ไอเทมตำนานชิ้นแรก

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้ชีวิตที่เหลืออยู่ต้องจบลงตรงนี้" ผมกระซิบเสียงต่ำพลางกดปลายดาบสั้นที่เปรอะเปื้อนคราบเมือกสีม่วงไว้ที่ลำคอของมอนสเตอร์ระดับบอสที่เพิ่งสิ้นฤทธิ์ หัวใจของผมเต้นรัวดั่งกลองรบ ร่างกายที่โชกไปด้วยเหงื่อและเลือดจากการต่อสู้มาราธอนกว่าสามชั่วโมงสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะ 'สิ่งที่อยู่เบื้องหน้า' ลูน่า ภูติตัวจิ๋วที่มีปีกใสราวกระจกบินมาเกาะบนไหล่ผม เธอไม่ได้ซุกซนเหมือนทุกที ดวงตาคู่โตสีอเมทิสต์ของเธอกำลังจ้องมองก้อนพลังงานที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางซากศพของบอสราชาแมงมุมมิติ "เอส... นั่นมัน... ไม่จริงใช่ไหม? กฎของเกมนี้ไม่มีทางปล่อยให้สิ่งนั้นดรอปออกมาได้ นี่มันบั๊กหรือเปล่า?" เสียงของเธอสั่นเครือ ผมไม่ตอบ ความรู้สึกที่คุ้นเคยจากการหักหลังในอดีตฉายชัดขึ้นมาในสมอง การที่ก้าวพลาดไปก้าวหนึ่งในตอนที่แล้วเกือบทำให้ผมตาย แต่ทว่า... ก้าวพลาดนั้นกลับทำให้ผมเหยียบลงบนจุดบอดที่ซ่อนอยู่ของดันเจี้ยนระดับตำนานแห่งนี้โดยบังเอิญ แสงสีทองหม่นเริ่มสว่างวาบขึ้น มันไม่ใช่แสงวิบวับเหมือนไอเทมทั่วไป แต่มันคือแสงที่ดูดกลืนมวลอากาศรอบข้าง ราวกับว่าพื้นดินกำลังร้องไห้เมื่อสิ่งที่ 'หายสาบสูญ' กำลังจะปรากฏตัว "ถอยไป ลูน่า" ผมสั่งพลางเก็บดาบ "แต่ถ้ามันมีคำสาป—" "ถ้ามันจะฆ่าฉัน มันคงทำไปนานแล้ว" ผมยื่นมือที่สั่นเทาออกไปสัมผัสกับก้อนพลังงานนั้น ความเย็นเยียบแล่นพล่านผ่านกระดูกสันหลัง เหมือนมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่ระบบประสาท ข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้ามาในสมอง ไม่ใช่แค่ชื่อไอเทม แต่มันคือบันทึกความทรงจำของโลกใบนี้ที่ถูกลบไปจากประวัติศาสตร์ สิ่งที่อยู่ในมือผมตอนนี้คือ 'เศษเสี้ยวแห่งความพินาศ' (Shard of Ruin) ไอเทมระดับตำนานที่แม้แต่ในฐานข้อมูลของโปรเพลเยอร์ระดับท็อปยังไม่มีใครเคยเห็น "ตำนานเล่าว่ามันถูกทำลายไปพร้อมกับสงครามเทพเจ้า..." ลูน่าพึมพำขณะบินวนรอบมือผม "เอส... นี่มันไม่ใช่แค่ไอเทม แต่มันคือหัวใจของไอเทมตำนานชิ้นอื่นๆ ถ้าคนพวกนั้นรู้ว่ามันอยู่ที่นี่..." ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่น "ให้พวกมันรู้สิครับลูน่า" ผมจ้องมองเศษเสี้ยวสีดำสนิทที่แปรเปลี่ยนเป็นดาบสั้นรูปร่างประหลาดในมือ มันดูเหมือนมีชีวิต มันกำลังสูบกินมานาของผมไปทีละน้อยเพื่อรักษาตัวตนของมันไว้ ในโลกเก่า ผมถูกเพื่อนที่ไว้ใจที่สุดแทงข้างหลังเพื่อแย่งชิงไอเทมระดับสูงที่สร้างขึ้นจากน้ำพักน้ำแรงของผม แต่วันนี้... ผมไม่ได้มาเพื่อสร้างไอเทมให้ใครชื่นชม ผมมาเพื่อเป็นผู้ทำลาย "เอส! มีคนมา!" ลูน่าร้องเตือนพลางหลบหลังคอเสื้อผมทันที เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าเกราะเหล็กดังสะท้อนก้องในโถงถ้ำมืดมิด เสียงนั้นไม่ได้มาเพียงคนเดียว แต่มาเป็นกองทัพ พวกมันคือ 'กิลด์เงามรณะ' อดีตพันธมิตรที่เคยหักหลังผมในเกมก่อนหน้านี้ บัดนี้พวกมันปรากฏตัวขึ้นพร้อมอาวุธครบมือ ดวงตาของพวกมันวาวโรจน์ด้วยความโลภเมื่อเห็นแสงสีทองหม่นที่ยังไม่จางหายไปจากมือผม "ของชิ้นนั้น... ไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างแกควรครอบครอง เอส" เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นจากเงามืด เขาคือ 'เดรค' ชายผู้ที่เคยเป็นหัวหน้ากิลด์ของผมในอดีต ผมค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่เกาะตามชุดเกราะอย่างใจเย็น ความเยือกเย็นเข้าครอบงำจิตใจเหมือนน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ผมไม่ได้หันไปมองพวกเขา แต่จ้องมองดาบในมือที่เริ่มสั่นระริกราวกับกระหายเลือด "พวกคุณมาเร็วกว่าที่ผมคิดนะครับ เดรค" ผมกล่าวพลางหมุนดาบในมือด้วยท่าทางที่ดูคุ้นเคยจนน่าขนลุก "แต่ก็นะ... ก้าวพลาดก้าวที่แล้วของผม ดูเหมือนจะพาพวกคุณมาติดกับของผมเอง" เดรคชะงักฝีเท้า สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความสับสน "กับดัก? ในห้องบอสเนี่ยนะ?" ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะกดเปิดหน้าต่างระบบเพื่อเรียกใช้สกิลลับที่ปลดล็อกพร้อมกับไอเทมชิ้นนี้ "ลาก่อนครับเพื่อนเก่า" ทันใดนั้น พื้นดินรอบตัวผมก็แตกออก แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้เพดานถ้ำพังถล่มลงมา แต่แทนที่จะเป็นหินธรรมดา พวกมันกลับกลายเป็นกรงขังมิติที่ขังเดรคและกองทัพของเขาไว้ภายใน ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวหนี แสงจากไอเทมในมือก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงเตือนจากระบบที่ทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกึก [คำเตือน: ไอเทมตำนาน 'เศษเสี้ยวแห่งความพินาศ' ได้ทำพันธสัญญากับจิตวิญญาณของคุณแล้ว... หากคุณตาย สิ่งนี้จะหายไปจากเซิร์ฟเวอร์ตลอดกาล และ... เจ้าของเดิมกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล] ประตูมิติขนาดมหึมาฉีกออกกลางอากาศเหนือหัวผม ร่างของสิ่งมีชีวิตที่มีปีกสีดำสนิทดุจหมึกค่อยๆ ก้าวออกมา... มันไม่ใช่ NPC แต่มันคือ 'ผู้ดูแลระบบที่ถูกลืม' ที่สายตาจ้องมองมายังผมราวกับจะฉีกร่างเป็นชิ้นๆ ผมกำดาบแน่น... เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ สินะ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผม กิลด์มาสเตอร์เอส หวังว่าในตอนหน้าเราจะได้พบกันอีกนะครับ