การเผชิญหน้าครั้งที่หนึ่ง

“ความผิดพลาดของนายในอดีต คือการวางใจในศัตรูที่ถือมีดอยู่ข้างหลัง... แล้ววันนี้ นายยังจะโง่เดินเข้ามาในกับดักเดิมๆ อีกหรือไง เอส?” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของผม มันไม่ใช่เสียงที่ผมนึกโหยหา แต่เป็นเสียงที่ตามหลอกหลอนผมมาตั้งแต่วันที่ชีวิตโปรเพลเยอร์ของผมพังทลายลง ผมกระชับด้ามดาบ 'Star-Eater' ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาหรี่ลงจ้องมองร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่บนแท่นหินสีเลือดเบื้องหน้า กลิ่นอายของความตายและพลังเวทมนตร์ระดับสูงที่ฟุ้งกระจายออกมาจากตัวเขามันเข้มข้นเสียจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว “ถ้าการมาหาแกคือความโง่... งั้นโลกนี้ก็คงไม่มีใครฉลาดแล้วล่ะ เซเฟอร์” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าภายในใจกลับหมุนวนด้วยความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้อย่างมิดชิด ลูน่าที่เกาะอยู่บนไหล่ของผมสั่นสะท้าน เธอไม่ใช่ภูตที่ขี้ขลาด แต่แรงกดดันจากชายตรงหน้ามันเกินกว่าที่สิ่งมีชีวิตระดับเธจะรับมือไหว “เอส... ถอยเถอะค่ะ... ไม่ใช่สิ เอส! สัญญาณชีพจรของมันไม่ได้อยู่ในระดับที่ระบบประเมินได้ ค่าพลังงานมันกระโดดไปมาเกินขีดจำกัดแล้ว!” ผมไม่ตอบ แต่สายตาของผมกวาดผ่านหน้าต่างสถานะเสมือนที่เด้งขึ้นมารัวๆ แจ้งเตือนอันตรายระดับวิกฤต เซเฟอร์ไม่ได้มาคนเดียว รอบข้างแท่นหินนั้นมีเงามืดนับสิบที่เคลื่อนไหวอย่างไร้เสียง พวกมันไม่ใช่ผู้เล่น แต่เป็น 'Phantom Guard' สิ่งมีชีวิตที่เกิดจากการดึงเอาข้อมูลดาต้าที่เสียหายมาสร้างเป็นอาวุธสังหาร เซเฟอร์เหยียดยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเย็นชาเหมือนน้ำแข็งขั้วโลก “แกยังยึดติดกับศักดิ์ศรีแบบเดิมๆ นะเอส เก่งกาจ เป็นตำนาน แต่สุดท้ายก็เป็นได้แค่ซากปรักหักพังที่เดินได้ในเกมที่แกเองก็ไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ที่แท้จริง” *ฉับ!* เซเฟอร์ขยับนิ้วเพียงเล็กน้อย พลังเวทสีม่วงเข้มพุ่งเข้าใส่ผมเหมือนแส้ที่มองไม่เห็น ผมก้าวเท้าถอยหลังด้วยสเต็ป 'Shadow Step' ที่ฝึกฝนจนเป็นสัญชาตญาณ ร่างของผมวาร์ปผ่านคมเวทนั้นไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตรจนเกิดเสียงลมหวีดหวิวข้างหู “ลูน่า! โหมดโอเวอร์โหลด—เปิดใช้ไอเทม ‘แกนกลางแห่งความว่างเปล่า’ เดี๋ยวนี้!” ผมตะโกนสั่ง “แต่ถ้าใช้ตอนนี้ เครื่องจะโอเวอร์ฮีทจนระเบิดเลยนะ!” ลูน่าแย้งพลางคัดค้านด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล “ทำตามที่บอก! ถ้าเราไม่ตัดเกมตอนนี้ เราจะไม่มีโอกาสได้เล่นต่อในตอนหน้า!” แสงสีครามสว่างวาบไปทั่วโถงถ้ำ แรงระเบิดเวทมนตร์จากการคราฟต์ไอเทมฉุกเฉินสร้างแรงอัดมหาศาล ผมอาศัยจังหวะที่เซเฟอร์ยกมือขึ้นป้องดวงตา ปา ‘ระเบิดแสงผลึก’ ลงพื้นจนเกิดควันหนาทึบและกระแสไฟฟ้าช็อตขัดขวางการตรวจจับด้วยพลังเวท ผมหันหลังกลับทันทีโดยไม่รีรอ กระโดดพุ่งเข้าสู่ช่องว่างของมิติที่เตรียมไว้สำรอง แม้จะรู้ดีว่าการหนีในครั้งนี้คือรอยด่างพร้อยในเส้นทางนักล่าบอสของผม แต่นี่คือกลยุทธ์ที่สำคัญที่สุดของการเป็น ‘Mythic Breaker’ การรู้จักจังหวะถอยเพื่อรวบรวมอาวุธที่เหนือกว่ามาบดขยี้ในคราวเดียว ขณะที่ผมกำลังจะก้าวข้ามผ่านประตูมิติ มือเย็นเฉียบข้างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาคว้าข้อเท้าของผมไว้แน่น! พลังมหาศาลกระชากร่างของผมจนเกือบเสียหลัก เซเฟอร์ไม่ได้ใช้เวทมนตร์ เขาใช้พละกำลังที่มาจาก 'บั๊ก' ของระบบที่เขาสร้างขึ้นมาเอง “จะรีบไปไหนล่ะ?” เสียงกระซิบที่ข้างหูทำเอาผมขนลุกชัน “แกคิดจริงๆ เหรอว่าทางหนีที่แกวางแผนไว้น่ะ... ฉันไม่ได้เป็นคนออกแบบมัน?” ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังเงาของเซเฟอร์ มันไม่ใช่ทางออกที่ผมควรจะไป แต่มันคือบัลลังก์ที่ถูกลบหายไปจากแพตช์ล่าสุด และที่นั่งอยู่บนนั้นคือร่างของใครบางคนที่ผมไม่มีวันลืม... ร่างของ 'เอส' อีกคนหนึ่งที่ดูเหมือนตัวผมในอดีตทุกกระเบียดนิ้ว แต่ดวงตากลับเป็นสีแดงฉานไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์! “ลูน่า... นั่นมันอะไร?” ผมถามเสียงสั่น ลูน่าไม่ได้ตอบ เธอเพียงแต่นิ่งค้างไปก่อนจะหันมามองผมด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “เอส... ระบบแจ้งว่า... ตัวตนของเจ้าของไอเทมตำนานไม่ได้มีแค่คนเดียว แต่เขากำลัง ‘ดาวน์โหลด’ ตัวตนของนายเข้าไปในนั้น!” ผมพยายามสะบัดเท้าออกสุดแรง ความจริงที่ปรากฏตรงหน้าเริ่มสั่นคลอนความเชื่อมั่นของผมทั้งหมด และในวินาทีที่ผมตัดสินใจจะใช้ดาบตัดแขนตัวเองเพื่อหนีให้พ้น แรงมหาศาลนั้นก็ปล่อยออก... ทิ้งให้ผมยืนงงอยู่หน้าประตูมิติที่กำลังจะปิดตัวลง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเซเฟอร์ที่ดังก้องไปทั่วโถงถ้ำ "ไปซะ เอส... แล้วกลับมาดูความตายของตัวเองในฐานะผู้ชมที่ไม่มีวันเปลี่ยนอะไรได้เลย" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมและร่วมเผชิญหน้าไปพร้อมกันนะครับ - กิลด์มาสเตอร์เอส