การดวลเมนู

“เชฟคะ ถ้ายังมองด้วยสายตาแบบนั้นอยู่ อีกห้านาทีเนื้อสันนอกนั่นได้กลายเป็นหนังยางให้สุนัขเคี้ยวเล่นแน่ค่ะ” รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันในห้องครัวระดับมิชลินสตาร์ เธอไม่ได้เงยหน้าจากจานเซรามิกตรงหน้าที่กำลังจัดวางองค์ประกอบของซอสราดดาร์กช็อกโกแลตผสมพริกจินดา แม้จะรับรู้ได้ถึงรัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกจ้องเธออยู่เบื้องหลัง กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย็นชา “คุณกล้าสอนงานผมในครัวของผมเองงั้นเหรอ รินรดา? จดจำไว้ให้ดีว่าต่อให้คุณจะเก่งมาจากไหน แต่จานนี้ลูกค้าคือคนระดับวีไอพี ถ้ามันพัง ผมจะให้คุณเป็นคนแบกรับความผิดชอบเองทั้งหมด” “คำขู่เชยๆ แบบนี้เก็บไว้ใช้กับเด็กฝึกงานเถอะค่ะ” รินรดาวางพู่กันซิลิโคนลง ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเขาเต็มตัว เธอขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดของสบู่อ่อนๆ ผสมกับกลิ่นอายของเครื่องเทศราคาแพงจากตัวเขา “คุณมัวแต่จ้องจับผิดฉันจนลืมไปหรือเปล่าคะว่า โจทย์ของลูกค้าคืองานแต่งงานที่ต้องการความ ‘โรแมนติกที่แผดเผา’ การที่คุณวางน้ำหนักรสชาติแบบเดิมๆ มันคือความปลอดภัยที่น่าเบื่อค่ะ” กวินทร์ชะงัก สายตาที่เคยเต็มไปด้วยพายุฝนวูบไหวไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปที่จานอาหารที่เธอจัดวาง ก่อนจะย้ายกลับมาสบตาหญิงสาวตรงหน้า เขาขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับขอบเคาน์เตอร์สแตนเลสเย็นเฉียบ “โรแมนติกที่แผดเผา?” กวินทร์ย้อนถาม น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ “คุณนิยามมันว่ายังไง... การเล่นกับความร้อนที่พร้อมจะลวกมือคนทำงั้นเหรอ?” “ถ้ามันจะทำให้รสชาติสมบูรณ์แบบ ทำไมต้องกลัวล่ะคะ” รินรดาสวนกลับด้วยแววตาที่มั่นคงเกินร้อย “เชฟคะ คุณเก่งเรื่องเทคนิค แต่คุณขาดความ ‘กล้า’ ที่จะสื่อสารหัวใจลงไปในจาน ลองลดความหรูหราที่แข็งทื่อลง แล้วเพิ่มความซับซ้อนที่เดาทางไม่ได้ดูสิคะ บางที... คุณอาจจะมองเห็นอะไรที่มากกว่าแค่เมนูอาหารก็ได้” กวินทร์ไม่ตอบ เขาหยิบช้อนเงินขึ้นมาตักซอสที่เธอปรุง ลองชิมช้าๆ รสชาติที่ตัดกันอย่างรุนแรงระหว่างความหวานลุ่มลึกของช็อกโกแลตและความเผ็ดร้อนที่ค่อยๆ แผ่ซ่านในลำคอทำให้เขาต้องขมวดคิ้วแน่น มันไม่ใช่สิ่งที่เขาคุ้นเคย แต่มันกลับทำให้หัวใจที่เย็นชามาเนิ่นนานกระตุกวูบ “มัน... แรงไป” เขาเอ่ย แต่ไม่ได้คายออกมา “แต่มันหยุดไม่ได้ใช่ไหมล่ะคะ” รินรดาคลี่ยิ้มบาง เธอหยิบถุงบีบครีมขึ้นมา แล้วก้าวผ่านร่างสูงไปจัดการตกแต่งจานด้วยความชำนาญ มือของเธอเฉียดผ่านแขนเขาจนเกิดกระแสไฟแปลกๆ วิ่งผ่านผิวหนัง กวินทร์มองดูปลายนิ้วเรียวที่กำลังบรรจงแต่งแต้มลวดลายบนจานด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ตลอดหลายชั่วโมงต่อมา บรรยากาศการทำงานที่เคยเป็นสนามรบเริ่มเปลี่ยนไป กวินทร์เริ่มให้คำแนะนำเรื่องการปรับอุณหภูมิเตาอบเพื่อให้เข้ากับเนื้อสัมผัสที่รินรดาต้องการ ขณะที่เธอก็ยอมลดกำแพงลงเพื่อรับฟังเทคนิคการคุมความนุ่มของเนื้อจากเชฟระดับโลก การโต้เถียงที่เคยรุนแรงกลายเป็นการแลกเปลี่ยนที่ดุเดือดแต่สร้างสรรค์ “ถ้าเราใส่บีทรูทที่ดองในน้ำส้มสายชูบัลซามิกเข้าไปด้วย มันจะช่วยตัดเลี่ยนได้นะ” กวินทร์เสนอขึ้นขณะก้มลงดูการจัดจานของเธอ “ความคิดไม่เลวค่ะ” รินรดาพยักหน้า ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา “แต่ต้องซอยให้บางที่สุดนะคะ ไม่งั้นมันจะแย่งซีนความนุ่มของเนื้อ” “ผมรู้หน่า” กวินทร์หยิบมีดเชฟขึ้นมา จัดการฝานบีทรูทด้วยความคล่องแคล่ว ท่าทางของเขาในยามนี้ดูจริงจังและใส่ใจอย่างเหลือเชื่อ รินรดาแอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความสุขุมและความบ้างานของเขามีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างร้ายกาจ เมื่อเมนูสุดท้ายถูกจัดวางลงบนเคาน์เตอร์ ทั้งคู่หอบหายใจเบาๆ จากความเหนื่อยล้า กวินทร์วางมีดลงแล้วหันมามองเธอ สายตาของเขาไม่ได้มีร่องรอยของการจับผิดอีกต่อไป แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้นและลึกซึ้ง “คุณไม่เหมือนใครเลย รินรดา” เขาเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบที่เริ่มโอบล้อม “ตลอดหลายปีที่ผมอยู่ในครัวนี้ ไม่มีใครกล้าเถียงผม... และไม่มีใครทำให้ผมรู้สึกว่างานที่ทำมัน ‘มีชีวิต’ ได้มากเท่านี้” รินรดาชะงัก เธอสบตาเขา มองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคมคู่นั้น ความใกล้ชิดที่ขยับเข้ามาอีกเพียงคืบทำให้ลมหายใจเริ่มติดขัด “คุณก็... ไม่ได้แย่อย่างที่ฉันคิดหรอกค่ะ เชฟ” กวินทร์ขยับกายเข้าหาเธออีกนิด มือหนาของเขาเอื้อมไปแตะขอบเคาน์เตอร์ข้างตัวเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างจงใจ กลิ่นกายของเขาที่ผสมกับกลิ่นเนยและเครื่องเทศเริ่มทำให้อารมณ์ของหญิงสาวปั่นป่วน “ถ้าอย่างนั้น... รางวัลสำหรับความสำเร็จในวันนี้ คุณอยากได้อะไรเป็นพิเศษไหม?” เสียงของเขาต่ำพร่า สื่อความหมายแฝงที่ทำเอาแก้มของรินรดาร้อนผ่าว “ฉันไม่ต้องการรางวัลค่ะ ฉันต้องการแค่คำตอบว่าทำไม...” เธอยังพูดไม่จบ กวินทร์ก็ก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกของเขาแตะกับแก้มของเธอเบาๆ ทว่ายังไม่ทันที่เหตุการณ์จะถลำลึกไปไกลกว่านั้น ปัง! เสียงประตูห้องครัวถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงอุทานของลูกน้องคนสนิทที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา “เชฟครับ! แขกวีไอพีที่สั่งเมนูนี้... เขาอยู่ที่โถงทางเดินแล้วครับ และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้มาคนเดียว!” กวินทร์ผละออกจากรินรดาทันที สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งใบมีด เขามองไปที่ประตูแล้วหันกลับมามองรินรดาด้วยความเคร่งเครียดที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง “รินรดา... เรื่องความลับที่คุณซ่อนไว้ ถ้ามันเกี่ยวพันกับคนคนนั้น ตอนนี้คุณกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากกว่าที่คิดแล้วนะ” คำเตือนของเขาทิ้งปริศนาไว้ให้หญิงสาวใจสั่น ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเดินออกไปเผชิญหน้ากับแขกผู้มาเยือน โดยทิ้งให้เธอยืนนิ่งอยู่กลางครัว พร้อมกับความจริงที่ว่า... พายุครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!