เส้นกั้นที่ถูกทำลาย

เสียงฟ้าร้องคำรามสนั่นจนกระจกบานใหญ่สั่นสะเทือน เม็ดฝนกระหน่ำซัดเข้าใส่ตัวตึกราวกับโลกใบนี้กำลังจะแตกสลาย แต่ภายในห้องทำงานส่วนตัวของเพนต์เฮوسหรู บรรยากาศกลับอึดอัดและร้อนรุ่มยิ่งกว่าพายุข้างนอกเสียอีก มินตราเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อเงาของคณินทาบทับลงมาจนมิดร่าง ดวงตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มจ้องมองเธอราวกับเสือจ้องตะครุบเหยื่อ โดยเฉพาะเมื่อชื่อของ "พิมพรรณ" ยังคงลอยวนเวียนอยู่ในอากาศ สร้างคลื่นใต้น้ำที่กัดกินความรู้สึกของเธอทีละน้อย "คุณจะเดินหนีผมไปไหนอีก มินตรา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดระคนตัดพ้อดังขึ้น คณินขยับเข้าไปใกล้จนช่องว่างระหว่างกันแทบไม่มีเหลือ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าจมูก ยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ของหญิงสาวกระเจิดกระเจิง "ฉันไม่ได้จะหนี... และกรุณาถอยออกไปไกลๆ ด้วยค่ะ เฮียณิน" มินตราเชิดหน้าขึ้น แม้เสียงจะสั่นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด เธอยังคงพยายามรักษาเกราะกำบังอันดื้อรั้นเอาไว้ ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็นเด็ดขาด "ปากเก่งนักนะ" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา "พูดถึงผู้หญิงคนนั้นทีไร ต้องหาเรื่องประชดประชันทุกที... หึงเหรอ?" "เฮียเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงคิดว่าฉันจะไปหึงคนของเฮีย?" มินตราสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองอย่างไม่ยอมแพ้ "อย่าลืมสว่าเราตกลงกันไว้ยังไง ดีลของเรามันไม่ได้รวมถึงเรื่องส่วน ── อ๊ะ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคณินไม่ยอมปล่อยให้เธอได้ต่อปากต่อคำอีกต่อไป ร่างสูงขยับประชิดตัวอย่างรวดเร็วจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาใช้มือหนาจับล็อกกรอบหน้าเธอไว้เบาๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาปิดกั้นริมฝีปากที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุด สัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาอย่างอุกอาจทำเอาสมองของมินตราขาวโพลนไปชั่วขณะ ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือเรียวเล็กพยายามยกขึ้นดันแผงอกกว้างของคนตัวโต แต่มีหรือที่แรงผู้หญิงอย่างเธอจะสู้แรงของวิศวกรหนุ่มที่ออกกำลังกายเป็นประจำได้ คณินไม่ได้รุนแรง แต่เขาเอาแต่ใจและเด็ดขาด ริมฝีปากหยักลึกบด3ขยี้ความนุ่มนวลลงมาด้วยความโหยหาที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ใกล้ๆ ทำให้หัวใจที่พยายามแข็งกระด้างค่อยๆ ละลายยวบลงอย่างน่าโมโห จากจังหวะที่ตั้งใจจะลงโทษคนปากเก่ง มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่ดึงดูดทั้งคู่ให้จมดิ่งลงไปอย่างไร้ทางสู้ มือหนาเปลี่ยนจากประคองใบ เป็นเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางให้แนบชิดติดกับแผงอก ไอร้อนจากตัวเขากับความเย็นเฉียบของอากาศภายนอกผสมผสานกันจนเกิดเป็นความสั่นสะเทือนแปลกประหลาดในช่องท้อง มินตราหลับตาลงอย่างจำนนต่อความรู้สึกที่โหมกระหน่ำยิ่งกว่าพายุข้างนอก หัวใจเจ้ากรรมทรยศความตั้งใจทั้งหมด เธอเผยริมฝีปากออกเล็กน้อยราวกับจะยอมแพ้ต่อการรุกรานนั้น และนั่นยิ่งทำให้คณินได้ใจ รสจูบที่เคยเอาแต่ใจจึงแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวาน นุ่มนวล และเต็มไปด้วยความโหยหาอย่างลึกซึ้ง ทิ้งร่องรอยความหวั่นไหวไว้กลางใจของคนทั้งคู่จนแทบแยกไม่ออกว่านี่คือส่วนหนึ่งของดีลลับ หรือเป็นความรู้สึกที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่ใต้ความปากแข็ง เนิ่นนานกว่าที่คณินจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอาลัย เขายังคงคลอเคลียอยู่ใกล้ชิด หน้าผากชิดติดกัน ลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ผสานเป็นจังหวะเดียวกัน ดวงตาคมกริบทอดมองหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยแววตาที่ไหวระริก เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ยากจะเอ่ยเป็นคำพูด "ทีนี้... ยังกล้าปฏิเสธอีกไหมว่าไม่ได้รู้สึกอะไรเลย" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปาก ทำเอาแก้มเนียนของมินตราร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ มินตราเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก เธอเบือนหน้าหนีสายตาร้อนแรงนั้นด้วยความกระดากอาย ปากก็ยังไม่วายพยายามหาข้อแก้ตัวเพื่อปกป้องศักดิ์ศรี "มัน... มันก็แค่ความผิดพลาดชั่ววูบต่างหากเล่า เฮียอย่าสำคัญตัวผิดนักเลย!" คณินแค่นหัวเราะในลำคออย่างเอือมระอา แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความเอ็นดู เขาใช้นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาข้างแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้มินตราถึงกับชะงัก ค้างนิ่งไปชั่วขณะ "ปากแข็งเก่งจริงๆ นะมินตรา" คณินกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเจ้าเล่ห์ "เอาไว้เราค่อยมาพิสูจน์กันใหม่พรุ่งนี้ แต่ตอนนี้..." *กริ๊ก!* เสียงปลดล็อกประตูหน้าห้องเพนต์เฮาส์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับแขก ทำเอาอุณหภูมิความหวานเมื่อครู่วูบดับลงทันที คณินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ส่วนมินตราเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สติที่กระเจิดกระเจิงกลับเข้าร่างในเสี้ยววินาที "อ้าว ณิน... ยังไม่นอนเหรอคะ พอดีพิมลืมของไว้ที่ห้องทำงานเมื่อวันก่อน เลยถือวิสาสะกดรหัสเข้ามา... เอ๊ะ หรือว่าพิมมารบกวนเวลาอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย?" เสียงหวานใสที่เอ่ยขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาของร่างระหงในชุดแฟชั่นหรู ทำให้เลือดในกายของมินตราเย็นเฉียบลงทันที เมื่อเงาร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น นอกจาก *พิมพรรณ* คู่หมั้นเก่าที่เพิ่งถูกเอ่ยถึงเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับเรื่องราวของเฮียณินและน้องมินนะครับ!