สายตารู้ทันของเพื่อนซี้

"ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้เลยนะคณิน คุณไม่มีสิทธิ์เอาชื่อฉันไปอ้างบ้าๆ แบบนั้น!" เสียงหวานใสที่เจือความกรุ่นโกรธดังขึ้นแทรกความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของคณิน มินตราไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตจ้องตรงไปยังร่างสูงที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ด้วยความท้าทาย ปลายนิ้วเรียวชี้หน้าเขาอย่างลืมตัว สมองของเธอร้อนผ่าวด้วยความโมโหที่จู่ๆ เขาก็ลากเธอลงมาเป็นเครื่องมือในเกมประสาทระหว่างเขากับพิมพรรณ แต่มีหรือที่คนอย่างคณินจะสะทกสะทราน ร่างสูงเพียงแค่เลิกคิ้วหนาขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจในแบบที่ทำเอาคนมองอยากจะเข้าไปฟาดสักทีให้หายหมั่นไส้ เขาสืบเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าว จนร่างบางต้องขยับถอยหลังโดยอัตโนมัติ—กระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "ทำไมจะไม่มีสิทธิ์..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมใบหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่จนมินตราต้องขนลุกชัน "ในเมื่อเมื่อคืน... เธอก็เป็นคนย้ำนักย้ำหนาไม่ใช่เหรอว่าเรา ‘เกี่ยวพัน’ กันลึกซึ้งแค่ไหน หึ" "คุณมัน..." มินตราอ้าปากค้าง ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู รasคำพูดกำกวมของเขาจงใจยั่วโมโหให้เธอสติหลุดชัดๆ "คนฉวยโอกาส! คนหน้าด้าน!" "ด่าเก่งแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนปิดปากด้วยวิธีอื่นหรอกมินตรา" คณินโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาคมกริบฉายประกายความพึงพอใจยามได้เห็นคนปากเก่งเริ่มไปไม่เป็น ทว่ายังไม่ทันที่มินตราจะได้สวนกลับด้วยประโยคเจ็บแสบใดๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน—ก๊อก ก๊อก ก๊อก ตามด้วยการผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาทของใครบางคน "เฮียณิน! ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าเวลาจะทำอะไรในเวลางาน—เฮ้ย!" ปริ้นซ์ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกาแฟแก้วโปรดในมือถึงกับเบรกเอี๊ยด ดวงตาคมกวาดมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ระหว่างเพื่อนสนิทตัวร้ายที่กำลังกักตัวสาวสวยปากแซ่บเอาไว้กับผนัง ท่าทางล่อแหลมและบรรยากาศกึ่งหวานกึ่งเดือดนี้ทำเอาพ่อเพลย์บอยหนุ่มถึงกับผิวปากแซวออกมาเสียงดัง "อุ๊บส์... ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย? หรือว่ากำลังเคลียร์ปัญหาหัวใจกับ ‘คนที่เลือก’ ตามที่ประกาศกร้าวไว้เมื่อกี้พอดี?" คณินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ผละตัวออกจากร่างบางทันที ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นสามส่วนด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายกมือขึ้นเสยผมลวกๆ ก่อนจะตวัดสายตาดุส่งไปให้เพื่อนรักที่ยืนพิงกรอบประตูยิ้มร่า "มึงไม่มีงานการทำหรือไงปริ้นซ์ ถึงได้เดินมาสอดเรื่องชาวบ้านเขาถึงห้องกูได้" "โฮ้ย เฮีย อย่าดุผมดิ ผมแค่นำกาแฟมาเสิร์ฟแล้วก็... บังเอิญผ่านมาได้ยินประโยคเด็ดพอดี" ปริ้นซ์ยักไหล่อย่างไม่สะทกสะทราน ก้าวฉับๆ เข้ามาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะหันไปส่งยิ้มพินิจพพิเคราะห์ให้มินตราที่ตอนนี้กำลังจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ด้วยความเขินอายที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา มินตราเม้มปากแน่น ซ่อนความประหม่าไว้ภายใต้ใบหน้าเชิ่ดรั้น เธอปรายตามองคณินแวบหนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "ในเมื่อคุณมีแขก... งั้นฉันขอตัวก่อนค่ะเรื่องดีลบ้าๆ นั่น ไว้ค่อยเคลียร์กันทีหลัง!" พูดจบ ร่างบางก็หมุนตัวจ้ำอ้าwเดินเลี่ยงผ่านปริ้นซ์ออกไปจากห้องทันท่วงที ปล่อยให้สองหนุ่มยืนเผชิญหน้ากันตามลำพัง ประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบที่โรยตัวชั่วขณะ ปริ้นซ์หันขวับมามองหน้าเพื่อนสนิท หรี่ตามองด้วยรอยยิ้มรู้ทันแบบที่คณินเห็นแล้วอยากจะซัดหมัดใส่สักที "อะไรวะเนี่ย..." ปริ้นซ์ลากเสียงยาว เหยียดยิ้มกวนประสาท "เพื่อนกูผู้ไม่เคยชายตาแลผู้หญิงคนไหน นอกจากงานวิศวกรรมและตึกสูงระฟ้า จู่ๆ ถึงกับประกาศกร้าวต่อหน้าคู่หมั้นเก่าว่า ‘เลือก’ ผู้หญิงอีกคน... แถมผู้หญิงคนนั้นยังเป็นยัยตัวแสบปากเก่งที่ชื่อมินตราซะด้วย" คณินทรرضกายนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ตวัดสายตาคมกริบมองเพื่อนรักที่ทำหน้าล้อเลียนไม่เลิก "มึงว่างมากใช่ไหมปริ้นซ์ ถ้าว่างมาก เดี๋ยวรวบรวมโปรเจกต์หน้างานก่อสร้างโซน B ให้มึงคุมคนเดียวทั้งหมดดีไหม?" "โหยเฮีย! อย่าเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ ดิ" ปริ้นซ์หัวเราะร่วน ดึงเก้าอี้ตรงข้ามมานั่งลงแล้วโน้มตัวไปข้างหน้า สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาบ้าง "ระดับเฮียณินเนี่ยนะ จะยอมเอาตัวเข้าไปพัวพันกับเกมตบตาเรื่องคู่หมั้น โดยการดึงผู้หญิงอย่างคุณมินตราเข้ามาเป็นเกราะกำบัง... บอกความจริงผมมาดีๆ ดีกว่า ว่าความจริงในใจเฮียตอนนี้ มันไม่ใช่แค่เรื่อง ‘ละครฉากหน้า’ แล้วใช่ไหมล่ะ?" คณินชะงักไปเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวเคาะโต๊ะทำงานเป็นจังหวะ สีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—ชั่ววินาทีเดียวเท่านั้นที่หลบสายตาจับผิดของปริ้นซ์ไม่พ้น "พูดมากน่า..." คณินแค่นเสียง in the throat ปัดป้อง "กูก็แค่รำคาญพิมพรรณ เลยหาทางตัดปัญหาให้มันจบๆ ไปก็เท่านั้น มึงอย่าคิดไปไกล" "รำคาญ?" ปริ้นซ์ทวนคำเสียงสูง หัวเราะในลำคออย่างรู้ทัน "คนอย่างคณิน ถ้ารำคาญจริงๆ แค่ดีดนิ้วไล่ก็จบแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องลากเขามาแนบชิดติดผนังแถมยังประกาศความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของขนาดนั้นหรอกน่า... เฮีย ปากแข็งแบบนี้ ระวังเถอะ วันนึงโบ้ขึ้นมาจริงๆ แล้วจะไม่มีใครสงสารนะเว้ย" คณินตวัดสายตาดุใส่เพื่อนสนิททันควัน "ถ้ามึงยังไม่หุบปากเรื่องนี้ งานที่กองอยู่บนโต๊ะมึง... คูณสองไปเลยปริ้นซ์" ปริ้นซ์ชูมือขึ้นสองข้างเป็นเชิงยอมแพ้ แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้ายังคงอยู่ไม่จางหาย "โอเคๆ ไม่แซวแล้วก็ได้... แต่บอกไว้ก่อนนะเฮีย ว่าผู้หญิงแบบมินตราน่ะ ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาขูดรีดความรู้สึกได้ง่ายๆ ถ้าเฮียยังมัวแต่ซึน ปากไม่ตรงกับใจแบบนี้ ระวังเอร์ตราบาปคำว่า 'หมาโบ้' จะจารึกชื่อเฮียไว้เป็นคนแรกของตระกูลแน่" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้คณินขมวดคิ้วมุ่น ภาพใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและแววตาท้าทายเมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัวโดยอัตโนมัติ หัวใจข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างประหลาด... *นั่นสิ... ถ้าวันหนึ่งเธอยอมแพ้กับความปากร้ายของเขาแล้วเดินหนีไปจริงๆ เขาล่ะ... จะทนไหวไหม?* ก่อนที่คณินจะได้ทันคิดทบทวนความรู้สึกวุ่นวายในอก เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็แผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าที่ทำเอาคณินต้องขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม ...เป็นเบอร์ของพิมพรรณ ที่โทรกลับมาอีกครั้งหลังจากเพิ่งปะทะคารมกันไปไม่นาน! ปริ้นซ์เห็นดังนั้นก็หรี่ตามองด้วยความสนใจ "อ้าว... ทางนั้นโทรมาอีกรอบ สงสัยยังไม่เคลียร์แฮะ เฮียจะรับไหม หรือจะให้ผมช่วยกดตัดสายให้?" คณินไม่ได้ตอบคำถามเพื่อนรัก นัยน์ตาคมกริบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สั่นไหวอย่างใช้ความคิด ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง บรรยากาศตึงเครียดกลับมาเยือนอย่างรวดเร็วราวกับพายุที่กำลังก่อตัว นิ้วเรียวยื่นออกไปแตะหน้าจอเพื่อเตรียมจะกดรับสาย ทว่าจังหวะนั้นเอง... ประตูห้องทำงานที่เพิ่งปิดลงไป ถูกเปิดผางขึ้นอีกครั้งอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะขออนุญาตใดๆ ทั้งสิ้น! ร่างของใครบางคนก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก หอบหายใจจนตัวโยน พร้อมกับข่าวร้ายที่ทำเอาทั้งคณินและปริ้นซ์ต้องผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกัน! "เฮียณินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ไซต์งานก่อสร้างโซนหลัก เกิดอุบัติเหตุถล่มลงมาบางส่วน... แล้วคุณมินตรา... เธอยังติดอยู่ข้างในนั้นครับ!" -------------------------------------------------- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "ดีลลับสยบยัยตัวแสบ" มาโดยตลอดนะครับ!