บทที่ 37

“แกคิดจริงๆ หรือว่าของเล่นพรรค์นั้นจะฆ่าฉันได้?” เสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบดังขึ้นจากริมฝีปากของร่างแยกที่ยืนอยู่บนแท่นศิลาใจกลางดันเจี้ยนต้องสาป มันยิ้มเยาะ มือขวาของมันกำ ‘ผลึกแห่งนิรันดร์’ ไอเทมระดับตำนานที่ผมใช้เวลาตามหามานานแรมเดือนไว้แน่น พลังงานสีม่วงอมดำสั่นระริกราวกับเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะท่ามกลางความมืดมิด ผมขยับถุงมือเหล็กกล้า ปรับสมดุลลมหายใจท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนอากาศรอบตัวหนาหนักราวกับปรอท ในฐานะกิลด์มาสเตอร์ที่เคยผ่านการล่าบอสระดับ World Boss มานับร้อย ผมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้กับร่างแยก แต่มันคือการต่อสู้กับความผิดพลาดในอดีตที่ผมเคยตัดสินใจเลือกเดิน “เกมนี้ไม่มีที่ว่างให้สำหรับความสงสารหรอกนะ เอส” ร่างแยกขยับตัวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว เสียงฝีเท้าของมันหนักแน่นเสียจนผมรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนผ่านพื้นดิน “แกมองเห็นบั๊กในระบบ ลิลลี่บอกแกทุกอย่าง แต่แกกลับไม่กล้าที่จะกดลบฐานข้อมูลทิ้ง... แกมันก็แค่คนขี้ขลาดที่หลงใหลในความสมบูรณ์แบบของโลกที่บิดเบี้ยวนี้เท่านั้น” ลิลลี่ที่ปรากฏตัวในรูปแบบโฮโลแกรมโปร่งแสงข้างกายผม เธอขมวดคิ้วแน่น ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อยจากการประมวลผลที่หนักหน่วง “มาสเตอร์ อย่าไปฟังมันค่ะ ร่างแยกตัวนี้กำลังเชื่อมต่อกับระบบเซิร์ฟเวอร์หลักผ่านไอเทมในมือ ถ้าเราไม่รีบหยุดมัน ค่าความเสถียรของพื้นที่นี้จะดิ่งลงสู่ศูนย์ แล้วเราจะถูกลบหายไปพร้อมกับดันเจี้ยน!” ผมไม่ได้ตอบโต้อะไร สายตาของผมจับจ้องไปที่จังหวะการหายใจของมัน ใช่... แม้จะเป็นร่างแยก แต่โปรแกรมที่คัดลอกทักษะของผมไปนั้นย่อมมีจุดบอดที่ซ่อนอยู่เสมอ ผมเอื้อมมือไปข้างหลัง แตะปุ่มเปิดใช้งานไอเทมลับที่ผมซ่อนไว้ในคลังสำรองตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้าสู่ชั้นที่ 40 “ลิลลี่... เตรียมการแทรกแซงรหัสรูท (Root Access) ซะ” ผมกระซิบ “แต่มาสเตอร์คะ! นั่นมันจะทำให้ค่าสถานะพื้นฐานของท่านเหลือเพียง 1% หากพลาดไปแม้แต่มิลลิวินาที ท่านจะถูกลบออกจากเกมทันที!” “ผมรู้ดี” ผมตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของผมว่างเปล่าไร้ซึ่งความกังวล เพราะในโลกที่ถูกขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึม สิ่งเดียวที่จะเอาชนะความแน่นอนได้ คือความบ้าคลั่งที่คาดเดาไม่ได้ ผมพุ่งตัวออกไปราวกับกระสุนปืน ร่างแยกตวัดมือสร้างโล่พลังงานขึ้นมาป้องกันตามสัญชาตญาณ แต่มันพลาดไปจังหวะหนึ่ง เพราะมันประเมินว่าผมจะใช้ทักษะ ‘ดาบทะลวงมิติ’ ทว่าในความเป็นจริง ผมกลับเลือกใช้ ‘ทักษะพื้นฐาน’ ที่ไม่มีใครคิดว่าจะมีใครใช้ในระดับนี้—การโจมตีทางกายภาพด้วยหมัดเปล่า *ผัวะ!