การว่าจ้างจาก NPC

"กิลด์ใหญ่ไม่ได้สร้างขึ้นจากเกียรติยศ แต่มันถูกก่อร่างขึ้นด้วยกองซากศพที่กล้าหาญพอจะเดินเข้าหาความตาย... คุณคิดว่าตัวเองมีคุณสมบัติพอไหม คุณเอส?" เสียงทุ้มต่ำของชายชราในชุดคลุมสีครามเข้มดังขึ้นภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและน้ำมันตะเกียง ท่านลอร์ดเอลริกแห่งเมืองชายแดนตะวันออกไม่ได้เพียงแค่เอ่ยถาม แต่นัยน์ตาที่ขุ่นมัวด้วยกาลเวลาของเขากำลังจดจ้องทะลุผ่านใบหน้าอันเรียบเฉยของผมราวกับจะอ่านกินวิญญาณ ผมวางแก้วชาลงบนโต๊ะไม้โอ๊คอย่างเชื่องช้า เสียงกระทบกันเบาๆ ของกระเบื้องเคลือบเป็นเพียงเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบงัน ลูน่าที่เกาะอยู่บนไหล่ผมขยับปีกเบาๆ สั่นสะท้านอย่างสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของชายตรงหน้า "ความตายเป็นเรื่องปกติสำหรับคนอย่างผมอยู่แล้วครับ ท่านลอร์ด" ผมตอบพลางสบสายตากลับอย่างไม่ลดละ "แต่ถ้าคำว่า 'คุณสมบัติ' ของท่าน หมายถึงการแลกชีวิตด้วยไอเทมขยะที่หาได้ตามรายทาง ผมคงต้องขออนุญาตปฏิเสธการสนทนาครั้งนี้เสียเดี๋ยวนี้" ท่านลอร์ดหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงที่ฟังดูเหมือนใบไม้แห้งถูกบดขยี้ เขาหยิบม้วนคัมภีร์หนังแพะสีซีดที่ปิดผนึกด้วยตราประทับรูปกรงเล็บมังกรขึ้นมาวางลงบนโต๊ะ "ดินแดนตะวันออก 'รอยแยกแห่งความเงียบงัน' ไม่เคยต้อนรับผู้ที่หวังเพียงผลกำไร แต่ถ้าเจ้ากล้าพอจะสำรวจเขตแดนที่ไร้ซึ่งแผนที่และนำชิ้นส่วนศิลาแห่งปฐมกาลกลับมา... ข้าจะมอบสิทธิ์ในการตีบวกอาวุธระดับตำนานที่แม้แต่กิลด์อันดับหนึ่งยังไม่มีโอกาสได้แตะต้อง" ลูน่าทำตาโตจนแทบจะถลนออกมา เธอรีบกระซิบที่ข้างหูผม "เอส! นั่นมันศิลาที่บันทึกไว้ในตำนานของสายช่างตีเหล็กเลยนะ ถ้าได้มาล่ะก็... เราจะสร้างไอเทมที่ทำลายสมดุลของเกมนี้ได้ทั้งเซิร์ฟเวอร์เลย!" ผมไม่ได้ตอบอะไรในทันที ความเยือกเย็นที่หล่อหลอมมาจากประสบการณ์ในฐานะโปรเพลเยอร์สอนให้รู้ว่า เมื่อใดที่ NPC ระดับบอสเสนอผลตอบแทนที่สูงเกินจริง เมื่อนั้นย่อมมีความลับที่ดำมืดซ่อนอยู่เบื้องหลัง "เหตุใดต้องเป็นผม?" ผมเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบ "ท่านมีอัศวินในสังกัดตั้งมากมาย หรือจะเป็นเพราะภารกิจนี้... มีใครบางคนเข้าไปแล้วไม่มีวันได้กลับออกมา?" ท่านลอร์ดชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเขาเหลือบมองไปยังบานหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ เห็นแสงจันทร์สีเลือดสาดส่องลงมายังผืนป่าทิศตะวันออก ที่นั่นไม่มีแม้แต่เสียงแมลงร้อง มีเพียงความเงียบงันที่น่าสยดสยอง "เจ้ามีความทรงจำที่ถูกทอดทิ้ง เอส" ท่านลอร์ดกล่าวทิ้งปริศนา "และในดินแดนตะวันออก... อดีตของเจ้าไม่ได้เป็นเพียงแค่ความทรงจำ แต่มันเป็นสิ่งที่มีตัวตนและกำลังเฝ้ารอการกลับมาของเจ้า" ผมรู้สึกถึงชีพจรที่เต้นแรงขึ้นที่ขมับ คำกล่าวอ้างของเขาไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ผมถูกหักหลังในโลกใบเก่าด้วยเหตุผลที่ผมไม่เคยเข้าใจจนกระทั่งวันนี้ มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยอย่างนั้นหรือ? "ผมรับงานนี้" ผมคว้าคัมภีร์ขึ้นมาเก็บเข้ากระเป๋าไอเทม "แต่หากผมพบว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงกับดักเพื่อกำจัดตัวละครที่สร้างปัญหาให้ท่าน ผมมั่นใจว่าเมืองชายแดนแห่งนี้จะไม่เหลือร่องรอยให้ท่านได้บริหารต่อ" ผมลุกขึ้นยืน กลิ่นอายความเย็นเยียบแผ่ออกมาจากตัวผมจนบรรยากาศในห้องเปลี่ยนแปลงไป ลูน่าบินวนรอบหัวผมอย่างตื่นเต้นแต่ก็แฝงด้วยความกังวล ขณะที่เรากำลังก้าวออกจากห้องรับรอง เสียงของท่านลอร์ดก็ดังไล่หลังมาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่คำสั่ง แต่เป็นคำเตือนที่ฟังดูเหมือนคำสาป "อย่าพยายามปลดล็อกพันธนาการที่ข้อมือของซากศพตัวแรกที่เจ้าพบในป่าสนลึก เพราะคนผู้นั้นไม่ใช่ศพ... แต่เป็นสิ่งที่เจ้าเคยเรียกมันว่า 'เพื่อนร่วมทีม'" มือของผมหยุดชะงักที่กลอนประตู หัวใจกระตุกวูบเมื่อนึกถึงใบหน้าของใครบางคนที่ผมพยายามลบออกจากความทรงจำ ภาพของเพื่อนเก่าที่ควรจะตายไปแล้วในอีเวนต์ใหญ่ครั้งก่อนผุดขึ้นมาในหัว ถ้าสิ่งที่ท่านลอร์ดพูดเป็นความจริง สิ่งที่ผมกำลังจะไปเผชิญในดินแดนตะวันออกไม่ใช่การล่ามอนสเตอร์เพื่อเก็บเลเวล แต่มันคือการเผชิญหน้ากับความผิดพลาดในอดีตที่ยังคงมีลมหายใจและเต็มไปด้วยความแค้น ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายสิบคนก็ดังขึ้นนอกประตู พร้อมกับเสียงดาบที่ถูกชักออกจากฝักอย่างพร้อมเพรียง ไม่ใช่ทหารของลอร์ดเอลริก แต่เป็นสัญลักษณ์กิลด์ 'ราชันย์ทมิฬ' ที่ปรากฏขึ้นบนเกราะของคนที่ยืนดักรอเราอยู่เบื้องหน้า "ดูเหมือนว่า 'เพื่อนเก่า' ของนายจะไม่ได้อยากให้เราไปถึงที่นั่นอย่างเงียบๆ นะ เอส" ลูน่ากระซิบ เสียงของเธอกลายเป็นความเงียบงันเมื่อปลายดาบเล่มหนึ่งจ่อมาที่ลำคอของผม "หึ... งั้นเราก็คงต้องเริ่ม 'ทำความสะอาด' กันตั้งแต่นอกเมืองสินะ" ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะชักดาบที่เพิ่งตีขึ้นใหม่สดๆ ร้อนๆ ออกมาเผชิญหน้ากับความตายที่มารอรับหน้าประตู ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในภารกิจที่อันตรายที่สุดนี้ครับ และเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับตอนหน้า เพราะความจริงที่ถูกฝังกลบไว้กำลังจะถูกขุดขึ้นมาครับ กิลด์มาสเตอร์เอส