ภัยพิบัติจากมังกรน้ำแข็ง

"อย่าขยับ! ถ้าไม่อยากกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งประดับเมือง ก็หมอบลงซะ!" เสียงตะโกนของผมดังฝ่าเสียงลมหวีดหวิวที่เปลี่ยนบรรยากาศเมืองหลวง 'อาเคเดีย' จากสรวงสวรรค์ของเหล่านักผจญภัย ให้กลายเป็นนรกสีครามในชั่วพริบตา ผมกระชากคอเสื้อของผู้เล่นระดับกลางที่กำลังยืนอึ้งกับภาพเบื้องหน้า ลากเขาลงมาหลบหลังกำแพงหินแกรนิตที่เริ่มแตกร้าวจากการถูกแช่แข็ง เหนือท้องฟ้าสีครามที่เคยสดใส บัดนี้ถูกบดบังด้วยปีกมหึมาของ 'ฟรอสต์ดราก้อน' บอสระดับตำนานที่ควรจะอยู่ในถ้ำลึกใต้ทะเลน้ำแข็ง แต่มันกลับมาปรากฏตัวที่นี่ พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "นายท่าน... ค่าพลังเวทในอากาศมันสูงจนขีดจำกัดแล้วค่ะ... ไม่สิ ข้าต้องบอกว่า มันกำลังกัดกินมิติรอบตัวเรา!" ลูน่าเกาะไหล่ผมแน่น ร่างเล็กๆ ของเธอสั่นเทา ปีกโปร่งแสงของภูติตัวจิ๋วเริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะ ผมไม่ตอบคำถามนั้น แต่สายตาจดจ้องไปที่การเคลื่อนไหวของมังกรยักษ์ มันไม่ได้มาเพื่อทำลายเมือง แต่มันกำลัง 'ตามหา' อะไรบางอย่าง "มันไม่ใช่เหตุการณ์สุ่มเกิดแบบ World Boss ทั่วไป ลูน่า" ผมกระซิบ ความเย็นยะเยือกเริ่มกัดกินปลายนิ้วจนชา "ดูดวงตาสีเลือดคู่นั้นสิ นั่นมันเป็นฝีมือของพวกที่ร่ายคำสาปควบคุมสัตว์อสูร... มีคนจงใจลากมันมาที่นี่" ตูม! แรงปะทะจากการตวัดหางของมังกรเข้าใส่หอกระฆังกลางเมืองทำให้เศษหินปลิวว่อน พลังเวทสายเยือกแข็งแผ่ซ่านออกมาจนผู้เล่นรอบข้างกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งในทันที ภาพความตายที่คุ้นเคยในโลกเก่าผุดขึ้นมาในหัว... การหักหลัง ความพ่ายแพ้ และกลิ่นอายของเลือดที่เย็นเฉียบ ผมกัดฟันกรอด สัมผัสได้ถึงไอเทมในกระเป๋าเก็บของ 'ศิลาผนึกมังกร' ที่ผมบังเอิญคราฟต์ขึ้นได้เมื่อวันก่อนเริ่มสั่นระริกราวกับมีชีวิต "เอส! นายจะทำอะไร?" ลูน่าร้องถามเมื่อเห็นผมขยับตัวออกไปจากที่กำบัง "ถ้าปล่อยให้มันพ่นลมหายใจมังกรใส่มหาวิหาร ผู้เล่นนับพันที่ติดอยู่ในนั้นจะกลายเป็นก้อนน้ำแข็งหมด" ผมก้าวออกมาบนพื้นถนนที่เริ่มปกคลุมด้วยน้ำแข็งสีมรกต ดึงดาบเล่มเขื่อง 'คลาวด์เบรกเกอร์' ออกมาจากฝัก พลังงานสีเงินวูบวาบไปทั่วใบดาบ "ฉันไม่ได้มาเพื่อเป็นฮีโร่ แต่ฉันมาเพื่อล่าไอเทมดรอปของบอสตัวนี้... และถ้าใครสักคนกำลังเล่นสนุกกับโชคชะตาของคนในเมืองนี้ด้วยการควบคุมมังกรตัวนี้ล่ะก็... ฉันจะสั่งสอนให้รู้ว่าอย่ามาเล่นกับกิลด์มาสเตอร์อย่างฉัน" "แต่ค่าสถานะของคุณตอนนี้ยังห่างชั้นกับมันมากนะ!" "รู้แล้วน่า" ผมยิ้มมุมปาก