สมรภูมิเดือด

"อย่าขยับแม้แต่นิ้วเดียว... ถ้าไม่อยากให้ปอดของนายกลายเป็นรูพรุน" เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังมาจากเงามืดด้านหลัง ผสานกับกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก ผมค่อยๆ ผ่อนลมหายใจเข้าช้าๆ พยายามควบคุมสติไม่ให้หลุดลอยไปกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมา หากนี่คือมอนสเตอร์ มันคือตัวตนที่ผิดปกติเกินกว่าค่าสถานะที่เกมนี้ควรจะมี "นายไม่ใช่ผู้เล่น... และนายก็ไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อล่าบอสทั่วไปใช่ไหม" ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้หัวใจจะเต้นรัวเป็นจังหวะกลองศึก ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเข้มก้าวออกมาจากเงามืด นัยน์ตาสีแดงฉานคู่นั้นไม่ได้มองมาที่ผม แต่มองผ่านไปยังกลุ่มกองกำลังกิลด์ 'มหาเมฆา' ที่กำลังล้อมรอบหุบเขาลึกลับเบื้องหน้า กิลด์ใหญ่ที่มีสมาชิกกว่าสามร้อยคนกำลังเตรียมพิธีกรรมอัญเชิญไอเทมตำนาน 'ศิลาแห่งมิติ' "เอส... นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมพลังเวทในอากาศถึงบิดเบี้ยวขนาดนี้?" ลูน่ากระซิบข้างหูผม เสียงของเธอสั่นเครือและแฝงความหวาดกลัวอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "แผนการเปลี่ยนแล้ว ลูน่า" ผมปรับโฟกัสสายตา มองดูการวางตำแหน่งของพวกกิลด์มหาเมฆาที่ประมาทจนมองข้าม 'รูรั่ว' ในรูปแบบค่ายกลของพวกมัน "พวกมันคิดว่ากำลังคุมเกม แต่ความจริงคือพวกมันกำลังสร้างกับดักให้ตัวเอง" ผมขยับนิ้วสั่งการเมนูระบบเงียบเชียบ แถบไอเทมในกระเป๋ามิติส่องแสงวาบ ผมไม่ได้ต้องการจะเข้าไปบวกกับพวกมันตรงๆ การเอาชนะกิลด์ใหญ่นั้นไม่จำเป็นต้องใช้กำลังทหาร แต่ต้องใช้ 'จุดเปราะบาง' ของระบบที่พวกมันพึ่งพา "นายจะทำอะไร?" ชายชุดคลุมคนนั้นเลิกคิ้วถาม ผมกระตุกยิ้มที่มุมปาก "ถ้าอยากเห็นการล่มสลายของมหาเมฆา ก็ยืนดูให้ดีครับ" ผมเริ่มร่ายเวทอาคมขนาดเล็กที่ไม่ได้โจมตีโดยตรง แต่มันคือการ 'ดีบัฟ' สภาพแวดล้อมโดยรอบ ในขณะที่ผู้เล่นกิลด์มหาเมฆากำลังร่ายมนตร์อัญเชิญ ผมก็อาศัยจังหวะที่มานาของพวกมันเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน ยิง 'เข็มนาโนมานา' ลงไปที่จุดศูนย์กลางของพิธีกรรม ทันใดนั้นเอง ฟ้าที่เคยแจ่มใสก็เปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ เสียงกรีดร้องของสมาชิกกิลด์มหาเมฆาดังระงมเมื่อสกิลที่ควรจะส่งเสริมกันกลับกลายเป็นการทำลายล้างกันเอง พวกมันตื่นตระหนก วิ่งพล่านเหมือนมดที่รังถูกไฟเผา "หัวหน้ากิลด์! มานาในตัวข้าพเจ้าลดฮวบเลย! เกิดอะไรขึ้น!" "ใคร? ใครเป็นคนทำ!" เสียงตะโกนด่าทอด้วยความโกรธแค้นดังก้องไปทั่วหุบเขา