กฎเหล็กของเชฟหน้าตาย

“ถ้ามือของคุณมันควบคุมไม่ได้ขนาดนั้น ฉันแนะนำให้คุณไปสมัครงานเป็นคนล้างจานมากกว่าฟู้ดสไตลิสต์นะคะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกของ ‘กวินทร์’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วสตูดิโอถ่ายทำรายการอาหารสุดหรู กลิ่นหอมของเครื่องเทศชั้นเลิศที่ควรจะยั่วน้ำลายกลับกลายเป็นกลิ่นอายของความกดดันที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะเตรียมอาหาร ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววมั่นใจบัดนี้จ้องมองผลงานของตัวเองที่ ‘พังไม่เป็นท่า’ ซอสเกรวี่สีเข้มข้นที่เธอเพิ่งปรุงเสร็จกระเด็นเลอะเทอะไปทั่วเคาน์เตอร์หินอ่อน รวมถึง... เสื้อเชฟสีขาวสะอาดตาของชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนกอดอกจ้องมองเธอด้วยสายตาดุจมีดโกน เธอไม่ได้ทำซอสกระเด็นหกเพราะความซุ่มซ่าม แต่เพราะความรีบร้อนที่ถูกทีมงานกดดันเรื่องเวลา แถมยังมีเชฟจอมเผด็จการอย่างเขาคอยยืนจ้องกดดันอยู่ข้างๆ ราวกับจะจับผิดทุกกระเบียดนิ้ว “ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ เชฟกวินทร์” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอไม่คิดจะก้มหัวขอโทษพร่ำเพรื่อในสิ่งที่ไม่ได้เกิดจากความประมาทเลินเล่อของเธอเพียงฝ่ายเดียว กวินทร์ขยับตัวก้าวเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ ผสมกับกลิ่นไอความร้อนจากหน้าเตาทำเอาลมหายใจของรินรดาสะดุดไปชั่วขณะ เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าคมสันอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ดวงตาสีเข้มดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงว่าเธอกำลังท้าทายเขาอยู่หรือไม่ “ไม่ตั้งใจ? คำนี้เอาไว้ใช้กับเด็กประถมเถอะครับ” เขาจงใจเน้นเสียงต่ำ “ในสตูดิโอของผม ความผิดพลาดเพียงมิลลิเมตรก็หมายถึงความล้มเหลวของงานทั้งชิ้น และคุณ... เพิ่งทำลายมาตรฐานความสะอาดของผมไปเมื่อสามวินาทีที่แล้ว” รินรดาแค่นยิ้มมุมปาก ความอดทนที่ถูกสั่งสมมานานเริ่มระเบิดออก เธอหยิบผ้าสะอาดขึ้นมาแล้วเดินเข้าไปประจันหน้ากับเขาโดยไม่หลบสายตา “แล้วความผิดพลาดที่เชฟกวินทร์ยืนกดดันคนทำงานจนสติแตกแบบนี้ล่ะคะ ควรเรียกว่าอะไร? มาตรฐานหรือนิสัยเสียกันแน่?” ความเงียบเข้าปกคลุมสตูดิโอ ทีมงานนับสิบชีวิตพากันกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะกระพริบตา เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ฟู้ดสไตลิสต์หน้าใหม่กล้าต่อปากต่อคำกับ ‘ปีศาจแห่งวงการอาหาร’ อย่างกวินทร์ เขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา มันเป็นยิ้มที่น่ากลัวยิ่งกว่าตอนเขาโกรธเสียอีก มือหนาของเขาเอื้อมมาคว้าข้อมือของเธอที่ถือผ้าอยู่ แล้วดึงเข้าหาตัวจนร่างกายของทั้งคู่เกือบจะแนบชิดกัน “เถียงเก่ง” เขาพึมพำ “หวังว่าฝีมือการจัดจานของคุณจะ ‘คม’ เท่าฝีปากนะ รินรดา” “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ฉันจะทำให้เชฟได้เห็นว่า... การทำงานกับคนที่มีหัวใจ ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่เอาแต่สั่งการ มันเป็นยังไง” รินรดาอาศัยจังหวะที่เขากำลังชะงัก สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมแล้วเดินเลี่ยงไปหยิบอุปกรณ์ที่เหลือมาวางใหม่ด้วยความมั่นใจ แม้หัวใจในอกจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกร่าง แต่เธอก็ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็นเด็ดขาด กวินทร์ยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขารู้สึกถึงความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความดื้อรั้นของเธอมันมีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดสายตาเขาจนไม่อยากจะละไปมองที่อื่น การถ่ายทำเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง บรรยากาศในสตูดิโอคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดที่แทรกซึมผ่านทุกจังหวะของการทำงาน รินรดาพิสูจน์ให้เห็นว่าเธอไม่ได้มีดีแค่ปาก แต่ฝีมือการจัดวางอาหารของเธอนั้นประณีตและมีรสนิยมจนแม้แต่เชฟจอมเจ้าระเบียบอย่างกวินทร์ยังต้องแอบลอบมองด้วยความทึ่ง ทว่าความสงบสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน... ขณะที่รินรดากำลังหยิบถาดอาหารจานสุดท้ายเพื่อนำไปวางไว้หน้ากล้อง กวินทร์ที่เดินผ่านมาพอดีกลับขยับตัวเร็วเกินไปจนชนเข้ากับไหล่ของเธอเต็มแรง แรงปะทะทำให้จานในมือของรินรดาร่วงหล่นลงพื้น แต่ด้วยสัญชาตญาณที่ว่องไว กวินทร์คว้าเอวบางของเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะเสียหลักล้มลง ร่างของทั้งคู่เซถลาไปกระแทกกับโต๊ะเหล็กด้านหลัง ก่อนที่กวินทร์จะใช้แขนข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้กักขังเธอไว้ในวงแขน ท่ามกลางจานอาหารที่แตกกระจายเกลื่อนพื้น เสียงแก้วแตกดังก้องไปทั่วสตูดิโอ ดึงความสนใจจากทุกคนให้หันมามองเป็นตาเดียว “เป็นบ้าอะไรของคุณ!” รินรดาตวาดลั่น ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความโกรธที่ผสมปนเปกับความใจสั่น กวินทร์ยังคงนิ่งค้าง ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่างของเขาอย่างสำรวจ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไรออกไป เสียงประตูสตูดิโอที่เปิดผางเข้ามาพร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนก็ทำให้ทั้งคู่ต้องชะงัก “เชฟคะ! หนูมาถึงแล้วค่ะ... เอ๊ะ?” หญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมสุดหรูเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยด ทว่าเมื่อเห็นภาพตรงหน้า รอยยิ้มนั้นก็ค่อยๆ เลือนหายไปแทนที่ด้วยความตกตะลึง และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ความขัดแย้งของรินรดาและกวินทร์ไม่ได้มีแค่เรื่องงานเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนในก้าวย่างแรกของพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ไวโอเล็ตการ์เด้น