* เสียงหมัดปะทะเข้าที่ชายโครงของร่างแยกจนมันถอยหลังไปสามก้าว ไอเทมในมือของมันหลุดลอยขึ้นกลางอากาศ นี่คือจังหวะที่ผมรอคอย ผมกระโดดขึ้นกลางอากาศ ทิ้งตัวลงสู่เป้าหมายเพื่อชิงผลึกนั้นคืนมา แต่ทว่า... ทันใดนั้น ร่างแยกกลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “แกติดกับแล้ว เอส!” ความผิดปกติเกิดขึ้นเมื่อผลึกในมือผมเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นหนามแหลมคมทิ่มแทงเข้าที่ฝ่ามือ เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาแตะโดนหน้าจออินเตอร์เฟส นี่ไม่ใช่ไอเทมตำนาน แต่เป็น ‘กับดักวิญญาณ’ ที่กิลด์เก่าของผมร่วมมือกับผู้พัฒนาเกมสร้างขึ้นเพื่อกำจัดตัวละครที่มีค่าสถานะสูงเกินกว่าจะควบคุมได้ หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นมาเบื้องหน้า: [คำเตือน: ยูสเซอร์กำลังถูกถ่ายโอนข้อมูลไปยังเซิร์ฟเวอร์สำรอง การลบตัวละครจะเริ่มขึ้นใน 30 วินาที] ผมกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดจากการถูกกัดกินข้อมูลเริ่มแล่นผ่านเส้นประสาท มือของผมเริ่มโปร่งแสง ลิลลี่พยายามใช้พลังทั้งหมดที่มีตรึงข้อมูลของผมไว้ไม่ให้ถูกดึงออกไป “มาสเตอร์! ข้อมูลที่กิลด์นั้นส่งมา... มันไม่ได้อยู่ในระบบเกม แต่มันคือโปรแกรมไวรัสที่แฝงมากับไฟล์อัปเดตล่าสุด!” ลิลลี่ร้องบอก เสียงของเธอเริ่มขาดหายไป ผมมองหน้าต่างแจ้งเตือนสลับกับร่างแยกที่กำลังยิ้มเยาะด้วยความสะใจ ผมไม่มีทางเลือกแล้ว หากต้องการรอดไปได้ ผมต้องทำสิ่งที่ผมไม่เคยคิดจะทำมาก่อน คือการ ‘ทำลาย’ รากฐานของระบบดันเจี้ยนนี้ด้วยตัวผมเอง ผมรวบรวมค่าสถานะทั้งหมดที่มี เปลี่ยนไอเทมในมือให้กลายเป็นระเบิดมานาที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา ผมไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ร่างแยก แต่ผมมุ่งเป้าไปที่ ‘หัวใจของดันเจี้ยน’ ที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า “ลิลลี่ ปิดระบบป้องกันของตัวเองซะ แล้วย้ายข้อมูลทั้งหมดไปที่ไฟล์สำรองที่ผมสร้างทิ้งไว้เมื่อสามปีก่อน” “ท่านจะทำลายทุกอย่างจริงๆ หรือคะ? ไอเทมระดับตำนานทั้งหมด ไอเทมที่เราหามา... มันจะหายไปตลอดกาลเลยนะ!” ผมแสยะยิ้มแบบเดียวกับที่ร่างแยกเคยทำ “ของพรรค์นั้นน่ะเหรอ? ช่างมันเถอะ สิ่งที่ผมต้องการจริงๆ ไม่ใช่ไอเทม... แต่คือการพิสูจน์ว่า แม้แต่คนที่สร้างเกมนี้ขึ้นมา ก็ไม่มีสิทธิ์มาตัดสินว่าผมควรจะอยู่หรือไป” ผมกระแทกฝ่ามือลงบนพื้นดิน แรงระเบิดมหาศาลสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งดันเจี้ยน หน้าต่างระบบทั้งหมดแตกกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวข้อมูลสีทอง ร่างแยกนั้นเบิกตากว้าง ความมั่นใจของมันมลายหายไปในพริบตาเมื่อมันพบว่าร่างของมันเริ่มสลายกลายเป็นเพียงรหัสที่ไร้ความหมาย ในจังหวะที่โลกทั้งใบกำลังล่มสลายลงต่อหน้า เสียงแจ้งเตือนสุดท้ายดังขึ้นในหัวของผม... [ยินดีด้วย ผู้เล่น ‘เอส’ ท่านได้รับสิทธิ์ในการเข้าถึง ‘Root System’ แต่ทว่า...] ผมมองไปยังประตูทางออกของดันเจี้ยนที่กำลังพังทลายลง ทว่ากลับมีเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น เป็นร่างที่ผมคุ้นเคยที่สุด เป็นคนที่ทรยศผมในวันนั้น และเป็นคนที่ควรจะเลิกเล่นเกมนี้ไปนานแล้ว นั่นคือหัวหน้ากิลด์คนเก่าของผม... เขากำลังถืออาวุธชิ้นที่ผมเคยสร้างให้เขาด้วยมือของผมเอง พร้อมกับรอยยิ้มที่บอกว่า ‘ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดจบของจริง’ ทุกอย่างที่ผมวางแผนไว้พังทลายลงในพริบตา เมื่อผมพบว่าร่างแยกที่ผมเพิ่งทำลายไป ไม่ใช่ศัตรูคนเดียวที่รอผมอยู่ในดันเจี้ยนแห่งนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเอสมาจนถึงบทนี้ด้วยใจจริงนะครับ หวังว่าจะสนุกไปกับความเดือดของตอนถัดไปครับ!