ทางเข้าสู่มหานครลอยฟ้า

"ถ้าก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว ร่างกายของพวกเราจะกลายเป็นเพียงเศษฝุ่นในมหาเวทวงกตแห่งนี้ เอส... นายแน่ใจนะว่าแผนที่เก่าคร่ำครึแผ่นนี้ยังใช้การได้?" เสียงของลูน่าสั่นเครือเล็กน้อยขณะที่เธอกำลังเกาะอยู่บนไหล่ของผม ปีกโปร่งแสงของภูติตัวจิ๋วสั่นไหวอย่างรุนแรงตามกระแสลมที่พัดหมุนวนรอบแท่นหินลอยฟ้า ทัศนวิสัยเบื้องหน้าไม่ใช่ท้องฟ้าปกติ แต่เป็นห้วงมิติสีม่วงคล้ำที่บิดเบี้ยวจนมองไม่เห็นขอบเขต ของเหลวหนืดสีดำคล้ายน้ำมันดิบไหลทะลักออกจากรอยแยกของอากาศ ราวกับโลกกำลังเลือดตกยางออก ผมไม่ตอบกลับทันที สายตาของผมจดจ้องไปยัง 'เข็มทิศดาราธาตุ' ในมือ ข้อมูลตัวเลขค่าพิกัดที่กระโดดไปมาบ่งบอกว่าสนามแม่เหล็กในบริเวณนี้กำลังรวนอย่างหนัก ผมกดนิ้วลงบนหน้าจอโฮโลแกรม ปรับจูนคลื่นความถี่เพื่อให้เรือเหาะ 'วิหคเพลิงสวรรค์' รักษาเสถียรภาพเอาไว้ "ลูน่า อย่าถามหาความแน่นอนในสถานที่ที่แม้แต่พระเจ้ายังทอดทิ้งครับ" ผมตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาด "แผนที่นี้ไม่ได้บอกแค่เส้นทาง แต่มันบอก 'จังหวะการหายใจ' ของมหานครลอยฟ้า... ดูนั่นสิ" ผมชี้ไปยังเบื้องหน้า ท่ามกลางหมอกหนาทึบ เงาขนาดมหึมาของสิ่งก่อสร้างสถาปัตยกรรมยุคบรรพกาลค่อยๆ ปรากฏขึ้น มันไม่ใช่เมืองธรรมดา แต่มันคือป้อมปราการลอยฟ้าที่ขยับเขยื้อนตามจังหวะชีพจรของโลก หอคอยยอดแหลมที่เสียดแทงม่านเมฆประดับประดาด้วยอัญมณีอาถรรพ์ที่ยังคงเปล่งแสงสีฟ้าคราม ราวกับจะเตือนภัยผู้บุกรุกทุกคนว่า นี่คืออาณาเขตที่ห้ามแตะต้อง "นั่นน่ะหรือ... มหานครเซเลสเทีย?" ลูน่าพึมพำ ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบถลน "แต่ตำนานบอกว่ามันล่มสลายไปตั้งแต่ยุคสงครามเทพธิดาแล้วไม่ใช่หรือครับ?" "ตำนานมักเขียนโดยผู้ชนะเพื่อปิดบังความจริงที่น่าสะพรึงกลัวครับ" ผมคว้าดาบ 'ไร้ลักษณ์' ออกจากฝัก เสียงโลหะกระทบฝักดาบดังกังวานในความเงียบสงัด "ที่นี่ไม่ใช่ซากปรักหักพัง แต่มันคือคุกคามอมตะที่กักขัง 'สิ่งนั้น' ไว้... และถ้าเราไม่ทำลายผนึกที่นี่ก่อนที่กิลด์พวกนั้นจะมาถึง เราก็ไม่มีทางจบเกมนี้ได้" เราทั้งสองเดินเข้าสู่เขตประตูหน้าของมหานคร ความกดดันมหาศาลถาโถมเข้ามาเหมือนถูกหินภูเขาไฟทับร่าง อากาศรอบตัวหนาวเหน็บจนผมสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่เกาะตามเส้นผม เอสอย่างผมไม่ได้รู้สึกกลัว ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นผ่านสมอง