ศัตรูเก่าจากอดีต

"แกกล้าดียังไงถึงเอาชื่อนั้นมาพูดในที่แบบนี้?" น้ำเสียงของผมเย็นเยียบจนเกือบเป็นศูนย์องศา ปลายนิ้วสัมผัสที่ด้ามจับดาบ 'ดาร์คอีคลิปส์' เบาๆ ผมไม่ได้หันกลับไปมองเจ้าของเสียงที่ยืนอยู่กลางลานกว้างของมหานครเซเลสเทียที่บัดนี้ดูพร่าเลือนไปในสายตา ผมเลือกที่จะจดจ้องไปยังภาพสะท้อนของเงาที่ทอดยาวบนพื้นหินอ่อน "โห... ดูเหมือนคนดังแห่งวงการเกมจะยังความจำดีไม่เปลี่ยนเลยนะ" เสียงนั้นยียวนกวนประสาท มันเป็นเสียงที่ผมจำได้แม่นยิ่งกว่าเสียงหัวใจตัวเอง เสียงของ 'เรย์' ชายที่เคยได้รับความไว้วางใจให้เป็นรองหัวหน้ากิลด์คนก่อนที่ผมจะถูกหักหลังจนสูญสิ้นทุกอย่างในโลกความจริง ลูน่าที่เกาะอยู่บนไหล่ของผมถึงกับตัวสั่นดิก ขนฟูๆ ของเธอลู่ลงทันที เธอสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่เริ่มแผ่ซ่านออกมาจากตัวผม "เอส... อย่าไปฟังมันนะ ปล่อยให้มันพูดไปเถอะ เรามีภารกิจต้องไปคราฟต์ไอเทมที่โรงตีเหล็กอยู่นะ" ลูน่ากระซิบเสียงสั่น เธอกำลังพยายามดึงสติผมด้วยความห่วงใย ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่ยิ้มที่สื่อถึงความสุข แต่เป็นยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่อตัวเก่าที่หนีหายไปนาน "ภารกิจน่ะมันรอได้ ลูน่า แต่หนี้แค้น... มันมีวันหมดอายุที่ไหนกันล่ะ จริงไหมครับ คุณเรย์?" ผมหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ชายร่างสูงในชุดเกราะระดับแรร์ที่คุ้นตา เขายังคงไว้ทรงผมและท่าทางการยืนแบบเดิมเป๊ะ ราวกับว่าโลกในเกมนี้กลายเป็นสนามเด็กเล่นที่เขาสามารถแสดงบทบาทเดิมซ้ำๆ ได้อย่างไร้ความรู้สึกผิด "ทำไม? ตกใจงั้นเหรอที่เห็นฉันที่นี่?" เรย์กอดอกพิงเสาหิน แววตาที่จ้องมองมาไม่มีความสำนึกผิดแม้แต่น้อย "โลกนี้มันกว้างใหญ่กว่าที่แกคิดนะเอส ไม่ใช่แค่แกคนเดียวหรอกที่ได้รับสิทธิ์ให้ข้ามมาสัมผัส 'ความจริง' ที่แท้จริงแบบนี้" "สิทธิ์งั้นเหรอ?" ผมเดินย่างสามขุมเข้าไปหาเขา บรรยากาศรอบข้างที่เคยคึกคักเหมือนถูกสูบออกไปจนหมด ผู้เล่นคนอื่นเริ่มถอยห่างเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากทักษะ 'จิตสังหาร' ที่ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังไว้อีกต่อไป "สิ่งที่แกทำกับคนในกิลด์วันนั้น... แกเรียกมันว่าสิทธิ์ หรือแกเรียกมันว่าความละโมบกันแน่?" เรย์หัวเราะร่า เสียงของเขาดังสะท้อนไปทั่วจัตุรัส "ใครจะสนล่ะ? ในโลกเก่าแกแพ้แล้ว แกจบสิ้นแล้ว แต่ที่นี่... แกคือ 'ตำนาน' ใช่ไหม? คนที่ฆ่าบอสระดับเวิลด์ได้ด้วยตัวคนเดียว" เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนเราห่างกันเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นอายของข้อมูลที่เป็นเอกลักษณ์ของระบบเกมลอยโชยออกมาจากตัวเขา แต่มันไม่ใช่กลิ่นอายของผู้เล่นทั่วไป มันมีกลิ่นของ 'บัค' หรือความผิดปกติบางอย่างเจือปนอยู่ "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟื้นความหลังหรอกนะ เอส" เรย์ลดเสียงลงจนเหลือเพียงกระซิบที่ได้ยินกันแค่สองคน "ฉันมาเพื่อเตือน... สิ่งที่แกทำไปน่ะ มันกำลังไปแตะจุดที่ 'ผู้สร้าง' ไม่ชอบใจเข้าให้แล้ว ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ เพราะคราวนี้แกไม่ได้สู้กับแค่เกม แต่มันคือการสู้กับ 'ผู้คุมกฎ' ที่กำลังจะมาลบแกทิ้งเหมือนไฟล์ขยะ" คำพูดนั้นทำให้ผมชะงัก จิตสังหารที่พุ่งพล่านในอกเริ่มเปลี่ยนเป็นความสงสัยอย่างรุนแรง "ผู้คุมกฎ? แกพูดเรื่องอะไร?" เรย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยิ้มกว้าง ก่อนจะขยิบตาให้ผมหนึ่งครั้ง "อ๋อ อีกอย่างนะ... อย่าคิดว่าแกเป็นคนเดียวที่ได้รับไอเทมตำนานไปครอบครองล่ะ เพราะตอนนี้ สิ่งที่แกถืออยู่ในมือ... กำลังจะมีเจ้าของใหม่ที่เหมาะสมกว่ามาช่วงชิงไปแล้ว" ทันใดนั้น ร่างของเรย์ก็เริ่มสลายกลายเป็นละอองพิกเซลสีดำสนิท ซึ่งไม่ใช่การวาร์ปออกไปตามปกติ แต่มันคือการ 'ถูกลบทิ้ง' จากระบบอย่างรุนแรง ผมพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อเขาได้ทันก่อนที่ร่างจะหายไปหมดสิ้น แต่สิ่งที่ผมคว้าได้กลับมีเพียงความว่างเปล่าและเศษเหล็กชิ้นเล็กๆ ที่หล่นลงบนพื้นหิน ผมก้มลงเก็บชิ้นส่วนนั้นขึ้นมา มันคือแผ่นโลหะที่มีตราประทับของ 'กิลด์เดอะลอสท์' กิลด์ที่ถูกทำลายไปพร้อมกับชีวิตการเป็นโปรเพลเยอร์ของผม "เอส... นั่นมัน..." ลูน่าบินเข้ามาดูใกล้ๆ เธอถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ "ตรานี้มันถูกทำลายไปนานแล้วนี่นา ทำไมถึงยัง..." ผมกำเศษเหล็กในมือจนแน่นจนขอบที่คมบาดเข้าที่ฝ่ามือ เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา แต่มันไม่ใช่เลือดของตัวละครในเกม มันเป็นความรู้สึกเจ็บปวดที่สมจริงจนน่าขนลุก นี่ไม่ใช่แค่เกมออนไลน์ธรรมดาอย่างที่ใครต่อใครเข้าใจ แต่มันคือสนามรบที่เชื่อมโยงกับวิญญาณของผมโดยตรง ขณะที่ผมกำลังจะหันหลังกลับ เสียงระบบที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นในหัว มันไม่ใช่เสียงประกาศก้องเหมือนเวลาทำภารกิจสำเร็จ แต่มันเป็นเสียงที่ราบเรียบ หนาวเย็น และฟังดูไร้อารมณ์ [ประกาศ: ตรวจพบการแทรกแซงระดับสูง] [ผู้เล่นรหัส 001 ถูกระบุสถานะเป็น 'ศัตรูของระบบ'] [กระบวนการกำจัดจะเริ่มขึ้นภายใน 60 วินาที... โปรดเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการสูญเสียทุกสิ่งที่ท่านมี] เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าเบื้องหลังผม มันเป็นร่างสีดำสนิท ไร้ใบหน้า แต่มีดาบที่คุ้นตาอย่างประหลาดอยู่ในมือ... มันคือดาบดาร์คอีคลิปส์เล่มที่สอง ที่เหมือนกับของผมไม่มีผิดเพี้ยน "ดูเหมือนว่านรกที่แกหนีมา ไม่ใช่ที่ที่แกจะจากไปได้ง่ายๆ นะครับ เอส" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเอสและกิลด์มาสเตอร์เอสนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