ตามล่าตัวยัยตัวแสบ

เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังมันให้พังคามือ ไม่ได้สะท้อนถึงความเกรงใจแม้แต่น้อย หากแต่เปี่ยมไปด้วยพลังงานดิบเถื่อนและความร้อนรนที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “มินตรา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยตะโกนลอดผ่านบานไม้หนาเข้ามา แม้จะอู้หูอื้ออึงเพียงใด แต่มันก็ชัดเจนพอจะทำให้หัวใจคนที่นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาถึงกับกระตุกวูบ มินตราสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความตกใจปนความดื้อรั้น เธอไม่ได้ขยับตัวไปไหน ปล่อยให้เสียงเคาะบ้าคลั่งนั้นดำเนินต่อไปราวกับบทเพลงแห่งการทรมาน ให้ตายสิ... เขาตามมาเจอได้ยังไงกัน? คณินในตอนนี้ไม่ใช่แค่วิศวกรหนุ่มมาดนิ่งผู้เพียบพร้อมอีกต่อไปแล้ว ภาพลักษณ์สุขุมนุ่มลึกถูกความร้อนรนแผดเผาจนมอดไหม้ เมื่อสัญชาตญาณดิบเตือนภัยว่าความเงียบงันจากอีกฝ่ายมันอันตรายต่อหัวใจเขามากแค่ไหน หลังจากเหตุการณ์ชวนเข้าใจผิดเรื่องพิมพรรณ คู่หมั้นเก่าตัวปัญหาที่เข้ามาปั่นป่วนประสาท เขาก็รีบขับรถฝ่าความมืดมาที่คอนโดมิเนียมของหญิงสาวทันทีโดยไม่สนว่าดึกดื่นแค่ไหนแล้ว ตึ้ง! คณินใช้ไหล่กระแทกเข้ากับบานประตูห้องเต็มแรง เมื่อรู้ว่าคนข้างในไม่มีทีท่าจะยอมเปิดให้โดยดี ความอดทนที่เหลือน้อยนิดขาดผึ่ง “ถ้าเธอไม่เปิด ผมพังประตูเข้ามาจริงๆ ด้วยนะมินตรา!” แอด... เสียงกลอนประตูกระทบวงกบดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างบางในชุดนอนเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นอวดเรียวขาเนียน มินตรากอดอกเชิดหน้าขึ้นทันที ดวงตาคู่สวยฉายแววหาเรื่องเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในอก “จะแหกปากให้มันดังทั้งชั้นทำไมคะคุณคณิน ห้องคนอื่นเขาจะหลับจะนอนกันหมดแล้ว หรือว่าคุณไร้ที่นอนจนต้องมาเร่ร่อนหาเรื่องชาวบ้านแถวนี้ตอนตีสอง?” น้ำเสียงประชดประชันถูกพ่นออกมาทันทีที่ประตูเปิดกว้าง แต่คณินกลับไม่ได้สนใจคำถากถางนั้นเลย สายตาคมกริบกวาดสำรวจใบหน้าเนียนใสที่แอบมีร่องรอยความเหนื่อยล้าและดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย หัวใจที่เต้นรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่กลับหล่นวูbลงไปกองที่ตาตุ่ม ความโล่งอกตีตื้นขึ้นมาจนจุกอกเมื่อเห็นว่าเธอยังปลอดภัยดี พรึบ! ไม่รอให้หญิงสาวได้ต่อว่าต่อขานอะไรเพิ่ม คณินก็ก้าวพรวดเดียวเข้ามาในห้อง ปิดประตูเสียงดังสนั่นแล้วดันร่างบางให้ถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ท่อนแขนแกร่งยกขึ้นกักขังเธอไว้ตรงกลางทันที กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและน้ำหอมผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนมินตราต้องผวากลืนน้ำลายลงคอ “ถอยไปนะ! เข้ามาห้องคนอื่นพล่อยๆ แบบนี้เสียมารยาทมากรู้ตัวไหม” มินตราเอ็ดเสียงเขียว พยายามดันแผงอกกว้างออกห่าง แต่มีหรือที่แรงผู้หญิงตัวเล็กๆ จะสู้แรงช้างสารของวิศวกรหนุ่มได้ เขานิ่งสนิทราวกับกำแพงหินผา “ปากเก่งนักนะ...” คณินก้มหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอัดอั้น “บล็อกเบอร์ผม ตัดสายผมหนี แล้วยังกล้าปิดมือถือหนีหน้าอีกเหรอมินตรา รู้ไหมว่าผมขับรถวนหาเธอทั่วเมืองกี่รอบแล้ว?” “ใครใช้ให้คุณมาหาล่ะคะ? เชิญกลับไปหาคุณพิมพรรณว่าที่คู่หมั้นคนสวยโน่นสิคะ จะมาสนใจฉันทำไม ปล่อยฉันอยู่คนเดียวตามสบายเถอะ!” มินตราลอยหน้าลอยตาพูด ทั้งที่ในใจเจ็บแปลบขึ้นมาจริงๆ เมื่อนภาพิมพรรณเข้ามาซ้อนทับในความทรงจำ คณินขบกรามแน่น สันจมูกโด่งคมสันพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนเบาๆ ให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา “หึงเหรอ?” คำถามยียวนแต่จริงจังนั้นทำเอามินตราตาโต เถียงไม่ออกไปชั่วขณะ “ใครหึงคุณ! อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยนะคณิน ฉันแค่รำคาญ!” “ปากแข็ง...” คณินแค่นหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความหมั่นเขี้ยว “ถ้าไม่หึง ทำไมต้องหนี? ถ้าไม่แคร์ ทำไมตาต้องบวมๆ แบบนั้นด้วย หืม?” นิ้วโป้งหนาไล้เกลี่ยเบาๆ บนโหนกแก้มเนียนอย่างเผลอตัว