คำชมจากปากคนปากแข็ง

กลิ่นอายความตึงเครียดจากเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อครู่ยังลอยวนอยู่ในห้องทำงานกว้าง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของมินตราเต้นผิดจังหวะยิ่งกว่าความอลหม่านภายนอก กลับเป็นแววตาคู่คมของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า "มองอะไรเล่า มีปัญหาอะไรกับหน้าฉันนักหนา" มินตราเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงด้วยการเชิดคางขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยส่วนตัว เธอเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้ ยิ่งเวลาที่ยืนอยู่ใกล้ผู้ชายอย่างคณิน เธอยิ่งต้องทำตัวให้แข็งแกร่งเข้าไว้เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ว่าเกราะป้องกันที่สร้างขึ้นมานั้นกำลังสั่นคลอน คณินไม่ตอบทันที ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทเนื้อดีที่ยับย่นเล็กน้อยจากการคลี่คลายปัญหา ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีที่ว่าง กลิ่นกายสะอาดผสมกับความเยือกเย็นเฉพาะตัวของเขาลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส "เปล่า..." คณินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสำรวจตั้งแต่ดวงตาคู่สวยที่กำลังจ้องจับผิด ไปจนถึงริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น "แค่กำลังคิดว่า... ผู้หญิงที่ปากดีใส่ฉันมาตลอดอย่างเธอ ไปเอาความบ้าบิ่นแบบนั้นมาจากไหน" "ฉันไม่ได้บ้าบิ่น ฉันเรียกว่าฉลาดเอาตัวรอดต่างหากค่ะ เฮียณิน" มินตราสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าฉันไม่ตัดสินใจทำแบบนั้น ป่านนี้ปัญหาคงไม่จบง่ายๆ หรอกน่า จะขอบคุณฉันสักคำก็ไม่มี ยังมีหน้ามาว่าคนอื่นอีกเหรอคะ" รอยยิ้มมุมปากของคณินปรากฏขึ้นอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่มีความหมายลึกซึ้งบางอย่างซ่อนอยู่จนคนมองถึงกับคิ้วกระตุกด้วยความไม่มั่นใจ "ใครบอกว่าฉันจะไม่ขอบคุณ" คณินทวนคำ น้ำเสียงเปลี่ยนโทนลงเล็กน้อย ความอบอุ่นเจือความระeบที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้หลุดลอดออกมาทางแววตา "อันที่จริง... เธอเก่งกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะ มินตรา" บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ มินตราเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย สมองประมวลผลคำชมที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายปากแข็งอย่างคณินไม่ทัน คำพูดเดิมๆ ที่มักจะคอยเหน็บแนมหรือหาเรื่องเถียงกันหายวับไปกับตา เหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่ดังโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "อะ... อะไรนะ" เผลอหลุดเสียงตะกุกตะกักออกมาอย่างเสียฟอร์ม "หูหนวกหรือไง" คณินปรับเสียงกลับมาเป็นโหมดเย็นชาตามความเคยชินอย่างรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายของตัวเอง แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยนั้นไม่รอดพ้นสายตาของมินตรา "ฉันบอกว่า... เธอก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่ พอใช้ได้... ในฐานะคู่ค้าน่ะนะ" "ปากแข็งชะมัด..." มินตราพึมพำเบาๆ แต่ใบหน้ากลับร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วท้อง หัวใจที่เคยเต้นแรงด้วยความโกรธเมื่อครู่ ตอนนี้กลับเต้นระรัวด้วยความเขินอายที่เธอยากจะควบคุม ในจังหวะที่คนทั้งคู่กำลังติดอยู่ในวังวนความเงียบอันหวานล้ำและเปราะบาง สายตากลมโตของมินตราก็บังเอิญเหลือบไปเห็นเงาคุ้นเคยผ่านกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนจากประตูห้องทำงานที่เปิดแง้มไว้ ร่างเพรียวระหงของพิมพรรณยืนนิ่งสนิทอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องมองมาที่พวกเขาทั้งสองคนด้วยประกายไฟแห่งความริษยาและรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงด้วยแผนการร้ายกาจบางอย่าง มินตราหน้าถอดสีทันที รู้สึกได้ถึงความหนาวเยือกที่แล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