การคราฟต์ที่ผิดพลาด

"แกนกลางของผลึกเวทมนตร์นั่น... อย่าใส่ลงไปทั้งอย่างนั้นนะเอส! ถ้าขืนทำแบบนั้น เตาหลอมนั่นได้ระเบิดกระจายกลายเป็นเศษเหล็กพร้อมกับหน้าหล่อๆ ของนายแน่!" เสียงเล็กแหลมของลูน่าดังก้องอยู่ในห้องโถงคราฟต์ไอเทมลับใต้ดิน แรงกดดันจากไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากเตาหลอมโบราณ 'วัลแคนนิส' ทำให้บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ผมไม่ได้หันไปมองภูติตัวจิ๋วที่กำลังบินวนอยู่เหนือไหล่ด้วยความกระวนกระวาย สมาธิทั้งหมดของผมจดจ่ออยู่กับการคีบ 'หัวใจแห่งพงไพร' ที่ส่องแสงสีเขียวหม่นสลับกับจังหวะการเต้นของชีพจร "ความเสี่ยงคือรสชาติของการคราฟต์ไอเทมในตำนาน ลูน่า" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของผมสะท้อนแสงสีส้มจากเปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้โลหะหายากในเตา "ถ้าเราเดินตามสูตรเดิมๆ ของพวกกิลด์ใหญ่ เราก็จะเป็นได้แค่เงาของพวกมันตลอดไป" ผมตัดสินใจในสิ่งที่ไม่มีใครกล้าทำ ผมไม่ได้หยิบ 'ผลึกเวทมนตร์' ตามที่ลูน่าท้วงติง แต่ผมกลับหยิบ 'เลือดมังกรต้องสาป' ที่เพิ่งดรอปมาจากการล่าบอสเมื่อวานหยดลงไปในส่วนผสม ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงทันทีเมื่อหยดเลือดสัมผัสกับความร้อนจัด เสียงฟู่ดังสนั่นพร้อมกับกลุ่มควันสีม่วงดำที่พวยพุ่งขึ้นมาเหมือนงูพิษ ลูน่ารีบกางบาเรียป้องกันตัวจิ๋วๆ ของเธอออกมารอบตัวผม สีหน้าของเธอซีดเผือด "นายมันบ้าไปแล้ว! เลือดมังกรต้องสาปนั่นมันมีค่าสถานะ 'กัดกิน' สูงถึง 90 เปอร์เซ็นต์ ถ้ามันไม่หลอมรวมกับตัวโลหะหลัก อุปกรณ์ชิ้นนี้จะกลายเป็นไอเทมขยะที่มีคำสาปติดตัวถาวรนะ!" "นั่นคือเหตุผลที่ข้าต้องใส่สิ่งนี้ลงไป..." ผมหยิบขวดแก้วเล็กๆ ที่บรรจุ 'น้ำตาแห่งเทพธิดา' ออกมาแล้วเทลงไปในเบ้าหลอมอย่างมั่นคง ทฤษฎีการคราฟต์ทั่วไปในโลก *Mythic Breaker* คือการรวมธาตุที่สมดุล แต่สำหรับผม ผมกำลังทดลองกฎข้อใหม่ คือ 'การผสานขั้วตรงข้ามด้วยสื่อกลางที่บริสุทธิ์ที่สุด' การคำนวณที่ผิดพลาดเพียงเสี้ยววินาทีอาจหมายถึงความพินาศ แต่การคำนวณที่ผมเตรียมการมาตลอดทั้งคืนกำลังจะได้รับการพิสูจน์ในอีกไม่กี่อึดใจนี้ เตาหลอมสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นราวกับเสียงตีดาบในสนามรบ แสงสว่างจ้าสีขาวบริสุทธิ์ระเบิดออกมาจากเตาจนผมต้องหรี่ตาลง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผมของผม *สถานะไอเทม: ผสมผสานผิดพลาด 45%... 