วันแรกก็ซัดกันเลย

"แฟ้มเอกสารบ้าอะไรเนี่ย สันปกหนาเตอะแถมยังไม่จัดหมวดหมู่... นี่ตั้งใจเอามาโยนให้ผมอ่านเล่นแก้เซ็ง หรือตั้งใจจะพิสูจน์ความควายของผมกันแน่ครับคุณมินตรา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจงใจกระแทกกระทั้นลงบนโต๊ะทำงานไม้สักทองตัวใหญ่ คณิน หรือที่พนักงานในเครือวิศวกรรมโยธาข้ามชาติแห่งนี้แอบขนานนามให้ลับหลังว่า 'เฮียณินผู้ไร้ความปรานี' เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาคมกริบใต้กรอบคิ้วหนาจดจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสนิทที่พร้อมจะแผดเผาคนให้เป็นจุลได้ทุกเมื่อ มินตราสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด เธอยืนหลังตรง กอดอกแน่น รอยยิ้มหวานหยดแบบฉบับมืออาชีพถูกปั้นแต่งขึ้นมากลบเกลื่อนความคันยิบๆ ที่ฝ่ามือซึ่งอยากจะหยิบแฟ้มหนาเตอะนั่นฟาดหน้าหล่อๆ ของคนตรงสักทีสองที "ถ้าท่านประธาน... อ้อ, ขอโทษทีค่ะ พอดีฉันติดปากเรียกตำแหน่งเก่า ลืมไปว่าตอนนี้คุณลดตัวลงมาเป็นหัวหน้าโปรเจกต์กระทันหัน" มินตราเน้นเสียงคำว่า 'ลดตัว' ชัดถ้อยชัดคำ ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายไร้ความเกรงกลัว "ถ้าคุณคณินจะกรุณาใช้สมองระดับปริญญาโทจากอังกฤษสักนิด เปิดหน้าแรกอ่านแทนที่จะมานั่งบ่นเหมือนคนแก่ใกล้ฝั่ง คุณก็จะรู้เองค่ะว่ามันคือสรุปสถิติความเสียหายของโครงการตึกระฟ้าฝั่งธนฯ ที่คุณเซ็นอนุมัติแบบส่งเดชเมื่อเดือนก่อน" บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันทีจนแทบติดลบ คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมดุหรี่ลงเล็กน้อย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปรแกรมในชุดสูทเข้ารูปก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่มินตراยืนอยู่ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยแตะจมูกจนเธอต้องเผลอกลั้นหายใจ "ปากเก่งขึ้นนะมินตรา..." คณินโน้มใบหน้าลงมาต่ำ เสียงกระซิบต่ำพร่าลอดไรฟัน "จำไม่ได้เหรอว่าเมื่อคืนก่อน ใครกันแน่ที่นั่งร้องไห้งอแงอยู่ในรถผม แล้วยอมเซ็นดีลบ้าๆ นี่ด้วยความเต็มใจ" ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้ขยี้จุดอ่อนเก่งเป็นที่หนึ่ง มินตราเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหูไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะความโกรธต่างหาก เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างที่ก้าวเข้ามาใกล้เกินความจำเป็นออกไปเบาๆ แต่คนตัวโตกลับนิ่งเฉยราวกับแผ่นผา แถมยังจ้องมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันของเธอด้วยสายตาที่ลุ่มลึกขึ้นอย่างประหลาด "เรื่องเมื่อคืนมันก็แค่อุบัติเหตุทางอารมณ์ค่ะคุณคณิน และกรุณาถอยออกไปให้ห่างด้วย ฉันมาทำงานในฐานะผู้จัดการฝ่ายประสานงาน ไม่ใช่ทาสรับใช้ส่วนตัวของคุณ" "หึ..." คณินแค่นเสียงในลำคออีกครั้ง แต่นัยน์ตาคู่คมกลับไหววับอย่างยากจะคาดเดา เขายอมถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวตามคำขอ แต่สายตายังคงกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดูที่เขาไม่มีวันปริปากบอกออกไปเด็ดขาด "โอเค ในเมื่ออยากทำงานนัก งั้นแฟ้มสามสิบเล่มบนโต๊ะนั่น... ก่อนเที่ยงนี้ ผมขอสรุปสาระสำคัญเป็นลายลักษณ์อักษร พร้อมข้อเสนอแนะในการแก้ปัญหาโครงสร้างฐานราก หวังว่าสมองอันปราดเปรื่องของคุณจะไม่ทำให้ผมผิดหวังนะ... 'ท่านผู้จัดการ'" เขากระแทกเสียงเน้นย้ำคำสุดท้ายก่อนจะหยิบกาแฟดำขึ้นมาจิบด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ผิดกับมินตราที่แทบจะอยากกรี๊ดออกมาดังๆ ให้ลั่นตึก งานระดับที่ทีมวิศวกรห้าคนต้องใช้เวลาทำเป็นอาทิตย์ แต่เขาโยนมันมาให้เธอทำคนเดียวแถมยังให้เวลาแค่ครึ่งวันเนี่ยนะ! "คุณมันเผด็จการ!" มินตราพ่นลมหายใจออกทางจมูก ดวงตาวาวโรจน์ "ถ้าฉันทำเสร็จทันก่อนเที่ยงตามที่คุณต้องการ คุณต้องเลี้ยงกาแฟราคาแพงที่สุดในคาเฟ่ชั้นล่างให้ฉันหนึ่งสัปดาห์เต็ม!" คณินชะงักแก้วกาแฟที่กำลังจะยกขึ้นดื่ม มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มร้ายกาจ แววตาพราวระยับขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างปิดไม่มิด "กล้าต่อรองกับผมเหรอ? ถ้าคุณทำไม่ทันล่ะ... จะว่ายังไง หืม?" "ถ้าฉันทำไม่ทัน ฉันจะยอมลาออกจากการเป็นผู้จัดการโปรเจกต์นี้แล้วเดินออกไปจากตึกนี้เองทันที!" มินตราประกาศกร้าว น้ำเสียงหนักแน่นไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "ดี..." คณินวางแก้วลงเสียงดังสนั่น ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับต้องการจะสะกดจิต "จำคำพูดของตัวเองไว้ให้ดีล่ะมินตรา... เริ่มจับเวลาตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป!" ประตูกระจกห้องทำงานปิดลงพร้อมกับร่างสูงของคณินที่เดินออกไปอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้มินตรายืนกำมือแน่นอยู่ลำพัง ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุม รอยยิ้มมุมปากของหญิงสาวก็ผุดขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์ เธอเดินตรงไปที่โต๊ะทำงาน เปิดหน้าแรกของแฟ้มหนาเตอะออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพึมพำเบาๆ กับตัวเอง "คิดเหว่าฉันจะโง่มานั่งอ่านสามสิบเล่มนี้จริงๆ หรือไงคะคุณคณิน... ฉันมีไฟล์สรุปย่อของวิศวกรอาวุโสอยู่ในมือตั้งแต่วันก่อนแล้วต่างหากล่ะ!" เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วดั่งโกหก เข็มนาฬิกาบนผนังห้องบอกเวลาสิบเอ็ดนาฬิกาสองสัปดาห์ มินตราสะบัดข้อมือปิดแฟ้มเล่มสุดท้ายเสียงดัง 'ปัง' ด้วยความโล่งอก เธอหยิบกระดาษรายงานสรุปผลการวิเคราะห์สามหน้าที่เรียบเรียงด้วยภาษาทางวิชาการและข้อเสนอแนะที่เฉียบคมขึ้นมาถือไว้ในมือ รอยยิ้มแห่งชัยชนะระบายอยู่บนใบหน้าสวยเฉี่ยว เธอเดินไปที่หน้าประตูเตรียมจะไปตบหน้าคนปากร้ายให้หงายเงิบคาโต๊ะทำงาน แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะแตะถึงลูกบิดประตู เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งตามมารยาท ก่อนที่มันจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้เธออนุญาต ร่างสูงสมส่วนของชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดสูดเนียบกริบก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าชู้พราวเสน่ห์ ปริ้นซ์ เพื่อนสนิทตัวแสบของคณินนั่นเอง เขากวาดสายตามองมินตราตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตากรุ้มกริ่มตามนิสัยเพลย์บอยตัวพ่อ "อุ๊ย... ขอโทษครับ ขัดจังหวะอะไรหวานๆ ของสองคนนี้หรือเปล่าเอ่ย พอดีผมเอาเอกสารด่วนมาให้เฮียณิน... อ้าว, แล้วนี่เฮียณินไม่อยู่เหรอครับ?" ปริ้นซ์ทำทีเป็นมองซ้ายมองขวา ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้หญิงสาวเรื่อยๆ จนมินตราต้องถอยหลังก้าวหนึ่ง "คุณปริ้นซ์มีธุระอะไรก็เชิญวางไว้บนโต๊ะเถอะค่ะ พอดีฉันกำลังจะเอาเอกสารไปให้คุณคณินพอดี" มินตราถอยหลังกรูดด้วยความระแวง เธอไม่เคยไว้ใจสายตาคู่นี้ของเพื่อนพระเอกคนนี้เลยสักครั้ง "ใจเย็นๆสิครับคุณมิน..." ปริ้นซ์ยิ้มกริ่ม ยื่นหน้าเข้าไปใกล้กระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย "จริงๆ ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาหาเฮียณินหรอกนะ... แต่ผมตั้งใจมาเตือนคุณต่างหาก ว่าระวังตัวไว้ให้ดี... เพราะคนที่คุณกำลังต่อกรอยู่ด้วยตอนนี้ ไม่ใช่แค่ผู้ชายปากร้ายธรรมดาๆ แต่เขาเป็น 'หมาบ้า' ที่กำลังคลั่งหนักมาก... และเหยื่อในกรงเล็บของเขาก็คือคุณ" มินตราขมวดคิ้วมุ่น หัวใจกระตุกวูบแปลกๆ กับคำพูดกำกวมนั้น และในจังหวะที่เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยถาม ประตูห้องทำงานด้านหลังก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ร่างสูงใหญ่ของคณินยืนจังก้าอยู่ตรงกรอบประตู ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงดาร์กสนิท ดวงตาวาวโรจน์จ้องเขม็งมาที่มือของปริ้นซ์ที่กำลังยื่นเข้ามาใกล้แขนของมินตราเกินความจำเป็น "พวกนาย... กำลังทำอะไรกันอยู่?" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเย็นเยียบราวกับขั้วโลกเหนือ แต่มันกลับแผดเผาบรรยากาศในห้องให้ร้อนระอุจนแทบหายใจไม่ออก! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะครับ เมทริกซ์ซีโร่