บุกทะลวงฐานทัพศัตรู

“อย่าขยับเชียวล่ะ ถ้าไม่อยากให้หัวใจหลุดออกจากอกก่อนเวลาอันควร” เสียงกระซิบที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นข้างหูของมือขวาแห่งกิลด์ ‘Shadow Fang’ ขณะที่เขากำลังยืนตรวจสอบกำแพงป้องกันเวทมนตร์ของฐานทัพ เอสไม่ได้ใช้ดาบ แต่เขากำลังกดปลายกระบอก ‘เนตรมรณะ’ อุปกรณ์เสริมที่ลูน่าเพิ่งคราฟต์เสร็จหมาดๆ ลงบนจุดตายที่ต้นคอของอีกฝ่าย ลูน่าที่ลอยตัวอยู่ข้างหลังผมในร่างภูติจิ๋วทำหน้าทะเล้นพลางส่งซิกด้วยการทำปากมุบมิบ ‘จัดการมันเลยเอส อย่าให้มันส่งสัญญาณเตือนได้!’ ผมหรี่ตาลงมองเบื้องล่าง ฐานทัพหลักของกิลด์มืดตั้งตระหง่านอยู่กลางหุบเขาแห่งความเงียบงัน เสียงฝีเท้าของพวกพ้องที่ซุ่มอยู่ในความมืดเงียบกริบจนแทบไม่ได้ยินแม้แต่ลมหายใจ นี่ไม่ใช่แค่การล้างแค้น แต่มันคือการประกาศศักดาให้พวกที่เคยหักหลังผมได้รู้ว่า คนที่พวกมันเคยเหยียบย่ำในอดีต ได้ก้าวขึ้นมาเป็นฝันร้ายที่พวกมันไม่มีวันลบเลือนได้อีกต่อไป “คนอย่างแก... มันก็แค่เบี้ยตัวหนึ่งในกระดานของไอ้พวกตัวการใหญ่” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยก่อนจะกระชากคอเสื้อศัตรูขึ้นมา “บอกมาว่าแม่ทัพของพวกแกซ่อน 'ศิลาแห่งมิติ' ไว้ที่ไหน” ชายคนนั้นตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาจากไรผม แววตาของเขาสะท้อนความหวาดกลัวอย่างที่สุด มันไม่ใช่ความกลัวต่อความตาย แต่มันคือความกลัวต่อสิ่งที่อยู่เบื้องหลังเงาของกิลด์มืด “แก... แกไม่เข้าใจหรอก เอส... ถ้าฉันพูดไป พวกมันจะลบชื่อฉันออกจากระบบถาวร... ฉันจะไม่ได้เกิดใหม่!” “งั้นฉันจะสงเคราะห์ให้แกได้ไปที่นั่นเร็วขึ้นเอง” ผมไม่รอคำตอบ แรงกดของนิ้วเพียงเล็กน้อยทำให้ค่าสถานะ ‘สภาวะอัมพาต’ ทำงานทันที ร่างนั้นทรุดฮวบลงโดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง เอสสะบัดมือเบาๆ เป็นสัญญาณ กองกำลังเงาที่ผมเตรียมการไว้พุ่งทะยานลงสู่ใจกลางฐานทัพเหมือนฝูงนกเหยี่ยวล่าเหยื่อ การปะทะเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรง เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องไปทั่วหุบเขา เวทมนตร์ธาตุไฟและสายฟ้าสลับกันสว่างวาบราวกับพลุกลางคืน ผมกระโดดลงจากหน้าผา ร่างกายลอยละล่องก่อนจะแลนดิ้งลงใจกลางวงล้อมของศัตรู ดาบในมือซ้ายกระชับแน่น ในขณะที่มือขวาเตรียมพร้อมกับสกิล ‘Mythic Break’ ที่ปลดล็อคพลังแฝงของไอเทมตำนานออกมาจนถึงขีดสุด “กิลด์มาสเตอร์เอส! แกกล้าบุกเข้ามาที่นี่คนเดียวรึ!” หนึ่งในผู้คุมฐานทัพตะโกนกร้าวขณะก้าวออกมาพร้อมกับกริชอาบยาพิษ ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตามองผ่านกลุ่มศัตรูไปที่ประตูเหล็กบานยักษ์ด้านหลัง “ใครบอกว่าฉันมาคนเดียว? พวกที่แกเคยหักหลัง... พวกเขาต่างก็เฝ้ารอเวลานี้มานานพอๆ กับฉันนั่นแหละ” วินาทีนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของเหล่ากิลด์มืดก็เริ่มสั่นสะเทือน ลวดลายอาคมที่ลูน่าฝังไว้รอบบริเวณฐานทัพเริ่มทำงาน แสงสีม่วงเข้มพุ่งขึ้นจากใต้ดินพันธนาการศัตรูเอาไว้ นี่คือกับดักที่ผมคำนวณไว้ทุกตารางนิ้ว การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่การสู้ด้วยกำลังเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการอ่านเกมที่เหนือกว่า ท่ามกลางความโกลาหล ผมพุ่งตัวผ่านดงศัตรูเหมือนเงา การเคลื่อนไหวของผมไหลลื่นและเด็ดขาด ทุกดาบที่ฟาดฟันลงไปไม่เพียงแค่ลด HP แต่เป็นการทำลายค่า ‘Armor Integrity’ ของชุดเกราะระดับสูงที่พวกมันสวมใส่จนแตกสลายเหมือนเศษแก้ว “ลูน่า ปิดฉากพื้นที่รอบนอกเดี๋ยวนี้!” “รับทราบเจ้าค่ะมาสเตอร์! เตรียมรับแรงกระแทกได้เลย!” ภูติจิ๋วร่ายเวทมนตร์ผสานไอเทมระดับตำนานที่ผมมอบให้ แสงเจิดจ้าอาบไล้ไปทั่วฐานทัพก่อนจะระเบิดออกเป็นการทำลายล้างในวงกว้าง ศัตรูนับร้อยถูกแรงอัดกระแทกจนกระเด็นไปคนละทิศทาง เปิดทางให้ผมเดินตรงไปยังประตูบานยักษ์ที่ใจกลางนั้น ทันทีที่ผมผลักประตูบานหนักอึ้งนั่นออก กลิ่นอายของความตายก็พุ่งเข้าปะทะจมูก ภายในห้องโถงกว้างขวางนั้นไม่มีศัตรูแม้แต่คนเดียว มีเพียงแท่นหินที่ว่างเปล่า... กับเงาร่างหนึ่งที่ยืนรออยู่ตรงมุมมืด ร่างนั้นค่อยๆ ก้าวออกมา เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ผมถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความเยือกเย็นที่เคยมีหายไปแทนที่ด้วยความตกตะลึงที่ยากจะเก็บงำ เพราะชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'อดีตคู่หู' คนที่ควรจะถูกลบไอดีทิ้งไปตั้งแต่เหตุการณ์หักหลังครั้งนั้นเมื่อหลายปีก่อน เขายกยิ้มที่มุมปาก แววตาที่จ้องมองมามีทั้งความสะใจและความเหยียดหยาม “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเอส... แกยังโง่เหมือนเดิมที่คิดว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันเริ่มที่กิลด์มืดอย่างเดียว” เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูกลไกรอบห้องก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของ 'บางสิ่ง' ที่ทำให้ผมต้องตระหนักว่า ภารกิจล้างแค้นที่คิดว่าง่ายดาย กลับกลายเป็นกับดักขนาดมหึมาที่รอคอยผมมาโดยตลอด... และคนที่จะตัดสินชะตากรรมของพวกเราทุกคนในวันนี้ ก็กำลังเดินเข้ามาจากประตูบานหลังสุดด้วยท่าทีที่คาดเดาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นและลุ้นระทึกไปกับการตัดสินใจครั้งสำคัญของเอสนะครับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของกิลด์มาสเตอร์เอสมาโดยตลอดนะครับ