แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

“รอยร้าวบนคานตัวนั้น... คุณคิดว่ามันเกิดจากวิศวกรรมที่ผิดพลาด หรือเกิดจากแรงกระแทกจาก ‘บางอย่าง’ ที่พยายามจะพังมันลงมากันแน่คะ?” รินรดาวางปากกาเขียนแบบลงบนโต๊ะไม้สักตัวหรู เสียงโลหะกระทบพื้นผิวไม้ดังดังกังวานในความเงียบงันของห้องทำงานที่ถูกปกคลุมด้วยแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือนที่ยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูเลื่อนกระจกฝ้า แต่ดวงตาของเธอจับจ้องอยู่ที่พิมพ์เขียวของโครงการอาคารจัดสรรที่กำลังตกเป็นข่าวฉาวโฉ่ ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มขยับยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่กลับก้าวเดินเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ กลิ่นกาแฟดำจางๆ และกลิ่นอายของกระดาษเอกสารเก่าๆ ติดตัวเขามาด้วย นิติกรหยุดยืนอยู่หลังเก้าอี้ของเธอ ร่างสูงโปร่งบดบังแสงไฟจนเกิดเงาทอดยาวทาบทับลงบนแบบแปลนของเธอราวกับกำลังจะกลืนกินมัน “ในสายตาของสถาปนิก รอยร้าวอาจเป็นเรื่องของโครงสร้าง แต่ในสายตาของอัยการอย่างผม... รอยร้าวคือหลักฐานของการปกปิดความจริงค่ะ คุณรินรดา” เสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงถนัดตา รินรดาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเขา เธอประเมินผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งนิ่งสนิท นิติกรคือความผิดพลาดที่เธอไม่ได้คำนวณไว้ในตารางเวลาของวันนี้ เขาไม่ใช่แขกที่เธอต้องการต้อนรับ แต่ในฐานะพนักงานสอบสวนพิเศษที่ได้รับมอบหมายให้ ‘ตรวจสอบ’ โครงการนี้ เขากลายเป็นตัวแปรที่อันตรายเกินกว่าจะมองข้าม “คุณนิติกรคะ การบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวโดยไม่มีหมายศาลหรือนัดหมายล่วงหน้า ไม่ใช่พฤติกรรมที่สมกับตำแหน่งในกระบวนการยุติธรรมเลยนะคะ” เธอเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลัง เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ผายมือไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยแบบจำลองตึกและหนังสือสถาปัตยกรรม “ความยุติธรรมที่ล่าช้าก็คือความอยุติธรรมที่ถูกทำให้สมบูรณ์แบบ ผมแค่ไม่อยากให้ความสมบูรณ์แบบในโครงการนี้ของคุณ กลายเป็นหลุมศพของใครอีกเหมือนเมื่อสิบปีก่อน” คำพูดนั้นกรีดลงบนความทรงจำของรินรดาเหมือนมีดที่ถากเนื้อ มือของเธอใต้โต๊ะกำแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอสูดลมหายใจลึกเพื่อรักษาจังหวะหัวใจให้คงที่ หากเขาคิดจะใช้ความสูญเสียในอดีตมาเป็นเครื่องมือข่มขู่ เธอจะทำให้เขารู้ว่ากำแพงที่เธอก่อขึ้นนั้นหนาแน่นและซับซ้อนเกินกว่าที่คนอย่างเขาจะเจาะเข้าถึง “คุณกำลังเล่นเกมจิตวิทยาที่ราคาถูกมากค่ะ คุณนิติกร” รินรดาลุกขึ้นยืน ประจันหน้ากับเขาโดยไม่หลบสายตา ความสูงของเธอที่เกือบจะเท่าเขาทำให้เธอดูสง่างามและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน “ถ้าคุณสงสัยในมาตรฐานของฉัน ก็ช่วยเอาหลักฐานมาวางบนโต๊ะ ไม่ใช่แค่คำพูดย้อนแย้งที่ดูเหมือนจะพยายามปิดบังความล้มเหลวของตัวคุณเองในคดีอื่นๆ” นิติกรหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงที่ปราศจากความขบขัน “ผมมีหลักฐานค่ะ... มากพอที่จะทำให้คุณต้องเปลี่ยนห้องทำงานเป็นห้องขัง” เขาเอื้อมมือไปหยิบไฟล์เอกสารหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อสูทก่อนจะวางลงบนโต๊ะของเธอ “รายชื่อบริษัทรับเหมาช่วงที่คุณเซ็นอนุมัติเมื่อหกเดือนก่อน ทุกชื่อ... มีความสัมพันธ์เชื่อมโยงกับกลุ่มทุนสีเทาที่เพิ่งถูกกวาดล้างไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว” รินรดาเหลือบมองเอกสารนั้น แม้ในใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะ แต่ใบหน้าของเธอยังคงเรียบเฉยเหมือนหน้ากากที่ไร้ความรู้สึก เธอรู้ดีว่าใครบางคนกำลังเดินหมากผ่านเธอ และนิติกรเองก็เป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกชักใยให้มาถึงจุดนี้ “คุณคิดว่าฉันโง่พอที่จะทิ้งรอยนิ้วมือไว้บนอาชญากรรมที่เห็นได้ชัดขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” “คุณไม่ได้โง่ คุณแค่หยิ่งผยอง” นิติกรก้มหน้าลงมาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจ “คุณเชื่อว่าคุณควบคุมโครงสร้างทุกอย่างได้ ทั้งอิฐ หิน ปูน และ... ชีวิตคน คุณคิดว่าตัวเองคือพระเจ้าที่ลิขิตได้ว่าตึกไหนควรอยู่หรือตึกไหนควรพัง” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก รินรดารู้สึกถึงความสั่นคลอนของกลยุทธ์ที่เธอวางไว้ แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงานที่เปิดแง้มไว้ “ขอโทษครับคุณรินรดา พอดีผมนำ ‘สิ่งนี้’ มาให้ตามที่คุณต้องการ” เสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเลขาฯ ส่วนตัวของเธอที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกล่องเหล็กเก่าๆ ที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศหรูหราของออฟฟิศ นิติกรชะงัก สายตาคมกริบของเขาเปลี่ยนเป้าหมายไปที่กล่องใบนั้นทันที รินรดามองกล่องนั้นด้วยสายตาที่สื่อถึงชัยชนะที่เพิ่งถูกเปิดเผย เธอหันกลับมามองนิติกรด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เขาต้องขนลุก “คุณอยากได้หลักฐานใช่ไหมคะ คุณอัยการ? ในนี้มีสิ่งที่พิสูจน์ว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนกุมอำนาจการทำลายล้างที่แท้จริงในคดีนี้... และฉันหวังว่าคุณจะเตรียมใจไว้แล้ว เพราะเมื่อเปิดมันออกมา ความศรัทธาที่คุณมีต่อระบบกฎหมายจะพังทลายลงไม่ต่างจากเศษซากตึกที่คุณเคยพยายามปกป้อง” รินรดาค่อยๆ เอื้อมมือไปแตะฝากล่อง เตรียมจะเผยความลับที่อาจจะพลิกชะตาของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล แต่ก่อนที่ฝากล่องจะถูกเปิดออก ไฟในห้องทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกระจกหน้าต่างด้านหลังที่แตกกระจายเหมือนถูกกระสุนยิงทะลุเข้ามา! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดของความจริงกับ "กระจกเงาสะท้อนใจ" นะคะ