ทริปตรวจไซต์งานนรก

"ถ้ายังเดินช้ากว่านี้ ผมจะคิดว่าคุณแกล้งทำเป็นข้อเท้าแพลง เพื่อเรียกร้องความสนใจจากผมนะ, มินตรา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดนิดๆ ดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามของเครื่องจักรหนักในเขตก่อสร้างกลางหุบเขา ฝุ่นดินสีแดงคลุ้งกระจายตามแรงลมปะทะเข้ากับร่างสูงของคณินที่ยืนกอดอกพิงเสาปูนซีเมนต์ เขาสวมหมวกนิรภัยสีขาวทับเรือนผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากแรงลม แววตาคมกริบมองหญิงสาวที่กำลังก้าวเดินอย่างยากลำบากบนพื้นดินโคลนแฉะด้วยส้นสูงปรี๊ด มินตราชะงักฝีเท้า เธอกัดริมฝีปากแน่นจนเป็นรอยแดงด้วยความเจ็บใจ อยากจะหันไปฟาดกบาลไอ้ท่านประธานปากปีจอให้สม D.N.A. ซึนเดระของเขาสักที ถ้าไม่ติดว่าเมื่อคืนไอ้เพื่อนตัวดีอย่างปริ้นซ์ดันโทรมาแกล้งอำ หรือแม้แต่ตารางงานบ้าๆ ที่จับเธอโยนมาเผชิญชะตากรรม 'ทัวร์ตรวจไซต์งานนรก' นี่ร่วมกับเขาตามลำดับความซวย "เลิกมโนแล้วเอาสมองส่วนหน้าคิดสักนิดเถอะค่ะ... เอ้ย! เถอะครับ!" มินตราเผลอหลุดปากใช้สรรพนามคุ้นชินเกือบตาย รีบเปลี่ยนคำลงท้ายแทบไม่ทันเมื่อเห็นคิ้วเข้มของคนตรงหน้าเลิกขึ้นสูงด้วยความจับผิด "มีสมองมนุษย์ปกติที่ไหนจะเอาส้นเข็มส A.R. เจาะดินลูกรังแบบนี้ถ้าไม่เพราะตารางงานด่วนจี๋ที่คุณเป็นคนเซ็นอนุมัติเองหะ... ครับ!" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของหญิงสาวที่วันนี้อยู่ในชุดสูทกางเกงขายาวสีครีม แม้จะดูทะมัดทะแมงกว่าทุกวัน แต่ความพยายามจะรักษามาดสาวมั่นท่ามกลางไซต์งานก่อสร้างเขื่อนกั้นดินที่เพิ่งผ่านพ้นมรสุมมาหมาดๆ มันช่างดู... น่าหมั่นไส้และน่าเอ็นดูในเวลาเดียวกันสำหรับเขา ร่างสูงยอมละสายตาจากเสาปูน เดินสาวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด มินตราผถอยหลังโดยอัตロมัติตามสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับโครงเหล็กนั่งร้านด้านหลังเสียแล้ว "ถอยทำไมล่ะครับ กลัวผมเหรอ" คณินโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ปะทะเข้ากับข้างแก้มเนียน ปลายจมูกโด่งรั้นแทบจะชนกันถ้ามินตราไม่เอียงหน้าหนีเสียก่อน "ไม่ได้กลัว... แค่เหม็นขี้หน้าคนปากร้ายแถวนี้ต่างหากครับ!" เธอกระแทกเสียงตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจในอกจะเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกซี่โครงจากระยะห่างที่อันตรายเกินไปนี้ "ปากเก่งจังนะ..." คณินเหยียดยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวหนายื่นออกไปปัดเศษฝุ่นสีเทาที่เปื้อนอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอามินตราตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลช้าลงไปสามวินาที "แต่เวลาอยู่ต่อหน้าผม... ทำไมเสียงถึงสั่นทุกทีล่ะหึ" "ใครสั่น! คุณนี่มัน... โอ๊ย!" ยังไม่ทันที่มินตราจะได้แหวใส่ต่อ พื้นดินใต้รองเท้าส้นเข็มเกิดทรุดตัวลงกะทันหันตามแรงกดทับ ร่างบางเสียการทรงตัวล้มพับลงไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว คณินที่ไวกว่าคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทันตามสัญชาตญาณ แรงเหวี่ยงทำให้ร่างทั้งสองล้มกลิ้งลงไปบนกองดินทรายนิ่มๆ ที่ถูกขุดกองไว้ข้างแคมป์คนงาน ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายขึ้นเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ จางหายไป... มินตราหลับตาปี๋ด้วยความตกใจ รู้สึกได้ถึงแผ่นอกกว้างที่รองรับแผ่นหลังของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง ขณะที่ร่างสูงทับทอดทาบลงมาเหนือร่าง ปลายจมูกของเขาเฉียดผ่านแก้มเธอไปเพียงนิดเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นโครมครามแข่งกับเสียงลมพัดผ่านหุบเขา "ถ้าอยากนอนกอดผม... น่าจะบอกกันดีๆ ไม่ต้องลงทุนทำท่าทางหวาดเสียวขนาดนี้ก็ได้มั้งครับ มินตรา" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่ที่จงใจกวนประสาทเพื่อกลบเกลื่อนความตกใจเมื่อครู่ มินตราลืมตาขึ้น เผชิญหน้ากับดวงตาคมกريบที่มองลงมาด้วยแววตาซับซ้อน มันไม่ใช่แค่สายตากวนประสาทอย่างเคย แต่ลึกลงไปมีความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ฟอร์มจัดและคำพูดกัดจิก "ปล่อยค่ะ... เอ้ย! ปล่อยผม... ปล่อยได้แล้ว!" มินตรารีบดันแผงอกกว้างออก แต่มือหนากลับรวบเอวเธอไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม ไม่ยอมขยับเขยื้อน "ปากบอกให้ปล่อย แต่ตัวนี่เกร็งแน่นเชียวนะ..." คณินแกล้งโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนริมฝีปากหยักแทบจะแตะกับหน้าผากมน "ไหนลองพูดใหม่อีกทีซิ ว่าใครปากร้ายกว่ากัน" "คุณนั่นแหละที่-" *กริ๊ก! แชะ!* เสียงชัตเตอร์โทรศัพท์มือถือดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของไซต์งานระยะไกล ทำเอาทั้งคู่ชะงักกึก คณินผุดลุกขึ้นด้วยความรวดเร็วโดยมีมินตราชันกายลุกตามด้วยใบหน้าแดงก่ำ ทั้งคู่หันขวับไปมองยังต้นตอของเสียงทันที ร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งก้าวออกมาจากหลังตู้คอนเทนเนอร์สำนักงานสนาม ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถือโทรศัพท์มือถือค้างไว้ พร้อมกับเสียงปรบมือแปะๆ เบาๆ อย่างชื่นชม "โอ้โห... ภาพมุมนี้สวยมากครับเฮียณิน พระนางกำลังกอดกันกลมท่ามกลางกองดินโรแมนติกสุดๆ ถ่ายทอดสดลงกลุ่มไลน์บริษัทดีไหมเนี่ย รับรองยอดไลก์ถล่มทลายแน่" ปริ้นซ์ส่งยิ้มกวนประสาทมาให้เพื่อนสนิท ขณะที่คณินขบกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโมโหที่ถูกขัดจังหวะมารผจญในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน แต่นั่นยังไม่ใช่จุดพีค... เพราะเมื่อปริ้นซ์หลีกทางให้ ร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมสีขาวสะอาดตาที่ไม่เข้ากับสภาพโคลนตมของไซต์งานเลยแม้แต่น้อย ก็ก้าวเท้าลงมาจากรถ SUV คันหรูที่เพิ่งแล่นเข้ามาจอดเทียบ พิมพรรณ... อดีตคู่หมั้นสาวผู้ไม่ควรจะปรากฏตัวที่นี่ในรัศมีสามร้อยกิโลเมตร ส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้คณิน ก่อนจะกวาดสายตามองมินตราหัวจรดเท้าด้วยแววตาเหยียดหยามที่ซ่อนไว้ไม่มิด "อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะ ขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่าคะเนี่ย พอดีพิมเอาเอกสารด่วนมาให้คุณณินที่นี่... เพราะดูท่าทางแล้ว คุณณินคงไม่มีสมาธิทำงานอื่นนอกจากดูแล... 'เด็กฝึกงาน' คนนี้สินะคะ" "..." เมทริกซ์ซีโร่ (ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความซึนของเฮียณินในตอนนี้นะครับ)