ชัยชนะและการสูญเสีย

“ก้าวมาอีกเพียงก้าวเดียว ลูน่า... เจ้าจะเห็นว่าหมากตัวนี้ไม่ได้ถูกวางไว้เพื่อชนะ แต่ถูกวางไว้เพื่อล่อให้ข้าเดินเข้าไปติดกับดักในสิ่งที่เรียกว่า 'ความเคียดแค้น' ของตัวเอง” ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับราวกับผืนป่าช้า เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากเงามืดหลังประตูบานนั้นดังก้องสะท้อนไปมา มันไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ระดับบอสที่คุ้นเคย แต่เป็นจังหวะการเดินที่มั่นคง สงบนิ่ง และเปี่ยมไปด้วยอำนาจเหนือผู้ใด ลูน่าที่เกาะอยู่บนไหล่ของผมสั่นสะท้าน ปีกใสของเธอหดลู่ลง “เอส... สัญญาณชีพจรของคนผู้นี้ มัน... มันเหมือนกับของท่านในสมัยที่ยังเป็นโปรเพลเยอร์ระดับท็อปคนนั้นไม่มีผิดเพี้ยนเลยค่ะ—เอ้ย! คือ... ผมหมายถึงคนคนนั้นน่ะครับ!” ผมกระตุกยิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสุข แต่เป็นความสมเพชตัวเอง “นั่นเพราะเขาคือกระจกเงาที่สะท้อนอดีตอันโง่เขลาของข้าอย่างไรล่ะ” ชายร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่ปักลวดลายด้ายเงินประณีตปรากฏกายขึ้น เขาหยุดยืนห่างออกไปเพียงสิบก้าว ดวงตาภายใต้ฮู้ดนั่นไม่มีแววตาของคนทำผิดที่ถูกจับได้ มีเพียงความนิ่งเฉยที่น่าสะพรึงกลัว ในมือของเขาถือดาบเล่มเดียวกับที่เคยเป็นของผมในอดีต... ดาบที่ควรจะสลายหายไปพร้อมกับไอดีที่ถูกลบทิ้งเมื่อสามปีก่อน “นานมากแล้วนะเอส ที่เราไม่ได้เผชิญหน้ากันด้วยดาบจริงๆ ไม่ใช่ผ่านหน้าจอที่เต็มไปด้วยตัวเลขและพิกเซลแบบนั้น” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ เป็นน้ำเสียงของคนที่เคยสนิทชิดเชื้อจนเรียกได้ว่าเป็น 'เพื่อนตาย' “เรย์...” ผมเรียกชื่อเขาออกมา เบาหวิวแต่หนักแน่น “นายไม่ได้กลับมาเพื่อล้างแค้นหรอกใช่ไหม นายกลับมาเพื่อปิดบัญชีที่นายเป็นคนเปิดขึ้นมาเอง” เรย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกดาบขึ้นในท่าเตรียมพร้อม แรงกดดันมหาศาลไหลทะลักออกมาจากร่างของเขาจนผนังห้องหินสั่นสะเทือน ไอเทมรอบตัวผมที่เคยเก็บสะสมไว้เริ่มสั่นไหวและเปลี่ยนสถานะเป็น 'แตกสลาย' เพราะทนต่อแรงบีบคั้นจากออร่าของเขาไม่ไหว “ชัยชนะของนายในวันนี้ คือความตายของอดีตที่คอยหลอกหลอนนายมาตลอด” เรย์กล่าวพลางพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของระบบเกม “ถ้าอยากจะก้าวข้ามไปสู่ตอนจบที่แท้จริง ก็จงฆ่าข้าด้วยดาบเล่มนี้เสีย!” การปะทะเริ่มต้นขึ้นอย่างรุนแรง เสียงเหล็กกระทบเหล็กดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโถงกว้าง ผมเบี่ยงตัวหลบคมดาบที่เฉียดแก้มไปเพียงมิลลิเมตร เลือดในกายเดือดพล่าน อะดรีนาลีนหลั่งไหลราวกับเขื่อนแตก นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่มันคือการพิสูจน์คุณค่าของตัวผมเองที่ก้าวผ่านความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังมาได้ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา “ลูน่า! ใช้สกิลบัฟ [Echo of the Mythic] ทันที!” ผมตะโกนสั่งขณะที่ปัดป้องการโจมตีที่รวดเร็วปานสายฟ้าของเรย์ “รับทราบครับ!” ลูน่าตะโกนตอบ พร้อมกับเปล่งแสงสีทองกระจายไปทั่วตัวผม ค่าพลังงานทั้งหมดที่ผมสะสมมาตลอดภารกิจถูกเปลี่ยนเป็นพลังโจมตีมหาศาล ผมรวบรวมลมหายใจเข้าลึกๆ มองทะลุผ่านการเคลื่อนไหวที่ซับซ้อนของเรย์ไปยัง 