ภัยมืดจากต่างประเทศ

“แก... เป็นไปได้ยังไงวะ?” เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของโจวฮ่าวสั่นพร่า ดวงตาคู่พองโตแทบจะถลนออกจากเบ้า เมื่อเงาร่างที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น ‘โรเบิร์ต แวนเดอร์บิลต์’ ประธานบริหารสูงสุดแห่งกลุ่มทุนข้ามชาติ ‘Blackwood Capital’ ผู้กุมชะตากรรมตลาดการเงินและการประมูลดันเจี้ยนทั่วทวีปตะวันตก ชายชชาวต่างชาติในชุดสูททักซิโด้ตัดเย็บพิเศษเข้ารูป แววตาดุดั่งพญาอินทรี กวาดมองเศษซากความพินาศของตระกูลโจวด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ก่อนจะเดินผ่านหน้าโจวฮ่าวที่เข่าทรุดลงไปกองกับพื้น ราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงฝุ่นผงใต้รองเท้าหนังราคาแพง “น่าสมเพชเสียจริงครับ คุณชายโจว” โรเบิร์ตเอ่ยเป็นภาษาไทยสำเนียงกึ่งทางการ แต่ทรงอำนาจจนบรรยากาศในห้องประชุมใหญ่เย็นเยียบลงทันตา “คุณคิดจริงๆ หรือว่า อำนาจเงินกระหยิมยิ้มย่องในประเทศกะוליםนี้ จะต่อกรกับมหาอำนาจที่แท้จริงได้?” ลู่เฉิน นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท แววตาคมกริบดั่งใบมีดสะท้อนแสงไฟนีออน เขายกแก้ววิสกี้ชั้นดีขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบงดงามทำหน้าที่กดดันศัตรูที่ครั้งหนึ่งเคยเหยียบย่ำเขาจนจมดิน หลินม่านม่าน ซึ่งยืนเคียงข้างมาโดยตลอด เอื้อมมือมาแตะไหล่ของเขาเบาๆ สัมผัสอุ่นๆ นั้นคือพลังใจที่ทำให้ลู่เฉินไร้ซึ่งความหวาดกลัวต่อสิ่งใดในโลกใบนี้ “นาย... นายมันก็แค่หมอไร้ค่าคนหนึ่งไม่ใช่เรอะ! ทำไมแกถึงสั่งการ... ทำไมโรเบิร์ตถึงเรียกแก ‘นายท่าน’!” โจวฮ่าวแผดเสียงกรีดร้องสติหลุด น้ำลายฟูมปากด้วยความคลุ้มคลั่ง เขารับความจริงตรงหน้าไม่ได้ ภาพของลู่เฉินในชุดกาวน์เก่าๆ ที่เคยคุกเข่าขอร้องเงินค่ารักษาพยาบาลแม่เมื่อหลายปีก่อน ซ้อนทับกับมหาเศรษฐีผู้กุมหุ้นใหญ่ของโลกในปัจจุบัน จนสมองของเขาแทบจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ลู่เฉินวางแก้วลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบดัง *กริ๊ก* เบาๆ แต่กลับบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของทุกคนในห้อง “โลกใบนี้มันแคบเกินไปครับ คุณโจว” ลู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเยือกเย็นจนกระดูกสันหลังผู้ฟังเยือกแข็ง “ตอนที่คุณเหยียบย่ำผม คุณอาจจะคิดว่าคุณอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร แต่คุณหลงลืมไปอย่างหนึ่ง... คนที่ยืนอยู่บนยอดเขาจริงๆ เขาไม่จำเป็นต้องตะโกนอวดศักดาให้ใครฟังหรอกครับ” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รัศมีพลังกดดันระดับ SSS แผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ระบบหมอเทวะในห้วงความคิดส่งเสียงแจ้งเตือนรัวระդับความอันตราย แต่วินาทีนี้ ลู่เฉินไม่จำเป็นต้องใช้พลังรักษาเพื่อช่วยชีวิตใคร เขากำลังจะใช้มันเพื่อ ‘พิพากษา’ “คุณคิดจะส่งคนมาฮุบตลาดฮันเตอร์ในประเทศของผม งั้นเหรอ?” ลู่เฉินก้าวเข้าไปใกล้โจวฮ่าวทีละก้าว รองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักหน่วง “น่าเสียดายที่บริษัทแม่ที่คุณกู้เงินมาลงทุน... บังเอิญว่าเป็นบริษัทในเครือที่ผมเพิ่งซื้อกิจการไปเมื่อห้านาทีก่อน” *ผาง!* ราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ โจวฮ่าวหน้าซีดเผือด ไร้สีเลือด ลมหายใจติดขัดจนต้องอ้าปากพะงาบๆ ดั่งปลาขาดน้ำ ทุกอย่างพังทลายลงในพริบตา ไม่ใช่แค่ตระกูลโจวที่ล้มละลาย แต่เส้นทางชีวิตทั้งหมดของเขาถูกลบหายไปจากสารบบโลกฮันเตอร์อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว “ม... ไม่จริง! แกโกหก! แกมันก็แค่... อึก!” โจวฮ่าวพยายามจะพุ่งเข้ามาทำร้าย แต่การเคลื่อนไหวของเขาก็ช้าเกินไป โรเบิร์ตส่งสัญญาณเพียงนิดเดียว บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนก็เข้าล็อกตัวคุณชายผู้สูงศักดิ์กดลงกับพื้นอย่างไร้ความปรานี หลินม่านม่านมองภาพนั้นด้วยแววตาเรียบเฉย เธอไม่ได้รู้สึกสงสารแม้แต่น้อย เพราะผู้ชายคนนี้เคยเกือบพรากคนที่เธอรักที่สุดไปจากโลกนี้ บทเรียนราคาแพงนี้ยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำสำหรับความชั่วช้าที่พวกเขาเคยทำไว้ “ลู่เฉินครับ” โรเบิร์ตหันมาโค้งตัวให้อย่างนอบน้อม “ทุกอย่างเรียบร้อยตามคำสั่ง เอกสารโอนกรรมสิทธิ์และคำสั่งถอนใบอนุญาตฮันเตอร์ของตระกูลโจวถูกส่งไปยังสมาคมเรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครในประเทศนี้กล้าให้ความช่วยเหลือพวกเขาอีกต่อไปแล้วครับ” “ดีมาก” ลู่เฉินพยักหน้ารับเรียบๆ “จัดการส่งตัวพวกเขาไปให้หน่วยงานตรวจสอบทรัพย์สินซะ อย่าให้เหลือแม้แต่เศษสตางค์ไว้ตั้งตัว” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะคลี่คลาย และชัยชนะตกเป็นของลู่เฉินอย่างเบ็ดเสร็จนั้นเอง... *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินสีแดงฉานดังลั่นห้องประชุม หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระบบป้องกันภัยทั่วเมืองหลวง พลุ่งพล่านไปด้วยจุดสีแดงนับร้อยจุดที่กำลังพุ่งตรงมายังอาคารแห่งนี้ด้วยความเร็วสูงระดับเสียงพัดไอ “นายท่านครับ! มีบางอย่างผิดปกติ!” เสียงของระบบในหัวลู่เฉินดังขึ้นด้วยน้ำเสียงกระชั้นชิดผิดปกติ “ตรวจพบการปลดปล่อยพลังงานปริศนาเรดาร์ระดับ EX นอกพิกัด! มันไม่ใช่ฝีมือของกลุ่มทุนข้ามชาติ... แต่มันคือ ‘หน่วยล่าสังหารเงา’ จากองค์กรใต้ดินระดับโลกที่ถูกส่งมาเพื่อเก็บกวาดทุกอย่าง... รวมถึงตัวคุณด้วย!” ลู่เฉินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย นี่ไม่ใช่เกมธุรกิจธรรมดาเสียแล้ว มีมือที่มองไม่เห็นกำลังชักใยอยู่เบื้องหลัง และเป้าหมายของมันคือการทำลายล้างทุกสิ่งที่เขาสร้างขึ้น ก่อนที่ลู่เฉินจะทันได้ขยับตัว กระจกนิการหนากว่าสามนิ้วของห้องประชุมบนชั้นที่ห้าสิบก็ระเบิดกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างในชุดเกราะสีดำทมิฬนับสิบที่พุ่งทะยานเข้ามา พร้อมคมดาบอาบยาพิษที่พุ่งตรงมายังจุดตายของหลินม่านม่านที่ยืนอยู่ไม่ไกล! “ม่านม่าน ระวัง!” ลู่เฉินพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวหญิงสาวไว้แนบกาย ปลายดาบคมกริบเฉียดผ่านเส้นผมของเธอไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ปักลงบนโซฟาจนขาดวิ่น ทว่าในวินาทีวิกฤตินั้นเอง ที่มุมตึกฝั่งตรงข้าม แสงเลเซอร์สีแดงจุดเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นที่หน้าผากของลู่เฉินพอดิบพอดี... (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หมอเทวะแรงก์ SSS" มาโดยตลอดนะครับ!