การดรอปของชิ้นแรก

"อย่าเพิ่งเก็บมันขึ้นมานะเอส! ถอยห่างออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมเล็กของลูน่าตะโกนก้องผ่านอากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดของ 'ราชันย์ก๊อบลิน' ที่เพิ่งสิ้นลมหายใจลงตรงหน้า ผมชะงักมือที่กำลังจะคว้าไอเทมสีหม่นซึ่งวางอยู่ท่ามกลางกองซากศพของเหล่านักรบก๊อบลิน กลิ่นอายของความตายในเกมนี้มันสมจริงเสียจนผมสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากพื้นดิน ผมยันกายลุกขึ้นพลางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม สายตาจ้องเขม็งไปยัง 'ดาบสนิมเขรอะ' เล่มนั้น มันดูเหมือนเศษเหล็กที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายศตวรรษมากกว่าจะเป็นอาวุธของบอสระดับตำนาน แต่น่าแปลก... ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัด เสียงหัวใจของผมกลับเต้นแรงราวกับกลองรบ "ทำไมล่ะลูน่า? ปกติบอสตายแล้วไอเทมจะส่องแสงวิบวับไม่ใช่หรือไง แต่นี่... มันดูเหมือนขยะที่คนเขาคัดทิ้งมากกว่า" ผมถามพลางขยับถอยหลังตามคำสั่งของภูติตัวจิ๋ว ลูน่าบินว่อนรอบดาบเล่มนั้น แววตาของเธอสั่นระริกราวกับกำลังหวาดกลัวบางอย่าง "นั่นไม่ใช่ขยะธรรมดาหรอกครับเอส... คุณมองไม่ออกหรือไง? ไอเทมชิ้นนี้มันกำลัง 'กิน' พลังงานรอบข้างอยู่ มันไม่ได้ดรอปตามปกติ แต่มันกำลังรอให้คนที่มี 'คุณสมบัติ' มาแตะต้องมัน หากคุณหยิบมันขึ้นมาโดยไม่ระวัง มีหวังโดนคำสาปกัดกินจนเหลือแต่กระดูกแน่!" ผมหรี่ตาลง ประสบการณ์จากโลกใบเก่าสอนให้ผมรู้ว่า ของดีย่อมมักมาในรูปแบบที่คาดไม่ถึงเสมอ ผมชักมีดสั้นออกมาแล้วค่อยๆ เขี่ยดาบเล่มนั้นให้พลิกกลับด้าน รอยสนิมที่ดูหนาเตอะบนตัวดาบเริ่มเผยให้เห็นอักขระโบราณที่สลักลึกลงไปในเนื้อเหล็ก มันไม่ใช่สนิม... แต่มันคือตราประทับผนึกพลังบางอย่างไว้ "น่าสนใจ" ผมพึมพำกับตัวเอง "ในเกมนี้ ระบบสุ่มไอเทมมันซับซ้อนกว่าที่พวกผู้พัฒนาประกาศไว้มากนัก หรือนี่จะเป็นระบบ 'ไอเทมวิวัฒนาการ' ที่หายสาบสูญไปตั้งแต่ยุคเบต้า?" "อย่าเพิ่งคิดเรื่องนั้นเลยครับ! ดูนั่น!" ลูน่าชี้นิ้วน้อยๆ ไปยังเบื้องหลังของผม ทว่ายังไม่ทันที่ผมจะได้หันไปมอง แรงกดดันมหาศาลก็ถาโถมเข้ามาจนบรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ร่างของราชันย์ก๊อบลินที่ควรจะตายไปแล้วกลับเริ่มกระตุก ปากของมันอ้ากว้างส่งเสียงกรีดร้องที่ฟังไม่ได้ศัพท์ ก่อนที่หยดเลือดสีดำสนิทจะไหลซึมจากศพเข้าสู่ตัวดาบสนิมเล่มนั้นราวกับมีชีวิต ทันใดนั้นเอง ดาบที่เคยดูผุพังก็เริ่มสั่นสะท้าน ไอหมอกสีม่วงดำพุ่งทะลักออกมาจากรอยร้าวบนตัวดาบ มันไม่ใช่แค่ไอเทมขยะ แต่มันคือ 