ความลับใต้แสงเทียน

กลิ่นไวน์แดงบอร์โดซ์ราคาแพงระยับเจือจางอยู่ในอากาศ อุณหภูมิภายในห้องส่วนตัวชั้นบนสุดของร้านอาหารหรูถูกลดต่ำลงด้วยระบบปรับอากาศ แต่บนผิวแก้มของมินตรากลับร้อนผ่าวราวกับถูกนาบด้วยไอแดด เปลวเทียนสีส้มอุ่นไหววูบตามแรงลมแผ่วจากการเคลื่อนไหว ทอดเงายาวทับซ้อนบนใบหน้าคมสันของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "มองหน้าผมแบบนี้... เริ่มหลงเสน่ห์วิศวกรปากร้ายคนนี้เข้าแล้วล่ะสิครับคุณมินตรา" เสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้าแหย่ดังขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ คณินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาLมาดนิ่ง ขัดกับรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทเสียจนน่าหมั่นไส้ มินตราไหวไหล่เล็กน้อย เธอแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบรสชาติฝาดเฝื่อนเพื่อกลบเกลื่อนจังหวะหัวใจที่เต้นผิดเพี้ยน "หลงตัวเองเสียจริงนะคะเฮีย... ฉันแค่กำลังคิดว่าภายใต้ท่าทางเจ้าเล่ห์เอาแต่ใจแบบนี้ เฮียเอาปมอะไรในอดีตมาซ่อนไว้กันแน่ ถึงได้ทำตัวเป็นเม่นคอยกางหนามใส่ทุกคนรอบตัว" บรรยากาศรอบโต๊ะเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าของคณินเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกลบด้วยยางลบ ดวงตาที่เคยพราวระยับแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งลึกและไหววูบ ม่านตาของเขาขยายกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลับสู่ภาวะปกติอย่างรวดเร็ว แต่คนช่างสังเกตอย่างมินตราไม่มีทางพลาดมัน นิ้วเรียวแกร่งเคาะโต๊ะไม้เนื้อดีเบาๆ เป็นจังหวะช้าๆ สะท้อนถึงความลังเลที่หาได้ยากยิ่งจากผู้ชายคนนี้ "คนเราทุกคนก็มีมุมที่ไม่อยากให้ใครขุดคุ้ยขึ้นมาทั้งนั้นแหละครับมิน..." คณินเอ่ยเสียงพร่า สายตาทอดมองผ่านเปลวเทียนไปยังความมืดเบื้องล่างนอกหน้าต่างบานใหญ่ "โดยเฉพาะเรื่องที่เคยเกือบทำลายชีวิตคนในครอบครัวไปทั้งคน" มินตราวางแก้วไวน์ลงช้าๆ เสียงกระทบกับโต๊ะดัง *กริ๊ก* เบาหวิว แต่กลับชัดเจนในความเงียบ เธอนั่งตัวตรงขึ้น สีหน้าเยོกยวนเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเอาXใจใส่และจริงจังที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "ถ้ามันอึดอัดนัก ก็ไม่ต้องพูดหรอกค่ะ ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องส่วนตัวของเฮียขนาดนั้น..." ปากพูดปฏิเสธ แต่แววตากลับฉายชัดถึงความรอคอยและห่วงใยที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ คณินแค่นยิ้มขื่นๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันตัวเอง "พูดไป... เธอก็คงคิดว่าผมมันพวกใจร้ายเลือดเย็นอยู่ดี" เขาถอนหายใจยาว ไหล่กว้างลู่ลงเล็กน้อยราวกับแบกรับความหนักอึ้งมาเนิ่นนาน "ตอนที่ฉันอายุสิบห้า... พ่อกับแม่มัวแต่สนใจผลประโยชน์ทางธุรกิจ จนเกิดอุบัติเหตุครั้งใหญ่ แม่ปลอดภัย แต่พี่ชายของฉัน... คนที่ฉันรักและเคารพที่สุด ต้องกลายเป็นเจ้าชายนิทราอยู่บนเตียงโรงพยาบาลเพราะความประมาทของฉันเอง" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยมวลความเจ็บปวดที่จับต้องได้ มินตราเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เธอมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่พลิกคว่ำในอก ภาพของเฮียณินผู้เอาแต่ใจ ปากร้าย และไม่ยอมก้มหัวให้ใคร ในตอนนี้กลับเหลือเพียงเด็กหนุ่มผู้แบกรับความผิดบาปไว้ในใจมาค่อนชีวิต "เฮีย..." เสียงของมินตราแผ่วเบาลงโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกต่อต้านและกำแพงที่เธอสร้างไว้พังทลายลงในพริบตา "ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ผมสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มีทางอ่อนแอให้ใครเห็นอีกเด็ดขาด" คณินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง แววตาคู่นั้นไม่มีความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเปราะบางที่ถูกซ่อนไว้ใต้เกราะเหล็ก "จนกระทั่ง... เธอเดินเข้ามาในชีวิตผมนี่แหละมินตรา" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันทำเอาอุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน มินตราเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน สายตาที่เธอมองเขามันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความหมั่นไส้กลายเป็นความลึกซึ้งและเข้าใจอย่างลึกซึ้ง คณินลุกขึ้นจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินอ้อมมาหยุดยืนอยู่ข้างกายเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นไวน์ลอยเข้าแตะจมูกจนมินตราต้องเงยหน้าขึ้นมอง "เฮียจะทำอะไร..." เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อร่างสูงโน้มตัวลงมาใกล้จนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ คณินไม่ตอบ เขายื่นมือหนามาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง แววตาของเขาพราวระยับด้วยความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "บอกแล้วไงครับว่าเรื่องของเรา... มันเพิ่งเริ่มต้น" เขากระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนมินตราแทบละลาย เธอหลบสายตาไม่ได้เมื่อวงแขนแข็งแรงเอื้อมมาโอบกระชับเอวบางไว้หลวมๆ รั้งให้เข้าไปแนบชิด ท่ามกลางแสงเทียนที่สลัวราง เคมีระหว่างทั้งคู่ระอุจนแทบไหม้ ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของคณินกำลังจะเคลื่อนเข้ามาประทับปิดกั้นคำพูดทุกอย่าง เสียงเคาะประตูดัง *ก๊อกๆ* สามครั้งติดต่อกันอย่างเสียมารยาทก็ทำลายบรรยากาศโรแมนติกทิ้งทันที! "คุณคณินคะ... ขอโทษที่รบกวนค่ะ พอดีมีแขกสำคัญมาขอพบข้างล่าง... บอกว่าเป็นเรื่องด่วนเกี่ยวกับคุณพิมพรรณค่ะ!" เสียงร้อนรนของพนักงานต้อนรับหน้าห้องทำเอาคณินชะงักกรามขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ดวงตาสีเข้มตวัดมองไปที่ประตูด้วยความหงุดหงิดขีดสุดก่อนจะก้มลงมองมินตราที่ตอนนี้หน้าเสียไปชั่วขณะ มินตราเม้มปากแน่น หัวใจกระตุกวูบเมื่อได้ยินชื่อนั้น... *พิมพรรณ* คู่หมั้นเก่าที่หายตัวไป กลับมาสร้างคลื่นใต้น้ำในจังหวะที่หัวใจเธอกำลังจะยอมจำนนต่อเขาพอดี! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เมทริกซ์ซีโร่" เสมอมานะครับ