มันคือความรู้สึกเดียวกับตอนที่ผมถูกเพื่อนร่วมทีมในโลกเก่าหักหลัง... ความรู้สึกของการถูกทรยศโดยโชคชะตาที่เตรียมกับดักไว้รอท่า ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะก็ดังขึ้นจากเงามืดของเสาหินขนาดใหญ่ ทั้งที่พื้นที่แห่งนี้ไม่ควรจะมีสิ่งมีชีวิตอื่นอาศัยอยู่ "ดูเหมือนจะมีคนต้อนรับที่ไม่ได้เชิญนะ" ผมกระซิบพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบเข้าหลังซากเสา ร่างของชายชุดเกราะสีดำทมิฬก้าวออกมาจากเงามืด บนหลังของเขามีดาบเล่มโตที่รูปร่างคล้ายกระดูกมังกร ออร่าสีแดงฉานแผ่ออกมาจากตัวเขาจนทำให้อากาศรอบๆ บิดเบี้ยว ชายคนนั้นหยุดยืนอยู่กลางลานกว้าง ก่อนจะหันมาทางจุดที่ผมซ่อนตัวอยู่ ราวกับเขารู้ตำแหน่งของผมตั้งแต่ต้น "ในที่สุดก็มาถึงจนได้นะ 'ผู้ทำลายตำนาน'" เสียงของชายแปลกหน้าทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ "ฉันรอคอยการมาของนายมานาน... นานจนลืมไปแล้วว่าความรู้สึกของการได้สู้กับคนที่คู่ควรมันเป็นอย่างไร" ลูน่าหน้าซีดเผือด "เอส... ค่าพลังชีวิตของหมอนั่น... มันไม่มีตัวเลขแสดงเลย มันหมายความว่ายังไง?" ผมไม่ตอบ ผมก้าวออกมาจากที่ซ่อน เผชิญหน้ากับศัตรูที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ชายคนนั้นยกหมวกเกราะขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูเหมือนผมอย่างไม่น่าเชื่อ... ไม่ใช่ฝาแฝด แต่เป็นรูปลักษณ์ของผมในเวอร์ชันที่ผ่านการทำลายล้างมานับครั้งไม่ถ้วน เขายิ้มที่มุมปาก แล้วชักดาบกระดูกมังกรออกจากฝัก ไอสีดำทะลักออกมาปกคลุมทั่วสนามรบ "ยินดีต้อนรับสู่บทสรุปของนาย เอส... หรือควรจะเรียกนายว่า 'ตัวแทนความผิดพลาด' ของฉันดีล่ะ?" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ ความจริงบางอย่างที่ผมพยายามหนีมาตลอดเริ่มกระจ่างชัดขึ้นเมื่อชายคนนั้นขยับดาบเข้าหาผมด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของระบบเกม ทว่าในจังหวะที่ดาบของเขากำลังจะฟาดลงมา จู่ๆ พลังเวทสีขาวบริสุทธิ์ก็ระเบิดออกมาจากพื้นดิน กักขังพวกเราทั้งสองไว้ในม่านพลัง เสียงของระบบประกาศดังก้องไปทั่วทั้งมหานครลอยฟ้าอย่างเย็นชา: *"ประกาศจากระบบ: ผู้เล่นในตำนานลำดับที่ 0 ได้ตื่นขึ้นแล้ว การนับถอยหลังสู่การล่มสลายของเซิร์ฟเวอร์เริ่มขึ้น ณ บัดนี้"* ทั้งผมและชายชุดเกราะต่างชะงัก สายตาของเราสบกันในชั่วพริบตาที่มีเพียงเราสองคนที่รู้ความหมายของมัน ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางมากับความเข้มข้นในตอนที่ 33 นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ กิลด์มาสเตอร์เอส