สงครามในห้องครัว

"ถ้าคุณคิดว่าการวางผักชีฝรั่งให้เอียงทำมุมสี่สิบห้าองศาตามใจชอบคือศิลปะ... ดิฉันบอกได้เลยค่ะว่ามันคือ 'หายนะ' สำหรับมาตรฐานของเชฟกวินทร์" เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยแรงกดดันดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาชะงักมือที่กำลังจัดแต่งจานสลัดทูน่าพรีเมียม เธอไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียงที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์สแตนเลสด้วยท่าทีถือดี แต่เลือกที่จะใช้แหนบสแตนเลสวางชิ้นอะโวคาโดลงบนจานอย่างใจเย็น ก่อนจะหันกลับไปสบตากับดวงตาคมกริบที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้กลายเป็นจุณ "หายนะเหรอคะ?" รินรดายกยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความเกรงกลัวเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย "เชฟคะ นี่มันยุคไหนแล้วคะ? ลูกค้าไม่ได้จ่ายเงินหลักพันเพื่อมาดูการจัดจานแบบย้อนยุคปีสองพัน แต่เขาจ่ายเพื่อ 'ประสบการณ์' ที่แตกต่าง และที่สำคัญ... ผักชีฝรั่งมุมนี้ มันทำให้สีของทูน่าดูเด่นขึ้นอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ" กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเดินเข้ามาประชิดจนรินรดาต้องถอยหลังจนสะโพกชนกับขอบโต๊ะทำงาน กลิ่นกายสะอาดสะอ้านปนกลิ่นเครื่องเทศอ่อนๆ ของเขาทำให้เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง แต่มันก็เพียงพอที่เขาจะฉวยโอกาสก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอจนแทบไม่มีอากาศหายใจ "ประสบการณ์? หึ... ถ้าการจัดจานของคุณมันไร้ระเบียบแบบนี้ ก็เชิญไปทำที่ร้านข้างทางเถอะค่ะ ที่นี่เราขาย 'ความสมบูรณ์แบบ' ไม่ใช่การแสดงมายากลสีสันฉาบฉวย" "ปากจัดจังเลยนะคะ" รินรดาเอียงคอ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของอีกฝ่าย "เชฟกวินทร์คะ บางทีการที่คุณหมกมุ่นกับความสมบูรณ์แบบจนหน้ามืดตามัวแบบนี้ อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณยังต้องยืนกดดันลูกน้องในห้องครัวคนเดียวแบบนี้นะคะ... อ้อ ลืมไป คุณไล่ทุกคนออกจนหมดนี่นา" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้กวินทร์นิ่งไปชั่วอึดใจ กรามของเขาขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ความเงียบในห้องครัวขนาดใหญ่กลายเป็นความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ เขาหยิบมีดเชฟด้ามถนัดขึ้นมาแล้วปักลงบนเขียงไม้เสียงดัง 'ปึก!' จนรินรดาสะดุ้งเฮือก "คุณกำลังก้าวล้ำเส้นเกินไปแล้วรินรดา" เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "ผมจ้างคุณมาเป็นฟู้ดสไตลิสต์ ไม่ได้จ้างมาเป็นนักจิตวิทยาข้างถนน ถ้าคุณรับมาตรฐานของผมไม่ได้ ก็เก็บของแล้วออกไปซะ ก่อนที่ผมจะลากคุณไปส่งที่หน้าประตูด้วยตัวเอง" รินรดาไม่ถอยหนี เธอวางแหนบลงบนโต๊ะเสียงดังไม่แพ้กัน ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปหาเขาจนระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงช่องว่างเพียงนิดเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่ปะทะกันอย่างจัง "ไล่ออกงั้นเหรอคะ?" เธอกระซิบเสียงพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความท้าทายที่น่าหลงใหล "เชฟคะ... คุณไล่ใครออกก็ได้บนโลกนี้ แต่ไม่ใช่ดิฉัน เพราะงานเปิดตัวเมนูใหม่พรุ่งนี้ ถ้าไม่มีฝีมือจัดจานแบบดิฉัน เชฟระดับมิชลินอย่างคุณก็เป็นแค่คนทำอาหารเก่งแต่ขายไม่ออกเท่านั้นแหละค่ะ" กวินทร์ชะงักไปจริงๆ ครั้งนี้เขาพูดไม่ออก ความจริงที่เธอพูดมันตบหน้าเขาฉาดใหญ่ เพราะเขารู้ดีว่ารินรดาคือคนเดียวที่เข้าใจ 'ตัวตน' ในรสชาติอาหารของเขาอย่างแท้จริง การไล่เธอออกในตอนนี้ ไม่ต่างอะไรกับการทำลายผลงานที่เขาสร้างมาตลอดหลายเดือนด้วยมือตัวเอง เขาจ้องลึกเข้าไปในแววตาของหญิงสาวที่ดูมั่นใจเกินร้อย เธอไม่ได้กลัวเขาเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังดูเหมือนจะสนุกที่ได้เห็นเขาจนมุมแบบนี้ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนกำลังก่อตัวขึ้นในอก... มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความรู้สึก 'พ่ายแพ้' ต่อเสน่ห์อันดื้อรั้นของผู้หญิงตรงหน้า ในขณะที่กวินทร์กำลังจะอ้าปากโต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องครัว "เชฟคะ! มีแขกพิเศษมาหาที่ห้องอาหารค่ะ เขาบอกว่ามีเรื่องด่วนที่ต้องคุยกับคุณเดี๋ยวนี้เลย" กวินทร์ละสายตาจากรินรดาอย่างเสียไม่ได้ เขาถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว ปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาดังเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าแววตาที่เขามองเธอยังคงทิ้งร่องรอยความไม่พอใจและบางอย่างที่ซ่อนลึกเอาไว้ "วันนี้คุณรอดไป แต่พรุ่งนี้... ถ้าจานของผมพลาดแม้แต่มิลลิเมตรเดียว คุณเตรียมตัวเก็บของออกจากร้านนี้ได้เลย" เขาก้าวผ่านตัวเธอไปโดยไม่หันกลับมามอง แต่ในจังหวะที่เดินสวนกัน กวินทร์หยุดชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวมากระซิบข้างหูหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ "และจำไว้... อย่าคิดว่าตัวเองสำคัญนัก เพราะคนที่ทำให้ผม 'คลั่ง' ได้จริงๆ ยังไม่เกิดหรอกครับ" รินรดายืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะขณะที่มองแผ่นหลังกว้างของเชฟหนุ่มเดินออกไป เธอแตะที่หูของตัวเองเบาๆ ความร้อนลามไปทั่วใบหน้าเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของบุคคลที่สามที่เดินเข้ามาประจันหน้ากับกวินทร์ที่ห้องโถง เมื่อเธอก้าวเดินตามออกไปเพื่อจะดูว่าใครคือแขกพิเศษที่มาในยามวิกาลแบบนี้ ภาพที่เห็นทำเอาลมหายใจของเธอแทบสะดุด เพราะคนที่ยืนรออยู่ตรงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'อดีตคนรัก' ของเธอที่กวินทร์เคยเอ่ยปากเตือนไว้ตั้งแต่เมื่อวาน... พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ส่งมาให้เธอโดยตรง "ไม่เจอกันนานเลยนะ รินรดา... ไม่นึกเลยว่าผู้หญิงที่ทิ้งงานแต่งงานมาจะมาซุกหัวอยู่ที่นี่" กวินทร์หันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปทันที ราวกับมีพายุฝนกำลังก่อตัวขึ้นในดวงตาคู่นั้น ขณะที่ความลับที่เธอพยายามปกปิดไว้ กำลังจะถูกเปิดโปงกลางห้องอาหารแห่งนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนไวโอเล็ตการ์เด้นมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าตอนถัดไปจะเป็นตอนที่ทุกคนรอคอยค่ะ