ความลับของหอคอยเทพ

“ถ้ามึงกล้าแตะต้องบันทึกเล่มนั้นอีกครั้ง กูจะส่งวิญญาณมึงไปฝังในหอคอยนี่ตลอดกาล” เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไปด้วยไอสังหารของเอสสั่นสะเทือนไปทั่วโถงศิลาสีคราม เขาไม่ได้ตวาด แต่ทุกคำที่หลุดออกมาเหมือนใบมีดที่เชือดเฉือนอากาศรอบตัว มือข้างหนึ่งของเขาจับด้ามดาบ 'Mythic Breaker' ไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบคู่เดิมที่เคยนิ่งสงบดั่งผิวน้ำ กลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งความระแวง ลูน่าที่บินอยู่ข้างๆ ขนลุกชันจนปีกโปร่งแสงสั่นระริก เธอพยายามรักษาระยะห่างจากเอสที่ดูผิดปกติไปจากทุกครั้ง “เอส... ใจเย็นก่อนครับ” ลูน่าเอ่ยเสียงแผ่ว “ไอ้สิ่งที่จารึกอยู่บนแท่นศิลานั่น มันไม่ใช่แค่โค้ดโปรแกรม แต่มันคือ... รอยจารึกของสิ่งมีชีวิตที่เรียกตัวเองว่า 'ผู้สร้าง' นะครับ” เอสไม่ตอบ เขาก้าวเดินไปเบื้องหน้าอย่างระมัดระวัง รองเท้าบูทเหล็กกระทบพื้นหินดังกังวานเป็นจังหวะที่กดดันประสาทสัมผัส เบื้องหน้าของพวกเขาไม่ใช่บอสเรดหรือดันเจี้ยนทั่วไป แต่มันคือห้องลับภายใน 'หอคอยเทพ' สถานที่ที่เซิร์ฟเวอร์หลักของเกมนี้ถูกเชื่อว่าซ่อนความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเอาไว้ เขายื่นมือที่สวมถุงมือเหล็กออกไปสัมผัสแท่นศิลา ทันทีที่ปลายนิ้วแตะลงบนตัวอักษรเรืองแสงที่ขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต ความทรงจำเก่าๆ ที่เขาสะกดไว้ในใจก็พุ่งพล่าน ภาพของเพื่อนร่วมทีมที่หักหลังเขาในวันวานซ้อนทับกับสัญลักษณ์บนหินนี้ “มันไม่ใช่ระบบอัตโนมัติ ลูน่า” เอสพึมพำ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากดุดันเป็นเย็นเยียบ “ดูรหัสสีฟ้านี่สิ มันมีลายเซ็นดิจิทัลที่ขัดแย้งกับอัลกอริทึมของเกมนี้โดยสิ้นเชิง... ใครบางคนแอบแทรกคำสั่ง 'ควบคุมชะตา' เอาไว้ในโปรแกรมหลัก” “คุณจะบอกว่า...” ลูน่ากลืนน้ำลายลงคอ “มีคนกำลังเล่นเกมอยู่บนชีวิตของผู้เล่นทุกคนในโลกนี้เหรอครับ?” เอสแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่น “ไม่ใช่แค่คนเดียวหรอก แต่เป็นกลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่า 'สถาปนิก' พวกเขาไม่ได้สร้างเกมเพื่อความบันเทิง แต่มันคือการทดลอง... ทดลองดูว่าเมื่อมนุษย์สูญเสียทุกอย่างในโลกแห่งความจริง พวกเขาจะกลายเป็นสัตว์ร้ายได้ไกลแค่ไหนเมื่ออยู่ในโลกที่ไร้กฎหมาย” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถง เอสถอยออกมาหนึ่งก้าว ดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิด เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเหตุการณ์ 'การทรยศ' ครั้งนั้นถึงเกิดขึ้น ไม่ใช่เพราะความผิดพลาดของระบบ แต่มันคืออีเวนต์ที่ถูกบงการโดยผู้สร้างเพื่อให้เขา – 'ผู้เล่นที่เก่งที่สุด' – กลายเป็นตัวหมากที่กระหายความแค้น “ถ้าพวกนั้นคือคนสร้าง แล้วเราคืออะไรครับเอส?” ลูน่าถามด้วยเสียงสั่นเครือ “เราก็เป็นแค่ตัวละครที่ถูกเขียนขึ้นมาหรือเปล่า?” เอสไม่ตอบในทันที เขาหยิบเหรียญตราปริศนาที่ดรอปได้จากบอสตัวก่อนหน้าขึ้นมาเทียบกับลวดลายบนแท่นศิลา ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบขึ้นรอบห้องโถง ผนังหินค่อยๆ แยกออก เผยให้เห็นบันไดวนทอดยาวขึ้นไปสู่ความมืดมิดเบื้องบน และที่ปลายทางนั้น มีร่างของชายคนหนึ่งนั่งหันหลังอยู่บนเก้าอี้ไม้ธรรมดา “ยินดีต้อนรับสู่ความจริงที่พวกนายพยายามไขว่คว้า” ชายคนนั้นกล่าวขึ้นโดยไม่หันกลับมา “กิลด์มาสเตอร์เอส... นายเป็นผู้เล่นคนแรกที่รอดจากการถูกลบตัวตนมาได้ตั้งสามครั้ง” เอสชักดาบออกมาทันทีโดยสัญชาตญาณ ไอสังหารพุ่งทะยาน “แกเป็นใคร? หนึ่งในพวกสถาปนิกที่นั่งดูพวกเราทรมานงั้นเหรอ?” ชายคนนั้นลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสวมชุดคลุมสีขาวสะอาดตา ผิดกับบรรยากาศที่เน่าเฟะภายในหอคอยนี้ เมื่อเขาหันกลับมา เอสถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ เพราะใบหน้าที่เขาเห็น... คือใบหน้าของตัวเขาเองในวันที่ยังไม่ได้เข้าสู่โลกเกมนี้ “ฉันคือสิ่งที่นายทิ้งไว้ในโลกความจริงก่อนจะเข้าสู่โคม่า” ร่างจำลองนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท “และที่ที่นายยืนอยู่นี้ ไม่ใช่เกมหรอกเอส... แต่มันคือสถานีทดลองความคิดที่นายเป็นคนสร้างขึ้นมาเองตั้งแต่วันที่ถูกเพื่อนหักหลัง เพื่อกักขังตัวเองไม่ให้ตื่นขึ้นไปเจอความเจ็บปวดในชีวิตจริง” เอสยืนนิ่งราวกับถูกสาป ลูน่าหน้าถอดสีถอยกรูดไปอยู่หลังแผ่นหลังของเขา ขณะที่ร่างแยกนั้นก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับในมือที่ถือคีย์การ์ดสีดำสนิท ซึ่งเป็นไอเทมชิ้นเดียวที่สามารถ 'ลบ' โลกทั้งใบนี้ได้ “เลือกว่าจะตื่นขึ้นไปเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าในโลกความจริง หรือจะให้ฉันกดปุ่ม 'Delete' เพื่อจบความเจ็บปวดนี้ไปพร้อมกับเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดซะตอนนี้...” กิลด์มาสเตอร์เอส ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดหักเหที่เข้มข้นที่สุดในครั้งนี้ครับ