ผมไม่รอช้า พุ่งตัวออกไปจากที่ซ่อน ใช้จังหวะที่ฝุ่นควันคลุ้งบดบังทัศนวิสัย ปล่อยสกิล 'กรงขังมิติเงา' กักขังผู้เล่นระดับแนวหน้าของพวกมันเอาไว้ในจุดที่เสียเปรียบที่สุด "กระจายตัวออกไป! อย่าให้ไอ้เอสมันเข้าใกล้แท่นพิธีกรรม!" เสียงบัญชาการของหัวหน้ากิลด์มหาเมฆาดังแทรกความสับสน แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว ผมพลิ้วกายผ่านดาบและเวทมนตร์ที่สาดใส่เข้ามา ราวกับเต้นรำอยู่บนคมมีด ในใจผมไม่ได้รู้สึกถึงความกลัว มีเพียงความเยือกเย็นที่เคยมีสมัยยังเป็นโปรเพลเยอร์ ผมจำลองรูปแบบการโจมตีของพวกมันในหัว—ซ้าย 15 องศา, ขวา 30 องศา, ช่องว่างระหว่างจังหวะคือ 0.5 วินาที ทุกอย่างเป็นไปตามคำนวณ "ลูน่า! ใช้สกิล 'เปลี่ยนแปรธาตุ' ที่แท่นพิธีกรรมตอนนี้!" "รับทราบค่ะมาสเตอร์!" ภูติตัวจิ๋วบินว่อนไปทั่วพื้นที่พร้อมกับโปรยละอองเวทสีทองลงบนศิลาไอเทมตำนาน จากที่เคยเป็นไอเทมที่ต้องอัญเชิญ บัดนี้มันถูกเปลี่ยนสถานะให้กลายเป็น 'ระเบิดมานา' ขนาดมหึมา ตูม! แรงระเบิดกระจายไปทั่วรัศมี 500 เมตร กองกำลังกิลด์มหาเมฆาถูกกระแทกจนร่างกระเด็นออกไปคนละทิศทาง ไอเทมระดับสูงที่พวกมันสะสมมานับเดือนร่วงกราวลงสู่พื้นราวกับฝนตกลงสู่สมรภูมิเดือดแห่งนี้ ผมยืนอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย นิ่งสงบราวกับตาพายุ สายตาจับจ้องไปที่จุดที่ชายชุดคลุมคนนั้นเคยยืนอยู่ แต่เขากลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายเย็นเยียบที่ชวนขนลุก ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวเข้าไปเก็บกวาดไอเทมเหล่านั้น ปลายดาบเล่มหนึ่งก็มาจ่อที่คอหอยผมจากด้านหลังโดยที่ผมไม่ทันรู้สึกตัว "เก่งมาก... แต่เสียใจด้วยนะเอส" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นที่ข้างหู "ศิลาที่นายทำระเบิดนั่นน่ะ... มันเป็นแค่ 'ตัวปลอม' ที่ฉันเอามาวางล่อพวกงี่เง่าพวกนี้ต่างหาก ส่วนของจริงน่ะ... อยู่ที่ฉันตั้งนานแล้ว" ผมชะงักค้าง แววตาเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาสะท้อนในคมดาบ ชายคนที่ยืนอยู่ข้างหลังผมไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'ร่างแยก' ของผมเอง... ร่างแยกที่มีใบหน้าเดียวกับผมทุกประการและรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าสยดสยอง ผมก้าวพลาดไปก้าวหนึ่ง... และก้าวถัดไปนี้ อาจจะเป็นก้าวสุดท้ายในเกมของผม ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเอสมาจนถึงตอนนี้นะครับ ผมสัญญาว่าจะสร้างสรรค์เรื่องราวให้ดุเดือดขึ้นในตอนหน้าครับ