ความเยือกเย็นที่เป็นเอกลักษณ์ของผมเริ่มกลับมาครองสติ "เป้าหมายของฉันไม่ใช่การฆ่ามันในตอนนี้ แต่คือการ 'เจาะ' จุดอ่อนของเวทควบคุมที่คอของมัน... ลูน่า เตรียมคราฟต์ 'กระสุนสลายเวท' ให้ฉันที" ผมพุ่งตัวออกไปท่ามกลางพายุหิมะที่ถูกสร้างขึ้นอย่างบ้าคลั่ง การเคลื่อนไหวของผมรวดเร็วและแม่นยำ ทุกย่างก้าวคือการคำนวณระยะห่างระหว่างการโจมตีของมังกร ผมอาศัยซากปรักหักพังเป็นฐานกระโดด พุ่งทะยานขึ้นไปในอากาศราวกับนักเต้นที่กำลังเต้นรำอยู่บนปากเหว มังกรยักษ์เหลือบตาลงมามองผม ประกายแสงสีฟ้าในดวงตามันฉายแววดูถูก แต่มันไม่ทันคาดคิดว่าจะมีมนุษย์คนไหนกล้าพุ่งเข้าหาปากของมันโดยตรง ขณะที่ผมลอยตัวอยู่กลางอากาศ สายตาเหลือบไปเห็นเงาดำของผู้เล่นคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนหอคอยสูงเด่นเหนือจัตุรัสเมือง เขากำลังสวดมนต์บทเพลงแห่งความมืด มือถือผลึกสีดำสนิทที่แผ่ไอสีม่วงคลุ้มคลั่งออกมา... นั่นคือต้นเหตุ ผมเปลี่ยนเป้าหมายในเสี้ยววินาที แทนที่จะโจมตีมังกร ผมสะบัดดาบเปลี่ยนวิถีพุ่งตรงไปยังหอคอยนั้น "แกคิดว่าคุมมังกรได้ แล้วจะคุมเกมนี้ได้ตลอดไปงั้นเหรอ?" ผมตะโกนผ่านเสียงพายุ ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็กดทับร่างผมจนเกือบจะร่วงลงสู่พื้น มังกรน้ำแข็งหยุดกะทันหันก่อนจะหันหัวกลับมาจ้องเขม็งที่ตัวผม มันไม่ได้โจมตีด้วยเวท แต่จู่ๆ ร่างของมันก็เริ่มเปลี่ยนรูปร่าง กล้ามเนื้อขยายตัวจนเกราะเกล็ดสีน้ำเงินแตกกระจาย เผยให้เห็นดวงตาที่สามที่เพิ่งลืมตาขึ้นบนหน้าผาก มันไม่ใช่แค่มังกรน้ำแข็ง แต่มันคือ 'มังกรบรรพกาล' ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นก่อนเวลาด้วยพลังเวทต้องห้าม ผมเบิกตากว้าง เมื่อพบว่าชายบนหอคอยคนนั้น... คนที่ผมคุ้นเคยดีในอดีต คือคนที่เคยทรยศผมในกิลด์เก่า เขายกยิ้มให้ผมก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ร่างของมังกรพุ่งตรงมาที่ผมด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเสียง พร้อมกับพลังทำลายล้างที่เตรียมจะเปลี่ยนผมให้กลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตา ผมไม่มีทางหลบพ้น... และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเปิดใช้งานไอเทมลับที่ผมสาบานว่าจะไม่มีวันใช้มันจนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับผมในบทนี้นะครับ กิลด์มาสเตอร์เอส