ไอเทมดรอปในตำนาน

“ถ้าจะให้เลือก... ฉันเลือกที่จะทำลายทั้งคู่” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ มือของผมกระชับดาบในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นราวกับอากาศในห้วงเหวนั้นกำลังถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ชายตรงหน้า—อดีตสหายที่กลายเป็นศัตรู—แสยะยิ้มกว้าง ดวงตาของเขาสะท้อนความบ้าคลั่งที่ผมรู้จักดีจากอดีตชาติ เขากำลังรอให้ผมกระโดดลงไป แต่เขาไม่รู้หรอกว่า ในโลกของเกมที่กฎเกณฑ์คือทุกอย่าง ‘ความผิดพลาด’ ของผมน่ะ มันคืออาวุธที่อันตรายที่สุด “เอส! อย่าทำแบบนั้นนะ! ถ้าไอ้นั่นตกลงไปในหลุมดำ พลังงานของมันจะกระตุ้นระบบโอเวอร์โหลด! โลกนี้... ไม่สิ! ทั้งเซิร์ฟเวอร์จะระเบิดเป็นผุยผงเลยนะ!” ลูน่าตะโกนเสียงแหลมเล็กด้วยความตื่นตระหนก เธอบินวนรอบไหล่ผม พลางใช้มือเล็กๆ ดึงทึ้งเส้นผมของผมเพื่อดึงสติ ผมไม่ได้ตอบเธอ สายตาของผมจับจ้องไปยัง 'เงาสีดำ' ที่กำลังร่วงหล่นลงสู่ก้นบึ้งของเหว แทนที่จะพุ่งตัวตามลงไปตามที่มันต้องการ ผมกลับพลิกข้อมือ สะบัดดาบในมือสร้างคลื่นดาบสีครามพุ่งทะยานออกไป ไม่ใช่เพื่อฟันศัตรู แต่เพื่อสกัดกั้นช่องว่างมิติที่อยู่เหนือหลุมดำ “ลูน่า ปลดล็อกพิกัดไอเทมชิ้นที่เก้าเดี๋ยวนี้!” “แต่ว่า... นายยังคราฟต์มันไม่สำเร็จนะ! ถ้าฝืนรวมร่างตอนนี้ ร่างกายของนายจะทนแรงสะท้อนกลับไม่ไหว!” “ถ้ารอให้มันตกลงไปข้างล่าง เราก็ไม่มีโอกาสได้รวมร่างอะไรทั้งนั้น!” ผมไม่รอฟังคำคัดค้าน ร่างกายของผมพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนูที่ถูกยิงจากหน้าไม้ที่ตึงเปรี๊ยะ ผมไม่ได้พุ่งเข้าหาศัตรู แต่ผมพุ่งเข้าหา ‘เศษเสี้ยวแสง’ ที่หลุดออกมาจากลูกแก้วที่ถูกโยนลงไปก่อนหน้านี้ ท่ามกลางความมืดมิดของห้วงเหว แสงสว่างจ้าดั่งดวงดารากำลังแตกตัวออก นั่นคือ 'ชิ้นส่วนสุดท้าย' ของเซ็ตเทพเจ้า—*หัวใจแห่งนิรันดร์* ความเจ็บปวดพุ่งพล่านเข้าสู่ระบบประสาทราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง นี่ไม่ใช่แค่การเก็บไอเทมธรรมดา แต่มันคือการยึดครองพลังงานดิบของระบบที่ปฏิเสธตัวตนของผู้ใช้ ผมคว้าหมับเข้าที่แสงสีทองนั้น ความร้อนแรงของมันทำให้ถุงมือของผมละลายหายไปในพริบตา เลือดสีแดงฉานค่อยๆ หยดลงบนไอเทมในตำนานจนมันเปลี่ยนสีจากทองคำเป็นสีเลือด ศัตรูของผมเบิกตากว้าง เขาพุ่งตัวเข้ามาหมายจะหยุดผม แต่สายไปเสียแล้ว “แกคิดว่าแกเหนือกว่าระบบงั้นเหรอ เอส?” เขาคำรามลั่น “เปล่าเลย...” ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่แสงสีเลือดอาบย้อมไปทั่วตัวของผม “ฉันแค่กำลังสอนให้ระบบรู้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นผู้เล่น... และใครกันแน่ที่เป็นแค่ NPC ที่ถูกเขียนโปรแกรมมาให้ล้มเหลว” ผมคำรามในลำคอ พลังงานมหาศาลจากเซ็ตเทพที่เหลืออีกแปดชิ้นในตัวผมเริ่มสั่นไหวและตอบสนองต่อชิ้นส่วนที่เก้านี้ เกิดเป็นแรงระเบิดของพลังมานาที่รุนแรงจนห้วงมิติรอบข้างบิดเบี้ยว ร่างของชายตรงหน้าถูกแรงอัดมหาศาลกระแทกจนกระเด็นออกไป แสงสีทองและเลือดผสานรวมกันกลายเป็นโครงสร้างของ ‘ดาบแห่งการชำระล้าง’ ที่สมบูรณ์แบบ ลูน่าโผล่ออกมาตรงหน้าผม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความทึ่งปนหวาดหวั่น “นี่มัน... ไอเทมในตำนานระดับ God-Tier ที่ไม่มีใครเคยสร้างสำเร็จมาก่อน... เอส! นายทำได้แล้วจริงๆ!” ผมรับดาบเล่มนั้นมาถือไว้ น้ำหนักของมันช่างเบาหวิวแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนถือชะตากรรมของโลกทั้งใบเอาไว้ ดาบเล่มนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อฟาดฟันศัตรู แต่มีไว้เพื่อ 'ตัดขาด' บั๊กของระบบที่ทำลายชีวิตของผมในอดีต ผมหันไปมองร่างของศัตรูที่กำลังตะเกียกตะกายขึ้นมาจากพื้น เขายังคงยิ้ม แม้เลือดจะไหลออกจากมุมปาก “ทำดีมาก เอส... ในที่สุด แกก็นำชิ้นส่วนทั้งหมดมารวมกันที่นี่แล้ว” เขาหัวเราะเสียงต่ำ “แกคิดจริงๆ เหรอว่าฉันเป็นศัตรูที่แกต้องกำจัด? แกคิดว่าทำไมฉันถึงยอมให้แกแย่งไอเทมชิ้นสุดท้ายไปง่ายขนาดนั้น?” หัวใจของผมกระตุกวูบ ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลแล่นปราดไปทั่วสันหลัง เขายกมือขึ้นดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนก็เด้งขึ้นมาเต็มหน้าจอ ทั้งที่การดวลยังไม่จบสิ้น [ระบบประกาศ: การรวมไอเทม 'เซ็ตเทพเจ้า' เสร็จสิ้น - เริ่มต้นกระบวนการ 'ล้างข้อมูลผู้เล่น' (User Data Wipe) ใน 3... 2... 1...] เบื้องหลังของเขามิติแยกออก เผยให้เห็นร่างของใครบางคนที่ผมคุ้นเคยที่สุด... คนที่เคยเป็นหัวหน้ากิลด์ของผมในโลกเก่า ผู้ที่หักหลังผมจนต้องจบชีวิตลงในเกมนั้น ยืนตระหง่านอยู่พร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นเยือกยิ่งกว่าน้ำแข็ง “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ เอส... นายคิดถึงนรกที่นายหนีมาไหม?” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเอสและกิลด์มาสเตอร์เอสเสมอมานะครับ