'จุดตาย' เพียงจุดเดียวที่ไหล่ซ้ายของเขา นั่นคือจุดที่เขาเคยบาดเจ็บสาหัสในเกมแรกที่เราเล่นด้วยกัน... จุดอ่อนที่แม้แต่เขาก็อาจลืมไปแล้วว่ามันยังคงอยู่ ผมไม่ได้แทงไปที่หน้าอกหรือคอหอย แต่ผมพุ่งดาบไปที่จุดนั้น แรงกระแทกส่งผลให้เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง จังหวะนั้นเองที่ผมก้าวเข้าประชิดตัว ใช้ดาบอีกเล่มที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อกระแทกเข้าที่ด้ามดาบของเขาจนหลุดจากมือ ร่างของเรย์ทรุดลงกับพื้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากสีแดงฉานกลับมาเป็นสีนิลที่ผมคุ้นเคย เขาหัวเราะเบาๆ ทั้งที่เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก “นายพัฒนาขึ้นมาก... เอส...” เขากล่าวพลางมองมาที่ผม “นึกว่าจะต้องเสียเวลามากกว่านี้เสียอีก” ผมลดดาบลง ความรู้สึกโล่งใจแทรกซึมเข้ามาพร้อมกับความเจ็บปวดที่เริ่มกัดกินหัวใจ นี่คือชัยชนะที่ผมโหยหามานาน แต่มันกลับไม่รู้สึกถึงความสะใจเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความว่างเปล่าที่เข้ามากัดกินแทนที่ “ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ เรย์?” ผมถามโดยไม่ละสายตาจากเพื่อนเก่า เรย์ยิ้มบางๆ มือของเขาเริ่มกลายเป็นละอองแสงสีฟ้า “เพราะฉันไม่ได้เป็นคนควบคุมไอดีนี้มาตั้งแต่แรกแล้วเพื่อนรัก... ระบบที่นายกำลังสู้ด้วยอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่ฉัน แต่มันคืออัลกอริทึมที่คัดลอก 'ความแค้น' ของนายมาสร้างเป็นบอสสุดท้าย และตอนนี้... เมื่อนายชนะ 'ตัวแทนความแค้น' ของตัวเองได้แล้ว ระบบก็นำทางไปสู่เงื่อนไขที่แท้จริงของการปลดล็อก 'ไอเทมพระเจ้า' แล้ว...” เขายื่นมือที่กำลังสลายไปมาหาผม “มองไปที่ประตูหลังบัลลังก์นั่นสิ... สิ่งที่นายคว้ามาได้จากการล้างแค้นครั้งนี้ ไม่ใช่ชัยชนะ แต่มันคือ 'ความจริง' ที่จะทำให้โลกใบนี้ต้องล่มสลาย” ทันใดนั้น ประตูบานหลังสุดที่เรย์พูดถึงก็เปิดออกเองโดยไม่มีใครแตะต้อง สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังไม่ใช่ห้องสมบัติหรือไอเทมตำนานอย่างที่คาดหวัง แต่เป็นหน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์ที่แสดงภาพ 'ตัวตนจริงๆ' ของผู้เล่นทุกคนในเซิร์ฟเวอร์นี้ รวมถึงชื่อของผมที่ถูกเน้นด้วยสีแดงฉาน ในฐานะ 'ผู้กุมกุญแจ' ที่จะตัดสินว่าใครควรอยู่หรือตายในโลกแห่งนี้ เสียงระบบที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มันเย็นเยียบและไร้ซึ่งความปรานี *[ประกาศจากระบบ: ยินดีด้วย ผู้เล่นเอส. คุณได้กำจัดบอสตัวสุดท้ายสำเร็จ แต่เงื่อนไขปลดล็อกกุญแจ 'Chronicle of the Mythic Breaker' คือการต้องเสียสละหนึ่งชีวิตที่ร่วมเดินทางมาด้วยกัน... ลูน่า คือเป้าหมายถัดไปของภารกิจนี้]* ผมหยุดชะงัก เลือดในกายเย็นวาบเมื่อหันไปมองลูน่าที่ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ข้างกายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไร้เดียงสา... และนั่นคือวินาทีที่ผมรู้ว่า การตัดสินใจที่ทรมานที่สุดในชีวิตเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในตอนที่ชัยชนะมาถึงมือ *** ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่บีบคั้นหัวใจที่สุดในเล่มนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับผม! กิลด์มาสเตอร์เอส