กลับมาโหมดจิกกัด

“ถ้าจะมองหน้ากันด้วยสายตาแบบนั้น ก็ช่วยกรุณาหยิบมีดมาแทงให้จบๆ ไปเลยดีกว่าครับ อย่ามาใช้วิธีมองเหมือนผมเป็นตัวประหลาดที่หลุดออกมาจากสวนสัตว์แบบนี้เลย” คณินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังจนเกิดเสียงกังวานในห้องทำงานที่เงียบสงัด เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องทำงานของเขาด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ มินตราแค่นยิ้มที่มุมปาก เธอก้าวฉับๆ เข้ามาในห้องโดยไม่คิดจะเคาะประตูแม้แต่นิดเดียว ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเหมือนเจ้าของห้องเสียเอง “สวนสัตว์น่ะไม่มีตัวอะไรน่ากลัวเท่าคุณหรอกค่ะเฮียณิน” มินตราลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท “แค่รู้สึกว่าเช้านี้อากาศมันแปลกๆ ตั้งแต่เห็นหน้าคนหน้าซื่อใจคด... ที่เมื่อคืนทำตัวเหมือนจะเป็นจะตายเพราะหึงผู้ชายคนอื่น ทั้งที่ปากแข็งยิ่งกว่าหินก้อนใหญ่ในไซต์งาน” คณินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งทำเป็นหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านเพื่อกลบเกลื่อนรอยร้าวในใจที่ยังหลงเหลือจากเหตุการณ์เมื่อคืน “หึง? ฝันไปหรือเปล่ามินตรา ผมแค่รำคาญที่เห็นคุณไปยืนปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่กับไอ้พวกกระจอกนั่น มันเสียภาพพจน์ดีลของเราหมด” “อ๋อ... กลัวเสียภาพพจน์เหรอคะ?” มินตราโน้มตัวเข้าไปใกล้ แววตาซุกซนที่เคยอ่อนโยนเมื่อคืนบัดนี้กลายเป็นความท้าทาย “นึกว่ากลัวใครมาแย่งของที่ตัวเองทำท่าจะหวงก้างซะอีก” บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นทันตาเห็น คณินโยนปากกาในมือลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง ‘ปึก’ เขาโน้มตัวตอบโต้ด้วยระยะห่างที่แทบจะทำให้ปลายจมูกชนกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางจากตัวเขารบกวนสมาธิของมินตราจนเธอต้องเม้มปากแน่น “ผมไม่ชอบเล่นเกมทายใจนะมินตรา และผมก็ไม่ชอบให้ใครมาตีความหมายในสิ่งที่ไม่ได้มีอยู่จริง” เขาลดเสียงต่ำลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบที่ฟังดูอันตราย “จำไว้ว่าที่ผมทำไป... มันคืองาน ถ้าคุณจะเผลอคิดไปไกลกว่านั้น ผมแนะนำให้ไปล้างหน้าเสียใหม่ จะได้ตื่นจากความฝันสักที” “ปากเก่งจังเลยนะคะ” มินตราขยับยิ้ม แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะจนแทบหลุดออกมาจากอก “ถ้าไม่ได้รู้สึกอะไร ทำไมต้องดึงเข้าไปกอดแน่นขนาดนั้นล่ะคะ ตอนที่ไม่มีใครเห็นในที่จอดรถน่ะ... อย่าบอกนะว่านั่นก็คืองานส่วนหนึ่งของดีล?” คณินชะงักไปจริงๆ ครั้งนี้เขาหาคำตอบมาโต้แย้งได้ยากขึ้น ภาพความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมา ความนุ่มนวลที่เขาเผลอแสดงออกไปในตอนที่ความอดทนขาดผึง มันเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากยอมรับ และยิ่งไม่อยากให้เธอรู้ว่าเขาสั่นสะท้านแค่ไหนในวินาทีนั้น “คนเมาก็มักจะเพ้อเจ้อแบบนี้แหละครับ” เขาถอยห่างออกมา พยายามตีหน้านิ่ง “ไปชงกาแฟมาให้ผมแก้วหนึ่ง แล้วกลับไปทำงานของคุณซะ อย่ามาเสียเวลาพิสูจน์ความรู้สึกของคนอื่น ถ้าตัวเองยังแยกไม่ออกว่างานกับชีวิตส่วนตัวควรวางไว้ตรงไหน” มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอรู้ดีว่านี่คือกลไกป้องกันตัวของคนปากแข็งอย่างเขา เธอจึงเลือกที่จะเดินเกมด้วยความเย็นชาตอบกลับ “ได้ค่ะ ในเมื่อเฮียอยากได้ ‘พนักงาน’ มากกว่า ‘คนที่คอยเป็นห่วง’ งั้นก็เชิญดื่มกาแฟรสชาติธรรมดาๆ ของเฮียไปคนเดียวเถอะนะคะ” เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดหน้าเดินหันหลังเตรียมจะก้าวออกจากห้อง ทว่าในจังหวะที่มือเอื้อมไปแตะกลอนประตู คณินก็ผุดลุกขึ้นแล้วคว้าข้อมือเธอไว้แน่นเสียก่อน “เดี๋ยว” เขาเรียกเสียงเข้ม แม้ในใจจะอยากดึงเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดอีกครั้งมากกว่าก็ตาม “วันอาทิตย์นี้... งานเลี้ยงต้อนรับที่บ้านใหญ่ ผมต้องการให้คุณไปในฐานะคู่ควง ไม่ใช่ในฐานะลูกน้อง” มินตราหันกลับมามองเขาด้วยสายตาเรียบเฉยที่ซ่อนความหวั่นไหวเอาไว้ลึกสุดหัวใจ “คู่ควงเหรอคะ? แล้วพิมพรรณล่ะคะ? อดีตคู่หมั้นสุดที่รักของเฮียน่ะ ไม่เห็นจะปลื้มใจเลยถ้าเห็นฉันโผล่ไปอยู่ตรงนั้น” “เธอไม่จำเป็นต้องสนเรื่องของพิมพรรณ สนแค่ว่าทำหน้าที่ของคุณให้ดีที่สุดก็พอ” คณินพูดจบก็ปล่อยมือเธออย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน แต่ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันด้วยความเงียบที่กดดัน เสียงเคาะประตูอย่างแรงจากด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยที่เจ้าของห้องยังไม่ได้อนุญาต “ณินคะ! ทำไมไม่รับสายพิมเลย?” ร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมสีแดงสดก้าวเข้ามาภายในห้อง พิมพรรณมองมินตราด้วยสายตาเหยียดหยามตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหันไปหาคณินด้วยใบหน้าที่มีคราบน้ำตาจางๆ “พิมรู้เรื่องที่คุยกันเมื่อเช้าแล้วนะคะ และพิมก็ไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนี้ไปงานเลี้ยงวันอาทิตย์กับคุณเด็ดขาด!” มินตราเหลือบมองคณินที่ยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น เธอกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา ก่อนจะหันไปสบตาคนตัวสูงที่ยังคงนิ่งเงียบ “ดูเหมือนว่างานเลี้ยงครั้งนี้ จะมีแขกรับเชิญที่ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ไปร่วมเสียแล้วนะคะเฮียณิน... งั้นฉันขอตัวไปทำงานที่สำคัญกว่าดีลของเฮียดีกว่าค่ะ” มินตราหมุนตัวเตรียมจะก้าวผ่านพิมพรรณไป ทว่าเสียงทุ้มต่ำของคณินที่เอ่ยออกมาประโยคถัดมา กลับทำให้เธอต้องหยุดชะงักกึกอยู่กับที่ “ใครบอกว่าผมอนุญาตให้คุณไป? อยู่ตรงนี้... และบอกเธอไปซะมินตรา ว่าเมื่อคืนผม ‘เลือก’ ใคร” เมทริกซ์ซีโร่ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