'อาวุธต้องห้าม' ที่ถูกจำกัดพลังไว้ด้วยเลือดของเหยื่อที่มันสังหาร ผมตัดสินใจในเสี้ยววินาที แทนที่จะถอยหนี ผมกลับพุ่งเข้าไปคว้าด้ามดาบนั้นไว้ด้วยมือเปล่า! "เอส! หยุดนะ! นั่นคุณกำลังทำอะไร!" เสียงลูน่ากรีดร้องด้วยความตระหนก ความรู้สึกราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงแล่นผ่านฝ่ามือไปทั่วร่าง ระบบในสมองผมแจ้งเตือนรัวจนแทบมองไม่ทัน หน้าต่างสถานะสีแดงฉานเด้งขึ้นมาตรงหน้า: [คำเตือน: ท่านกำลังสัมผัส 'อาวุธแห่งพันธนาการโลหิต - ฟราก์เมนท์ของเทพสงคราม'] [สถานะ: กัดกินพลังชีวิตของเจ้าของ] [เงื่อนไขการถือครอง: ชำระล้างด้วยความกล้าที่ไร้ซึ่งความลังเล] ผมกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงจนภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว แต่ทว่าในห้วงความคิดที่เจ็บปวดนั้น ผมกลับเห็นรอยยิ้มเย้ยหยันของ 'เพื่อนร่วมทีม' ในอดีตคนที่เคยทรยศผมในโลกแห่งความเป็นจริง ภาพจำเหล่านั้นกระตุ้นให้สัญชาตญาณดิบในตัวผมตื่นขึ้นมา "ฉัน... จะไม่ยอมตายที่นี่ เพราะเศษเหล็กชิ้นนี้เด็ดขาด" ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน ในวินาทีที่ความมืดมิดเกือบจะกลืนกินสติสัมปชัญญะ ดาบสนิมเขรอะในมือก็เกิดการเปลี่ยนแปลงที่น่าตกใจ สนิมเหล่านั้นเริ่มกะเทาะออกเป็นชิ้นๆ เผยให้เห็นเนื้อเหล็กสีเงินยวงที่ส่องประกายเย็นเยียบและรุนแรง แรงสั่นสะเทือนจากดาบส่งผ่านแขนผมไปกระแทกกับกำแพงถ้ำจนพังทลายลงมา ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าการตื่นของดาบ คือสิ่งที่ปรากฏอยู่หลังกำแพงที่พังทลายลง... ไม่ใช่ทางออกอย่างที่ควรจะเป็น แต่เป็นแท่นบูชาสีทองอร่ามที่มีร่างของ 'หญิงสาวปริศนา' ในชุดเกราะนักบุญนั่งพับเพียบอยู่ เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าครามของเธอดูราวกับไร้ซึ่งชีวิต แต่ในวินาทีที่เธอสบตากับผม ริมฝีปากที่ซีดเผือดของเธอก็ขยับคล้ายจะเอ่ยอะไรบางอย่าง "ในที่สุด... ผู้ที่ถือครองฟราก์เมนท์ก็มาถึงสักที..." เสียงของเธอไม่ได้ดังมาจากปาก แต่ดังก้องอยู่ในหัวของผมราวกับคำสาปแช่งที่ผูกมัดดวงวิญญาณไว้ด้วยกัน ดาบในมือผมเริ่มส่องแสงสว่างจ้าจนผมต้องหลับตาลง และก่อนที่ผมจะทันได้ทำอะไร ร่างของเธอก็ลุกขึ้นยืนช้าๆ พร้อมกับชักดาบสีขาวบริสุทธิ์ออกมาขวางหน้าผมไว้ "จงวางดาบเล่มนั้นลงเสีย ก่อนที่ข้าจะพรากชีวิตของเจ้าไปพร้อมกับพันธนาการที่เจ้าถือครองอยู่..." ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมไปพร้อมกันนะครับ กิลด์มาสเตอร์เอสหวังว่าตอนถัดไปจะทำให้ทุกท่านลุ้นจนแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้ครับ!