บทที่ 36

“ระบบกำลังกัดกินตัวตนของฉัน... ลิลลี่ ความเป็นไปได้ที่ฉันจะเหลือรอดมีกี่เปอร์เซ็นต์” ผมเอ่ยถามท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วโถงวิหารแห่งบรรพกาล ขณะที่ละอองแสงสีขาวนวลเริ่มลุกลามจากปลายนิ้วขึ้นมาถึงข้อมือ ความรู้สึกเจ็บปวดไม่ได้เกิดขึ้นทางกายภาพ แต่มันคือความรู้สึกเหมือนถูก ‘ลบ’ ออกจากฐานข้อมูลของจักรวาลนี้ทีละบิต ลิลลี่ที่ยืนอยู่เคียงข้างไม่ได้ตอบในทันที ดวงตาสีฟ้าครามของเธอกวาดมองค่าพารามิเตอร์ที่วิ่งผ่านอากาศราวกับสายฝนดิจิทัล ใบหน้าเรียบเฉยของเธอที่เคยฉายแววความมั่นใจในฐานะ AI ระดับสูงสุด บัดนี้กลับสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่ระบบไม่ควรจะประมวลผลได้ “ศูนย์จุดศูนย์ศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ค่ะ... ไม่สิ เอสคะ ในวินาทีนี้ มันลดลงจนกลายเป็นค่าว่างเปล่าแล้ว” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความเยือกเย็นไว้ แต่แววตาคู่นั้นกลับสั่นระริกเหมือนกระจกที่ร้าวราน “คุณฝืนใช้สกิล ‘God-Slayer’ เกินขีดจำกัดของเซิร์ฟเวอร์ ระบบจึงตีความว่าคุณคือ ‘บั๊ก’ ที่ต้องถูกกำจัดทิ้งโดยอัตโนมัติ” ผมแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งท่ามกลางบรรยากาศกดดัน “สรุปว่าการพิชิตดันเจี้ยนต้องสาปครั้งนี้ คือกับดักที่ออกแบบมาเพื่อลบผู้เล่นระดับท็อปออกจากกระดานสินะ กิลด์ ‘เอเทอร์นอล’ วางแผนได้แยบยลเหลือเกิน ไม่เสียแรงที่ฉันเคยเป็นรองหัวหน้ากิลด์มันมานาน” ผมทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหินเย็นเฉียบ ความรู้สึกสูญเสียการควบคุมร่างกายเริ่มลามขึ้นมาถึงหัวไหล่ ทุกครั้งที่ละอองแสงหลุดร่วงลงสู่พื้น มันไม่ได้สลายไปเฉยๆ แต่มันกลายเป็นรหัสโค้ดที่แตกร้าว พื้นที่รอบตัวผมเริ่มบิดเบี้ยวเหมือนภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกน้ำสาดใส่ “เอส อย่าเพิ่งยอมแพ้” ลิลลี่ก้าวเข้ามาใกล้ มือเรียวบางของเธอเอื้อมมาจับมือที่เหลืออยู่ของผม “ยังมีทางเลือกสุดท้าย ถ้าคุณยอมแลก ‘ไอเทมในตำนาน’ ชิ้นนั้นที่คุณเพิ่งได้รับมา... กับการรีเซ็ตค่าสถานะตัวละครทั้งหมดของคุณ” ผมมองดูไอเทมในมือ ‘เนตรแห่งพระเจ้าไร้กาล’ สร้อยคอที่เรืองแสงสีทองอำพัน มันคือไอเทมที่ผมแลกมาด้วยเลือดและเวลาชีวิตนับพันชั่วโมง แต่มันคือสิ่งเดียวที่ลิลลี่บอกว่าสามารถทำลายกรงขังของระบบได้ “รีเซ็ตงั้นเหรอ? หมายความว่าทุกอย่างที่ฉันสั่งสมมา... ความแค้นที่จะต้องชำระกับพวกกิลด์เอเทอร์นอล... ค่าสถานะระดับเทพที่ฉันใช้เวลาฟาร์มจนแทบไม่ได้นอน มันจะหายไปหมดเลยใช่ไหม” ผมถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในใจกลับร้อนรุ่มด้วยความแค้นที่แผดเผา ลิลลี่เม้มริมฝีปากแน่น “ใช่ค่ะ คุณจะกลายเป็นผู้เล่นเลเวลหนึ่งที่ไม่มีอะไรเลย แต่คุณจะยังมีชีวิตอยู่ เพื่อที่จะกลับมาทวงคืนทุกอย่างในภายหลัง... เลือกเอาค่ะ ระหว่างศักดิ์ศรีที่ไร้ความหมาย หรือลมหายใจที่จะนำไปสู่การล้างแค้น” ผมเงียบไปเนิ่นนาน เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นจากเงามืดของวิหาร มันไม่ใช่ฝีเท้าของมอนสเตอร์ แต่เป็นจังหวะที่มั่นคงและหยิ่งผยอง “ช่างเป็นฉากจบที่น่าประทับใจจริงๆ นะ ‘เอส’” ร่างในชุดเกราะสีเงินประดับอัญมณีสีชาดก้าวออกมาจากเงามืด ชายคนนั้นมีใบหน้าที่ผมจำได้แม่นยิ่งกว่าใบหน้าตัวเอง ‘คาร์ลอส’ หัวหน้ากิลด์เอเทอร์นอล ผู้ที่เคยผลักผมตกเหวในวันนั้น เขายิ้มอย่างผู้ชนะ “ไม่ต้องลำบากรีเซ็ตหรอก เพราะยังไงแกก็ต้องตายอยู่ที่นี่... และไอเทมชิ้นนั้น จะกลายเป็นสมบัติชิ้นใหม่ของกิลด์ฉัน” คาร์ลอสชักดาบสีดำสนิทออกมา มันคือดาบต้องสาปที่ดูดกลืนแสงสว่างรอบข้าง เขากำลังจะก้าวเข้ามาปิดฉากผมด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว “ลิลลี่” ผมเรียกชื่อเธอเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากศัตรู “คะ?” “ทำเลย” ในชั่วพริบตาที่ดาบของคาร์ลอสฟาดลงมา พื้นที่รอบตัวผมก็สว่างวาบจนมองไม่เห็นอะไร ลิลลี่ทำการโอเวอร์โหลดข้อมูลในระบบจนเกิดการระเบิดของพลังงานแสงที่รุนแรงพอจะฉีกกระชากมิติ แต่สิ่งที่คาร์ลอสไม่เคยรู้คือ ผมไม่ได้ตัดสินใจรีเซ็ตตัวละครตามที่ลิลลี่บอก... แต่ผมใช้พลังของไอเทม ‘เนตรแห่งพระเจ้าไร้กาล’ บังคับให้ระบบทำการ ‘สลับร่าง’ ระหว่างผมกับเขาในเสี้ยววินาทีก่อนที่ดาบจะถึงตัว ร่างของคาร์ลอสที่พุ่งเข้ามากลับกลายเป็นร่างที่ถูกลบออกจากระบบแทน เขาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสงไปต่อหน้าต่อตา ในขณะที่ผมกลับมายืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งด้วยสภาพร่างกายที่เริ่มกลับมาสมบูรณ์ ทว่าในมือของผม ดาบสีดำสนิทของเขากลับมาอยู่ในกำมือของผมแทน แต่ทว่า... ความเงียบงันกลับเข้าปกคลุมอีกครั้ง เมื่อเสียงของระบบประกาศดังก้องไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นจนถึงกระดูก [ประกาศจากระบบ: พบการละเมิดกฎขั้นร้ายแรง - ตัวตน 'เอส' ถูกคัดลอกและสร้างใหม่ในฐานะ 'ผู้ดูแลดันเจี้ยนคนที่สอง'] ผมมองไปที่ลิลลี่ เธอไม่ได้มองมาที่ผม แต่เธอกำลังก้มหัวให้ใครบางคนที่เดินออกมาจากหลังบัลลังก์ของบอส... คนคนนั้นมีใบหน้าเหมือนกับผมไม่มีผิดเพี้ยน! "ยินดีต้อนรับสู่กรงขังนิรันดร์ เอส... หรือควรเรียกว่าตัวฉันดีล่ะ?" ร่างแยกของผมยิ้มเยาะ มือของเขาถือไอเทมที่ผมควรจะเป็นคนครอบครอง... ทุกอย่างมันคือกับดักซ้อนกับดักที่ผมเองก็คาดไม่ถึง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมมาถึงจุดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