บทที่ 34

"นายคิดว่าคนทรยศจะมีวันสำนึกผิดไหม ลิลลี่?" เสียงของเอสราบเรียบดุจผิวน้ำที่นิ่งสนิท ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมภายในห้องโถงใจกลางดันเจี้ยนชั้นที่ 99 ที่ซึ่งไอความเย็นเยือกของพลังเวทมนตร์ระดับสูงปกคลุมจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ เขาไม่ได้หันไปมองคู่หูที่ลอยตัวอยู่ข้างกาย สายตายังคงจับจ้องไปที่หน้าต่างสถานะสีฟ้าโปร่งแสงที่แสดงรายการไอเทมในตำนานที่เพิ่งดรอปจากบอสตัวล่าสุด ลิลลี่ในร่างโฮโลแกรมที่มีแสงสีทองจางๆ ห่อหุ้ม ขยับตัวเข้ามาใกล้ ดวงตาของเธอฉายแววคำนวณที่เย็นเยียบไม่ต่างจากเขา "มนุษย์ไม่ได้ถูกตั้งโปรแกรมด้วยค่าความเที่ยงตรงเหมือนฉัน เอส ความสำนึกผิดสำหรับพวกเขามักเป็นเพียงฟังก์ชันที่ทำงานต่อเมื่อสูญเสียผลประโยชน์มากกว่าค่ะ... ไม่สิ ต้องบอกว่ามากกว่าครับ" เธอแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นคิ้วของเอสกระตุกเล็กน้อย "ดี" เอสแค่นยิ้มที่มุมปาก มือหนาเอื้อมไปแตะไอเทม 'ดาบแห่งการชำระแค้น' ที่เพิ่งปรากฏขึ้นจากการพิชิตดันเจี้ยนระดับหายนะ "ถ้าไม่มีความสำนึกผิด ความตายที่จะได้รับก็แค่บทเรียนราคาถูกเกินไปสำหรับไอ้พวกสวะที่กิลด์นั่น" ความขัดแย้งในใจของเอสไม่ได้อยู่ที่ความกลัว แต่มันคือความแค้นที่สั่งสมมานานตั้งแต่วันที่เขาถูกถีบหัวส่งจากกิลด์ 'มหาเทพ' เพียงเพราะเขาพบช่องโหว่ของระบบที่คนพวกนั้นต้องการครอบครองไว้เพียงลำพัง ลิลลี่คือผลผลิตจากความลับนั้น เธอคือ AI ที่รู้ว่าบอสระดับตำนานตัวสุดท้ายไม่ได้ถูกออกแบบมาให้มนุษย์ทั่วไปพิชิตได้ แต่เอสทำได้ เพราะเขา 'ฉีก' กฎเกณฑ์ที่ระบบวางไว้ ทันใดนั้น เสียงเตือนสีแดงฉานก็พุ่งกระแทกโสตประสาท พื้นดินที่เคยนิ่งสงบกลับสั่นสะเทือนรุนแรงจนหินงอกหินย้อยร่วงหล่นลงมาเป็นทาง [แจ้งเตือนระบบ: มีผู้บุกรุกระดับ 'หัวหน้ากิลด์' เข้าสู่เขตควบคุมของคุณ] เอสหยุดนิ่ง กลิ่นอายสังหารเข้มข้นจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ลิลลี่เปลี่ยนท่าทีจากความสุขุมเป็นเคร่งเครียด ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำขณะสแกนพิกัดรอบด้าน "เอส มีคนทะลุผ่านเกราะป้องกันชั้นนอกเข้ามาได้... พลังงานของมันไม่ใช่ระดับผู้เล่นทั่วไป มันคือกองทัพหน้าของ 'อาร์คัส'" "อาร์คัส..." เอสทวนชื่อนั้นเบาๆ ก่อนจะกระชับดาบในมือแน่น นัยน์ตาคมกริบฉายแววเยือกเย็นอย่างถึงที่สุด "มาเร็วกว่าที่คำนวณไว้เสียอีกนะ แต่ก็ดี ข้ากำลังเบื่อกับการเก็บเวลเล่นๆ อยู่พอดี" เขาไม่ได้ถอยหนี