มอนสเตอร์ตัวแรก

“อย่าได้กระพริบตาเด็ดขาด ลูน่า” ผมกัดฟันแน่น เสียงของผมเย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งท่ามกลางความร้อนระอุของเศษเหล็กที่แตกกระจาย ภาพตรงหน้าไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรือความผิดพลาดของระบบ แต่มันคือการประกาศสงครามจากคนในเงามืด ชายชุดเกราะที่ควรจะสิ้นใจไปแล้ว บัดนี้อกซ้ายของเขาไม่ได้มีเลือดสีแดงฉานไหลออกมา แต่มันกลับเป็นผลึกแสงสีครามที่สั่นไหวราวกับหัวใจจักรกล มันกำลังดูดกลืนมวลอากาศรอบข้างไปจนหมดสิ้น “นั่นมัน... 'แกนวิญญาณแห่งจักรวรรดิล่มสลาย' นี่คะ... ไม่สิ ไม่ใช่ค่ะ!” ลูน่าที่เกาะอยู่บนไหล่ผมสั่นสะท้านไปทั้งตัว ใบหน้าจิ้มลิ้มของภูติตัวจิ๋วซีดเผือด “เอส! ถอยออกมา! นั่นไม่ใช่ไอเทมที่ผู้เล่นในเลเวลเริ่มต้นควรจะครอบครอง มันคืออาวุธต้องห้ามที่ถูกผนึกไว้ในอัลฟ่าเทสต์!” ผมไม่รอให้เธอพูดจบ แรงดันมหาศาลจากผลึกสีครามนั่นผลักร่างของผมกระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้โบราณข้างทางทันที แรงปะทะทำให้ค่า HP ของผมลดฮวบลงไปถึง 15% ในเสี้ยววินาที *ตึ้ง!* เสียงสัญญาณแจ้งเตือนระบบดังขึ้นในหัวสมองของผมอย่างบ้าคลั่ง [ประกาศเตือน: พื้นที่ระดับความอันตรายสูงถูกตรวจพบ] [มอนสเตอร์ระดับสูง: 'หมาป่าเขี้ยวเงิน' (Silver-Fanged Alpha) ปรากฏตัว!] ไม่ทันที่ผมจะตั้งหลัก ร่างเงาสีเงินวาววับก็พุ่งทะยานออกมาจากพุ่มไม้หนาข้างทาง มันไม่ใช่หมาป่าธรรมดา ร่างกายของมันสูงใหญ่ราวกับม้าศึก ขนของมันแข็งแกร่งดุจใบมีดและมีประกายสีเงินวาววับสะท้อนแสงจันทร์ เขี้ยวคู่นั้นยาวเกือบฟุตและอาบไปด้วยสารเรืองแสงสีม่วงที่บ่งบอกถึงสถานะ 'พิษร้ายแรง' มันไม่ได้จ้องมาที่ผมด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า แต่มันจ้องมาที่ผลึกแสงสีครามในอกของซากชายชุดเกราะนั้น เหมือนกับว่าทั้งคู่คือจิ๊กซอว์ที่กำลังรอการประกอบร่าง “เอส! มันไม่ได้มาหาเรา แต่มันกำลังจะช่วงชิงแกนวิญญาณนั่น!” ลูน่าตะโกนบอกผม เสียงของเธอแฝงความร้อนรน ผมดึงมีดสั้นสนิมเขรอะที่ติดตัวมาตั้งแต่เริ่มเกมออกมา แม้ค่าพลังโจมตีจะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่ในสถานการณ์ที่ความต่างชั้นของเลเวลสูงขนาดนี้ ดาบเทพเจ้าก็ไม่มีค่าเท่ากับ 'จังหวะ' หมาป่าเขี้ยวเงินแยกเขี้ยวคำราม เสียงของมันทุ้มต่ำจนปอดของผมสั่นสะท้าน มันพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วระดับเบลอ ผมไม่หลบ แต่มุ่งหน้าไปข้างหน้าสวนทางกับมัน ความเยือกเย็นในฐานะอดีตโปรเพลเยอร์ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง สายตาของผมจับจ้องไปที่จุดบอดเพียงหนึ่งเดียวใต้คอของมันที่ขนขึ้นไม่หนาแน่นนัก *เฉือน!* คมมีดลากผ่านอากาศ ผมบิดตัวหลบกรงเล็บพิฆาตที่เฉียดหน้าอกผมไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เลือดสีเงินสดสาดกระเซ็นใส่ใบหน้าของผม แต่นั่นไม่ใช่จุดจบ ผมไม่ได้หวังจะฆ่ามัน แต่ผมต้องการเบี่ยงเบนความสนใจ “ลูน่า! ใช้สกิล 'คราฟต์ชั่วคราว' ที่ขวดน้ำมันดินเดี๋ยวนี้!” “เข้าใจแล้ว!” ลูน่าบินว่อนไปรอบๆ ขวดน้ำมันดินที่ผมเตรียมไว้ในกระเป๋า ไอเวทมนตร์สีฟ้าจากมือของเธอหลอมรวมเข้ากับสารเคมีอย่างรวดเร็ว ผมขว้างขวดนั้นออกไปสุดแรงเกิด มันตกลงตรงหน้าหมาป่าเขี้ยวเงินพอดี *เปรี้ยง!