สัมผัสอ่อนโยนที่ขัดกับวาจาดุร้ายเมื่อครู่ทำเอาหัวใจของมินตรารวนเร เธอนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ความแข็งกระด้างที่สร้างกำแพงไว้เริ่มสั่นคลอนด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากปลายนิ้วของเขา “ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะคุณสักหน่อย ฝุ่นมันเข้าตาต่างหาก…” เธอยังคงรั้น เสียงเริ่มอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “โกหกไม่เนียนเลยนะมินตรา” คณินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีก จนระยะห่างแทบไม่เหลือ “รู้ไหม... ตอนที่ผมโทรหาแล้วเธอตัดสายทิ้ง หัวใจผมมันกระตุกวูบยิ่งกว่าตอนโปรเจกต์หลักล้านเจ๊งซะอีก โคตรบ้าเลยวะ...” คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากคนปากแข็งทำเอาห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มินตราเบิกตากว้าง จ้องมองนัยน์ตาคู่คมที่ฉายแววความจริงจังและความเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด ความโกรธเคืองก่อนหน้านี้ละลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความหวานล้ำที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอก “คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย…” เสียงเธอกลายเป็นกระซิบแผ่วเบา “ไม่ได้บ้า ผมพูดจริง” คณินขยับเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกัน “ผมไม่อยากทะเลาะกับเธอแล้วมิน... ดีกันนะ” มินตราเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เธออยากจะเล่นตัวต่ออีกสักนิด อยากจะแกล้งงอนเขาให้เข็ดหลาบ แต่สายตาวิงวอนแกมบังคับที่ส่งมามันทำให้เธอใจอ่อนยวบยาบทุกที “ถ้าจะให้ดีกัน... คุณต้องสัญญามาก่อนว่าจะไม่มีเรื่องผู้หญิงคนนั้นอีก” มินตราต่อรอง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยรักษาฟอร์ม “สัญญาด้วยชีวิตเลยครับ” คณินตอบทันควันอย่างไร้ความลังเล รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากหนา “แต่ก่อนจะเริ่มสัญญากัน... ขอค่าทำขวัญที่ทำให้ผมต้องร้อนใจวิ่งวุ่นหน่อยสิ” “ค่าทำขวัญอะไรของ— อื้อ!” ยังไม่ทันที่มินตราจะได้ท้วงติบ ริมฝีปากหนาก็ทาบทับลงมาปิดกลีบปากอิ่มนุ่มทันทีอย่างเอาแต่ใจ จุมพิตที่เริ่มต้นด้วยความดุดันค่อยๆ แปลเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวานและโหยหา คณินประคองท้ายทอยเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายวับไปกับตา ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปกวาดความหวานในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มินตราครางประท้วงในลำคอเบาๆ ก่อนจะพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสคุ้นเคย ปล่อยให้มือเรียวเลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่ง หลับตาพริ้มรับรสจูบที่ทั้งดุเดือดและคลั่งรักของคนตรงหน้า บรรยากาศในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างหวานชื่น... จนกระทั่ง ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งขัดจังหวะความหวานซึ้ง มินตราสะดุ้งสุดตัวรีบผลักอกแกร่งออกทันทีด้วยใบแดงก่ำ คณินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดฉุนเฉียว ใครมันบังอาจมาขัดจังหวะเวลาสำคัญของเขากันวะ! ร่างสูงหันขวับไปมองประตูด้วยแววตาดุดัน ก่อนจะก้าวเดินไปกระชากเปิดประตูออกอย่างแรงด้วยอารมณ์คุกกรุ่น “ใครวะ! รบกวนเวลาชะ—” คณินชะงักกึก คำพูดทั้งหมดกลืนหายลงไปในลำคอทันที เมื่อพบว่าบุคคลที่ยืนยันตัวอยู่หน้าห้องไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นปริ้นซ์เพื่อนสนิทตัวดี ที่กำลังทำหน้าเหวอถือโทรศัพท์ค้างไว้ พร้อมกับผู้หญิงอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง... พิมพรรณ! “เฮียณิน... คือผมโทรหาไม่ติด เลยแวะมาดู... แต่ดูเหมือนผมมาผิดจังหวะสินะ?” ปริ้นซ์กระพริบตาปริบๆ ยิ้มแห้งๆ ส่งให้เพื่อนรัก คณินหน้าตึงเปรี๊ยะ นัยน์ตาคมกริบฉายแววอันตรายขึ้นมาทันที ขณะที่มินตราที่เดินตามออกมาเห็นภาพนั้นเข้าพอดี รอยยิ้มหวานเมื่อครู่เลือนหายไปในพริบตา สีหน้ากลับมาเย็นชาและแข็งกระด้างขึ้นทันที โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ - เมทริกซ์ซีโร่ -