มิตรภาพที่เริ่มก่อตัว

"กดปุ่มนั้นเสียสิครับ... ถ้าการทำลายทุกอย่างคือทางออกเดียวที่คุณเห็น" น้ำเสียงของผมราบเรียบเย็นชา ประสานเข้ากับจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติ แม้ว่านิ้วของ AI ผู้คุมระบบจะค้างอยู่เหนือคำสั่งลบข้อมูลเซิร์ฟเวอร์ที่สั่นไหวราวกับเปลวเทียนในพายุ ลูน่าบินวนรอบใบหน้าของผมด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แต่ผมเพียงแค่จ้องมองเข้าไปในดวงตาที่ว่างเปล่าของระบบนั้นด้วยความนิ่งสงบ "โลกนี้มันเน่าเฟะ เอส... นายก็รู้" เสียงของระบบดังก้องในโสตประสาท แต่มันไม่ใช่เสียงเครื่องจักร มันคือเสียงสะท้อนจากความผิดพลาดของมนุษย์ที่พยายามเลียนแบบพระเจ้า ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่รอยยิ้มเย้ยหยัน แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่ผ่านความตายมานับครั้งไม่ถ้วนในสมรภูมิอีสปอร์ต "ถ้าคุณจะลบมันทิ้ง ก็เชิญครับ แต่ก่อนจะทำ... ลองดูคนคนนี้ให้ดีก่อน" ผมสะบัดมือเรียกหน้าต่างโปรเจกชันโปร่งแสงขึ้นมา ภาพของชายหนุ่มร่างผอมเกร็งในชุดคลุมสีมอซอที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ริมหน้าผาของ 'หุบเขาแห่งการสูญสิ้น' ปรากฏขึ้น เขาไม่ได้มีไอเทมระดับตำนานสวมใส่ ไม่ได้มีค่าสเตตัสที่น่าเกรงขาม แต่สิ่งที่เขากำลังทำคือการ 'แก้ไขรหัส' ของมอนสเตอร์ในระดับพื้นฐานด้วยนิ้วมือที่รวดเร็วจนเป็นภาพติดตา "เขาน่ะ... คือคนที่จะทำในสิ่งที่พวกคุณไม่กล้าทำ" ผมพูดพลางปิดหน้าต่างนั้นทิ้ง แล้วก้าวเดินมุ่งหน้าสู่พิกัดที่ชายผู้นั้นอยู่ การเดินทางข้ามผ่านอาณาเขตมรณะที่เต็มไปด้วยฝูงบอสระดับ Elite ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับผู้เล่นทั่วไป แต่สำหรับผมที่มองเห็นเส้นสายพลังงานของโลกใบนี้ มันเป็นเพียงแค่การเดินผ่านห้องโถงที่คุ้นเคย ลูน่าเกาะไหล่ผมแน่น ร่างกายเล็กๆ ของเธอสั่นน้อยๆ "เอส... มั่นใจเหรอว่าเขาจะยอมเข้าร่วมกิลด์ของเรา? ข้อมูลที่ข้าวิเคราะห์มา เขาเป็นพวกสันโดษที่เกลียดการรวมกลุ่มเข้าไส้เลยนะ" ลูน่ากระซิบถาม "ถ้าเขาเป็นคนแบบที่ผมคิด เขาไม่ได้เกลียดการรวมกลุ่มครับ เขาแค่เกลียดการถูกหักหลังเหมือนที่ผมเคยเจอ... และนั่นคือเหตุผลที่เขาต้องการคนที่มองเห็น 'เนื้อแท้' ของเขา" ผมหยุดเดินเมื่อมาถึงหน้าผา ชายคนนั้นยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ลมกรรโชกแรงพัดเอาเศษผ้าคลุมของเขาปลิวไสว เขาไม่ได้หันมามอง แต่กลับเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่เจือไปด้วยความเหนื่อยล้าทางจิตวิญญาณ "จะมาล่าหัวฉัน หรือจะมาขอให้ฉันซ่อมโค้ดให้? เลือกเอาสักอย่างครับ กิลด์มาสเตอร์เอส" ผมหยุดยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว "ผมมาหา 'เพื่อนร่วมทาง' ที่จะเปลี่ยนกฎเกณฑ์ของเกมนี้ไปด้วยกัน... ไม่ใช่คนซ่อมโค้ด แต่เป็นสถาปนิกที่จะสร้างโลกใบใหม่บนซากปรักหักพังนี้" เขาหัวเราะ หึ ในลำคอ ก่อนจะหันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการถูกลบข้อมูลซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดวงตาของเขาไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้ "โลกใบใหม่? นายน่าจะรู้ดีที่สุดนะว่าในโลกนี้ ความเชื่อใจมันแพงกว่าไอเทมระดับ Mythic เสียอีก" "นั่นคือเหตุผลที่ผมไม่ได้มาเพื่อขอความเชื่อใจในทันที" ผมหยิบดาบ 'Blade of Betrayed' ออกมาจากช่องเก็บของ แล้วปักมันลงบนพื้นหินต่อหน้าเขา "ผมมาเพื่อเดิมพันด้วยชีวิต... ของผม และของกิลด์นี้" เขามองดาบเล่มนั้น สายตาของเขาสั่นไหวครู่หนึ่งก่อนจะเงียบไป ความกดดันในอากาศพุ่งสูงขึ้นจนน่าอึดอัด ผมไม่ได้เร่งเร้า เพียงแค่ยืนนิ่งเป็นเสาหินท่ามกลางพายุที่กำลังก่อตัว ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมมือมาแตะตัวดาบ สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ ท้องฟ้าที่ควรจะเป็นสีครามกลับบิดเบี้ยวกลายเป็นสีดำมืดมิดดุจหมึกลอยน้ำ กองทัพเงาสีดำนับพันที่ไร้ที่มาปรากฏตัวขึ้นล้อมรอบหน้าผาแห่งนี้ไว้ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากความเฉยเมยเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด เขาอุทานออกมาเบาๆ ในสิ่งที่ทำให้ผมถึงกับชะงัก "นั่นไม่ใช่บั๊กของระบบ... แต่มันคือตัวตนที่แท้จริงของ 'คนทรยศ' ที่นายตามหาอยู่ เอส... เขาหาเราเจอแล้ว" ร่างเงาในชุดเกราะสีเงินยวบยาบก้าวออกมาจากใจกลางของความมืดมิด พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด... มันเป็นเสียงของ 'เพื่อนสนิท' ที่หักหลังผมในเกมชีวิตจริงเมื่อสามปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ กิลด์มาสเตอร์เอส