* ผมโยนหินจุดไฟตามไปทันที เปลวไฟลุกท่วมร่างของเจ้าสัตว์ร้าย แต่มันก็ไม่ได้หยุดลงง่ายๆ มันสะบัดขนจนเปลวไฟดับลง ก่อนจะหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น “มันฉลาดเกินไป...” ผมพึมพำขณะถอยหลังไปพิงก้อนหินใหญ่ “มันรู้ว่าเราคือตัวเกะกะ” หมาป่าเขี้ยวเงินย่อตัวลงเตรียมกระโจนเข้าหาผมอีกครั้ง แต่ในจังหวะที่กล้ามเนื้อขาของมันเกร็งตัวเพื่อส่งแรงกระโดด ผมสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติใต้ก้อนหินที่มันยืนอยู่... รอยแยกของพื้นดินที่ถูกกัดเซาะจากผลึกครามที่ตกอยู่ใกล้ๆ ผมยิ้มที่มุมปาก นี่คือโอกาสเดียว “ลูน่า! เล็งไปที่ผลึกครามข้างหลังมัน! ทำให้มันระเบิด!” “แต่มันจะทำให้เราโดนแรงระเบิดไปด้วยนะคะ!” “เชื่อมือผม!” ลูน่าไม่ลังเล เธอรวบรวมไอพลังงานทั้งหมดที่มี ยิงลำแสงสีทองพุ่งตรงไปยังผลึกครามที่ยังคงสั่นไหวอยู่หลังร่างหมาป่า ทันทีที่ลำแสงปะทะ ผลึกสีครามก็แตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ แรงระเบิดของพลังงานมิติบิดเบี้ยวรุนแรงจนพื้นดินรอบข้างยุบตัวลง หมาป่าเขี้ยวเงินที่อยู่ในระยะประชิดถูกดูดเข้าไปในหลุมดำขนาดเล็กที่เพิ่งก่อตัวขึ้น “ยึดแน่นๆ!” ผมตะโกนพลางคว้ากิ่งไม้ใหญ่ไว้สุดแรง ทุกอย่างรอบตัวหมุนคว้าง ความมืดมิดเข้าครอบงำชั่วขณะ ก่อนที่เสียงระเบิดจะเงียบหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดของป่าที่กลับมาเยือนอีกครั้ง ผมนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นดินที่เตียนโล่ง หมาป่าเขี้ยวเงินหายไปแล้ว พร้อมกับร่างของชายชุดเกราะและผลึกปริศนานั่น แต่แล้ว ความเงียบนั้นก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นจากด้านหลัง... ไม่ใช่หมาป่า และไม่ใช่สัตว์ป่าตัวไหน “ไม่เลวนี่... ที่จัดการมันได้โดยไม่เสีย 'ไอเทมชิ้นนั้น' ไป” ผมรีบดีดตัวขึ้นยืน มือคว้ามีดสั้นเตรียมพร้อมรับมือ แต่เมื่อหันไปมอง ผมกลับต้องหยุดชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้ สายตาของเขาเย็นเยียบยิ่งกว่าไอเย็นจากผลึกครามเมื่อครู่ ในมือของเขาถือดาบที่มีรูปร่างคุ้นตาอย่างประหลาด... ดาบที่ผมเคยเห็นในการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศเมื่อสามปีก่อน... ดาบที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับตัวละครของผมในวันนั้น “นาย... เป็นใคร?” ผมเค้นเสียงถาม ชายคนนั้นขยับยิ้มที่มุมปากภายใต้ผ้าคลุม ก่อนจะโยนเศษชิ้นส่วนเล็กๆ ชิ้นหนึ่งมาที่เท้าของผม มันคือแหวนตราสัญลักษณ์ของ 'กิลด์นรกนิรันดร์' กิลด์ที่หักหลังผมในอดีต “ยินดีต้อนรับกลับสู่โลกแห่งความจริงนะ... อดีตกิลด์มาสเตอร์เอส” ผมถึงกับตัวแข็งทื่อ นี่ไม่ใช่เกมธรรมดาอย่างที่ผมคิดไว้แต่แรกเสียแล้ว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเอสในบทนี้ครับ