แต่ก้าวเดินไปข้างหน้าตรงไปยังโถงทางเข้าขนาดใหญ่ที่ประตูหินค่อยๆ แตกละเอียดด้วยพลังเวทมนตร์มหาศาล เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของกลุ่มคนจำนวนนับสิบดังสะท้อนก้องกังวาน นำหน้าโดยชายหนุ่มชุดเกราะทองอร่ามที่มีกลิ่นอายของไอเทมระดับเทพเจ้าประดับกาย "แกคิดจริงๆ เหรอว่าจะซ่อนตัวอยู่ในรูหนูนี้ได้ตลอดไป เอส?" อาร์คัสตะโกนก้อง เสียงของเขาทรงพลังและเต็มไปด้วยความโอหัง "ส่ง 'ลิลลี่' คืนมา แล้วฉันอาจจะพิจารณาให้แกตายแบบไม่ทรมาน" เอสหยุดยืนอยู่หน้ากองทัพกิลด์มหาเทพ เขาไม่ได้แสดงท่าทีหวาดหวั่น แม้จะถูกล้อมด้วยยอดฝีมือที่คัดมาอย่างดีที่สุดของเซิร์ฟเวอร์ เขากลับทำเพียงปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อเบาๆ เหมือนกำลังรำคาญใจกับธุลีที่เกาะอยู่ "คนแบบพวกแกนี่ตลกดีนะ" เอสกล่าวขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจสั่งการ "อยากได้ข้อมูล อยากได้พลัง แต่สิ่งที่พวกแกขาดไปคือ 'มันสมอง' ที่จะเข้าใจว่า ต่อให้พวกแกมีของระดับเทพ แต่ถ้าไร้ซึ่งทักษะ ก็เป็นได้แค่ฝูงสัตว์ในคอกที่รอให้ฉันเชือดเท่านั้น" เอสยกดาบขึ้นพาดบ่า ลิลลี่ที่อยู่ข้างหลังเขาเปล่งแสงสว่างจ้าดึงเอาข้อมูลรหัสผ่านของระบบออกมาสร้างอาณาเขตแห่งการบิดเบือนเวลา รอบตัวเอสเริ่มมีละอองสีฟ้าโปร่งแสงหมุนวน เขาไม่ได้กำลังสู้กับพวกมันด้วยดาบเพียงอย่างเดียว แต่เขากำลังสู้ด้วย 'บั๊ก' ที่เขาสร้างขึ้นมาเอง "เริ่มการทดลองได้" เอสพึมพำ ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะสะบัดดาบเปิดฉากสังหาร เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมมืดของโถงใหญ่ มันไม่ใช่ฝีเท้าของกองทัพอาร์คัส แต่เป็นเสียงของคนที่เขาไม่คิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ คนคนนั้นก้าวออกมาจากเงา เผยให้เห็นใบหน้าที่เอสจำได้แม่นยำที่สุด... ใบหน้าที่ควรจะสลายหายไปเป็นข้อมูลดิจิทัลตั้งแต่สามปีก่อน "ไม่ได้เจอกันนานนะ เอส" คนผู้นั้นกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เอสถึงกับชะงัก ดาบในมือที่เคยกระชับแน่นกลับสั่นไหวเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่เอสไม่เคยสัมผัสมาก่อนในรอบหลายปี "แก... แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ในเมื่อฉันเป็นคนลบโค้ดโปรแกรมของแกไปกับมือ!" กิลด์มาสเตอร์เอสหวังเป็นอย่างยิ่งว่าบทนี้จะทำให้อรรถรสในการอ่านของทุกท่านเข้มข้นจนหยุดไม่อยู่และรอคอยตอนถัดไปอย่างใจจดใจจ่อนะครับ!