บอสตัวที่หนึ่ง

"ถอยไปทางซ้ายสามก้าวแล้วก้มต่ำ ลูน่า! อย่าให้ใยของมันโดนตัวเธอเด็ดขาด!" เสียงตวาดของผมดังแทรกผ่านเสียงหวีดหวิวของลมที่พัดผ่านรังไหมเหนียวเหนอะหนะภายในถ้ำมืดมิด 'อารัคเน่ ราชินีใยพิษ' บอสตัวแรกที่ขวางกั้นเส้นทางสู่สมบัติระดับตำนานของผม มันไม่ได้เพียงแค่ใหญ่โตมโหฬาร แต่ปัญญาประดิษฐ์ของมันถูกตั้งค่ามาให้ฉลาดเป็นกรด มันไม่ได้จู่โจมด้วยพละกำลัง แต่เป็น 'การล่า' เหมือนที่มันกำลังทำกับผมอยู่ในขณะนี้ *ฉึบ!* เสียงของเหล็กแหลมปักลงบนพื้นหินข้างตัวผมเพียงไม่กี่นิ้ว มันคือขาหน้าของบอสที่ยาวดุจหอกสังหาร ผมอาศัยจังหวะที่มันชะงักดึงดาบเหล็กกล้าขึ้นมาตั้งการ์ด แขนของผมสั่นเล็กน้อยจากแรงปะทะ แต่นัยน์ตาของผมยังคงเรียบนิ่งดุจน้ำแข็งในฤดูหนาว ผมไม่ได้มองแค่ตัวบอส แต่ผมกำลังอ่านจังหวะการหายใจและทิศทางการขยับของขาแต่ละข้าง "เอส! พลังป้องกันของมันหนาเกินไป ดาบธรรมดาของนายฟันไม่เข้าหรอกค่ะ... เอ๊ะ ไม่สิ ฟันไม่เข้าครับ!" ลูน่าบินว่อนอยู่เหนือไหล่ ผมเห็นเจ้าตัวจิ๋วหน้าตาตื่นตระหนก แต่ความรู้ของเธอยังคงทำงานได้อย่างแม่นยำ "จุดอ่อนอยู่ใต้ท้อง! ตรงรอยต่อของเกราะไคตินนั่นไง!" "ผมรู้แล้ว" ผมตอบสั้นๆ ขณะสไลด์ตัวหลบการพ่นใยเหลวที่ทำให้พื้นหินละลายเป็นจุณ การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของเลเวล แต่มันคือการตัดสินว่าความทรงจำจากอดีตที่ผมเคยโดนเพื่อนร่วมกิลด์หักหลังจนเสียทุกอย่างไปนั้น จะถูกนำมาใช้เป็นบทเรียน หรือเป็นแค่แผลเป็นที่คอยถ่วงความก้าวหน้า ผมทิ้งความแค้นนั้นไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงสัญชาตญาณของนักล่าที่ถูกขัดเกลามาอย่างดี ผมแสร้งทำเป็นเสียหลัก ล้มตัวลงกับพื้นอย่างจงใจ ราชินีแมงมุมไม่รอช้า มันพุ่งทะยานลงมาจากเพดานถ้ำ หมายจะฝังเขี้ยวพิษลงบนร่างผมในคราวเดียว นี่คือกับดักที่ผมวางไว้ *สาม... สอง... หนึ่ง...* เมื่อเงาของมันทาบทับลงมา ผมดีดตัวขึ้นจากพื้นด้วยแรงขาที่เก็บสะสมไว้เต็มพิกัด ไม่ใช่เพื่อหนี แต่เพื่อสวนกลับ! ผมคว้าขวดระเบิดควันจากกระเป๋าคาดเอวปาเข้าใส่ดวงตานับสิบของมันจนบอสชะงักร้องโหยหวน ผมเปลี่ยนทิศทางในอากาศ หมุนตัวฟาดดาบเข้าที่จุดอ่อนใต้ท้องตามที่ลูน่าบอก ประกายไฟแลบแปลบเมื่อคมดาบปะทะกับรอยต่อที่เปราะบางที่สุด *เคร้ง! ฉัวะ!* เลือดสีม่วงข้นคลั่กทะลักออกมาดั่งน้ำพุ อารัคเน่กรีดร้องเสียงแหลมสูงจนหินงอกหินย้อยร่วงหล่นลงมา พื้นดินสั่นสะเทือนไปทั่วถ้ำ ผมไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น ผมใช้ร่างของมันเป็นฐานเหยียบพุ่งตัวขึ้นสูง ก่อนจะกระหน่ำแทงซ้ำลงไปในแผลเดิมด้วยเทคนิคที่ผมเคยใช้เมื่อหลายปีก่อน เทคนิคที่ไม่มีใครในเกมยุคนี้คาดคิดว่าจะได้เห็น "จบกันที" ผมพึมพำ บอสยักษ์ล้มครืนลงกับพื้น เสียงลมหายใจของมันแผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนดับสิ้นไป ทิ้งไว้เพียงร่างที่ค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสง และไอเทมชิ้นหนึ่งที่ส่องประกายสีทองอร่ามอยู่ท่ามกลางซากศพของมัน ผมวางดาบลงแล้วถอนหายใจยาว ความเหนื่อยล้าเริ่มแทรกซึมเข้าสู่กล้ามเนื้อ แต่ความรู้สึกปีติเล็กๆ ก็เกิดขึ้นในอก ผมไม่ได้สู้เพื่อใคร แต่สู้เพื่อพิสูจน์ว่า 'เอส' คนเดิมที่ไร้ทีมเวิร์กอย่างที่ใครๆ เคยกล่าวหา ก็สามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง "เราทำได้แล้ว เอส! เห็นไหมบอกแล้วว่าต้องชนะ!" ลูน่าบินมาเกาะบนไหล่ของผมอย่างร่าเริง ผมยื่นมือออกไปหยิบไอเทมสีทองนั้นขึ้นมา มันคือ 'แหวนแห่งผู้ล่วงลับ' แหวนที่ว่ากันว่าสามารถเพิ่มอัตราการดรอปไอเทมหายากได้ถึงสองเท่า แต่มันกลับมีตราสัญลักษณ์ประหลาดที่ผมไม่คุ้นตาประทับอยู่ด้านใน มันเป็นสัญลักษณ์ที่ผมเคยเห็นผ่านตาจากจดหมายฉบับหนึ่ง... จดหมายจากคนที่ผมคิดว่าตายไปแล้วในสงครามกิลด์ครั้งก่อน ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตรวจสอบแหวนให้แน่ชัด เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดมิดที่ปลายอุโมงค์ ทั้งที่ผมมั่นใจว่าปิดตายเส้นทางเข้าออกไว้หมดแล้ว "ยินดีด้วยนะเอส... ไม่คิดเลยว่านายจะยังใช้เทคนิคเดิมๆ ได้แม่นยำเหมือนเมื่อก่อน" ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด ชายสวมผ้าคลุมสีดำสนิทที่ปิดบังใบหน้ามิดชิด แต่เขากลับถือดาบที่มีรูปร่างคุ้นตาอย่างประหลาด... ดาบที่ผมเคยเป็นคนตีให้เพื่อนรักของผมเองด้วยมือของผมเมื่อสามปีก่อน หัวใจผมกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังเมื่อคนตรงหน้าเงยหน้าขึ้นมาเผยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับผมนะครับ - กิลด์มาสเตอร์เอสครับ