60%... 80%* หน้าต่างระบบสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมากลางอากาศ ข้อมูลตัวเลขวิ่งผ่านตาอย่างรวดเร็ว ความเยือกเย็นที่เป็นอดีตโปรเพลเยอร์ของผมเริ่มทำงาน มันคือความตื่นเต้นในแบบที่ผมไม่ได้สัมผัสมานานนับปี ความตื่นเต้นที่เกิดจากการควบคุมความโกลาหลให้กลายเป็นระเบียบ "เอส! ระบบกำลังแจ้งเตือนว่าอุณหภูมิในเตากำลังพุ่งสูงเกินขีดจำกัด! ยกเลิกเดี๋ยวนี้!" ลูน่าตะโกนสุดเสียง ผมไม่ตอบ แต่กลับคว้าค้อนเหล็กกล้าวิญญาณขึ้นมาแล้วทุบลงไปบนแท่นเหล็กอย่างแรง เสียงค้อนกระทบโลหะดังกังวานไปทั่วถ้ำ ราวกับเสียงสัญญาณเรียกวิญญาณของศาสตราจารย์ผู้ล่วงลับ ผมทุบไปตามจังหวะชีพจรของผลึกที่กำลังหลอมละลาย ทุกจังหวะคือการบังคับให้อนุภาคที่แตกแยกกลับมาเกาะกลุ่มกันใหม่ภายใต้กฎเกณฑ์ที่ผมเป็นคนเขียนขึ้นเอง *ผสานสำเร็จ... ไอเทมกำลังก่อรูป* ในวินาทีที่แสงจ้าเริ่มดับลง ไอเทมชิ้นหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนแท่นวาง มันไม่ใช่ดาบ ไม่ใช่เกราะ แต่มันคือแหวนที่ทำจากโลหะสีนิลขลับ มีออร่าสีม่วงจางๆ หมุนวนอยู่รอบตัว มันดูสวยงามจนน่าขนลุก ผมยื่นมือออกไปหวังจะหยิบมันขึ้นมาตรวจสอบค่าสถานะ ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วของผมจะสัมผัสตัวแหวน กลิ่นอายความเย็นเยียบก็แผ่ซ่านไปทั่วห้องโถง ลูน่าแข็งค้างไปโดยอัตโนมัติ รอยยิ้มเย้ยหยันจากมุมมืดของถ้ำเริ่มชัดเจนขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ผมคุ้นเคยดีจนสั่นไปถึงขั้วหัวใจ "ยอดเยี่ยมจริงๆ... ไม่คิดเลยว่าอดีตคนเก่งอย่างเอส จะยอมลดตัวมาเล่นแร่แปรธาตุในรูหนูแบบนี้" ผมหยุดชะงัก สายตาหันไปมองเงาดำที่พิงอยู่ตรงประตูทางเข้า แสงไฟจากคบเพลิงเผยให้เห็นใบหน้าที่ผมไม่มีวันลืม... ชายที่เป็นคนวางแผนหักหลังผมในกิลด์เก่า ชายที่ควรจะอยู่ในเซิร์ฟเวอร์หลัก ไม่ใช่ที่นี่ "เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง... ไคเซอร์?" คำถามของผมได้รับคำตอบเป็นรอยยิ้มแสยะที่น่ารังเกียจ ขณะที่ไคเซอร์ก้าวเข้ามาในแสงไฟ มือของเขากำลังถือจดหมายประทับตรากิลด์ที่ผมคุ้นตาเป็นอย่างดี และที่แย่ไปกว่านั้น คือความรู้สึกที่ว่า 'ไอเทมที่ผมเพิ่งคราฟต์เสร็จ' มันกำลังเริ่มเปลี่ยนสีจากสีม่วง... กลายเป็นสีแดงฉานเหมือนเลือด ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในโลกแห่งไอเทมตำนานไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ! - กิลด์มาสเตอร์เอส