต่างหาก มันน่ารำคาญจนผมไม่อยากทนฟังต่างหากเล่า!" "อ๋อ... รำคาญสินะคะ งั้นฉันกินยาแล้วนอนตายเงียบ ๆ ในห้องดีกว่า มื้อนี้จะได้ไม่ต้องเป็นภาระให้คุณเฮียผู้แสนประเสริฐต้องมาบ่นให้หูชา" มินตราบ่นพึมพำ ทำท่าจะดันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความดื้อรั้น ทว่าทันทีที่ขยับ ร่างกายก็เซถลาจนเกือบจะล้มพับลงไปกองกับพื้น *พรึบ!* ไวเท่าความคิด ท่อนแขนแกร่งของคณินพุ่งเข้าไปคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ร่างของมินตราจึงเซถลำเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างอย่างจัง กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นอายบุรุษเพศลอยเข้าแตะจมูกพร้อมกับเสียงหัวใจเต้นโครมครามที่ดังสะท้อนผ่านเนื้อผ้า คณินก้มมองคนในอ้อมแขน ใบหน้าบึ้งตึงเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกแกมดุ ดวงตาคมกวาดมองสำรวจใบซีดเซียวของเธอด้วยความร้อนรนที่ซ่อนไม่มิด แม้ปากจะยังคงพยายามพ่นคำพูดร้ายกาจออกมากลบเกลื่อนก็ตาม "ดื้อด้านไม่เข้าเรื่อง! บอกให้นั่งดี ๆ ก็ไม่ฟัง อยากหัวฟาดพื้นตายคาครัวผมหรือไงถึงจะพอใจ?" เสียงดุนั้นสั่นน้อย ๆ อย่างปิดไม่มิด มือหนายังคงประคองเอวเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือแล้วเธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา มินตราเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ระยะห่างระหว่างกันในตอนนี้ใกล้ชิดเสียจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกัน แววตาที่คณินใช้มองเธอมันฟ้องชัดเจนว่าความเย็นชาทั้งหมดที่เขาสร้างขึ้นเป็นเพียงเกราะกำบัง ปลายนิ้วที่โอบเอวเธออยู่กระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว อุณหภูมิร่างกายที่สูงกว่าปกติของเธอยิ่งทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งอก หัวใจดวงน้อยของมินตรากระตุกวูบ ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนขอบตาร้อนผ่าวอย่างไม่มีสาเหตุ ผู้ชายที่ปากร้ายที่สุดในสามโลก คนที่ชอบทำตัวเย่อหยิ่งและผลักไสเธออยู่ตลอดเวลา แต่กลับเป็นคนเดียวกันที่ยืนเคี่ยวข้าวต้มร้อน ๆ ให้เธอกินตอนตีสอง เป็นคนเดียวกันที่ยอมโอบกอดเธอไว้ในยามที่เธออ่อนแอที่สุด "เฮีย..." มินตรากระซิบแผ่วเบา ดวงตากลมโตคู่นั้นทอประกายความไหววุ่นอย่างที่เธอไม่เคยแสดงให้ใครเห็น "ทำไม... ถึงต้องใจดีกับฉันด้วยล่ะ" คณินชะงักไป ดวงตาคมกริบหลุบลงมองริมฝีปากแห้งผากที่ขยับพูด ประโยคคำถามนั้นทำเอาคนปากแข็งพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ความรู้สึกมากมายอัดแน่นอยู่ในอกจนจุกแน่นไปหมด เขาอยากจะบอกเธอเหลือเกินว่า ที่เขาทำทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพราะหน้าที่ ไม่ใช่เพราะดีลลับบ้าบออะไรนั่นเลยสักนิด... แต่มันเป็นเพราะหัวใจของเขา มันไม่อาจทนมองผู้หญิงคนนี้เจ็บป่วยหรือเป็นอะไรไปได้ต่างหาก ชายหนุ่มกลืนก้อนความรู้สึกเหนียวหนืดลงคอ กำลังจะอ้าปากเอ่ยคำพูดบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดออกมา— *กริ๊งงงงงง!* เสียงกริ่งประตูหน้าห้องพักหรูดังขึ้นทำลายบรรยากาศเงียบงันและเปราะบางนั้นลงอย่างไม่ปรานีปราศรัย ทั้งคณินและมินตราสะดุ้งสุดตัว คณินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดระคนแปลกใจ ใครกันที่มารบกวนเวลาแบบนี้ มินตราขยับตัวจะผละออก แต่คณินยังไม่ทันได้ปล่อยมือ ประตูห้องรับแขกที่ควรจะล็อกไว้ กลับส่งเสียงปลดล็อกด้วยรหัสผ่าน ตามด้วยเสียงฝีเท้าคุ้นเคยที่ก้าวเข้ามาอย่างไร้มารยาท "เฮียณินคะ! อยู่ไหนเอ่ย พิมซื้อของโปรดมาฝาก—อุ๊ย!" เสียงหวานใสที่ลอยมาจากห้องโถงทำเอาคณินหน้าถอดสี ร่างสูงผละออกจากมินตราราวกับโดนไฟช็อต ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนตกตะลึง เมื่อร่างระหงของ 'พิมพรรณ' คู่หมั้นเก่าที่หายตัวไปนาน ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงขอบประตูห้องครัวพอดีเป๊ะ ด้วยความเคารพและปรารถนาดีจาก เมทริกซ์ซีโร่ ครับ